Ο Μιχάλ και η Ζούσκα είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι και μεγαλώνουν τη δίχρονη κόρη τους. Ο Μιχάλ εκδότης μια τοπικής εφημερίδας, η οποία αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και μόλις έχει προσλάβει νέο διευθυντή που πιστεύει ότι μπορεί να σώσει την επιχείρησή του. Μια καλοκαιριάτικη μέρα που το δελτίο καιρού προαναγγέλλει ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, επειδή η Ζούσκα έχει μια επαγγελματική συνάντηση, ο Μιχάλ αναλαμβάνει, πηγαίνοντας στη δουλειά όπου θα συστήσει στο προσωπικό τον νέο διευθυντή, να πάει την κόρη του στον βρεφονηπιακό σταθμό. Νωρίς το απόγευμα θα του τηλεφωνήσει η γυναίκα του για να τον ρωτήσει που είναι η μικρή. Εκείνος τη διαβεβαιώνει ότι πέρασε και την άφησε στο βρεφονηπιακό σταθμό. Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική και τραγική καθώς ο Μιχάλ συνειδητοποιεί ότι ξέχασε το μωρό μέσα στο αυτοκίνητο. Θα τρέξει αλλά είναι πλέον πολύ αργά. Το κοριτσάκι έμεινε πολλές ώρες μέσα στο φλεγόμενο από την κάψα αυτοκίνητο και έχασε τη ζωή του. Παρασυρμένος από το στρες της δουλειάς και τις καθημερινές συνήθειές του έχει πέσει θύμα ενός συνδρόμου που ονομάζεται «σύνδρομο του ξεχασμένου μωρού». Βυθισμένος στις τύψεις και αντιμέτωπος με την κοινωνική κατακραυγή ο Μιχάλ θα οδηγηθεί στη δικαιοσύνη. Η Ζούσκα αν και τον αγαπά, δείχνει κατανόηση και αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί, τον εγκαταλείπει. Κι εκείνος, αδιαφορώντας για την ποινή που θα του επιβληθεί, το μόνο που θέλει είναι αποδείξει είναι ότι αγαπούσε την κόρη του και ποτέ δεν θα μπορούσε να της κάνει κακό.
Ο «Πατέρας»
Ο «Πατέρας» (Otec) της σλοβάκας Τερέζα Νβοτόβα είναι μια από εκείνες τις ταινίες που «σπάει κόκαλα». Που γραπώνει το συναίσθημα και χωρίς να γίνεται μελό δεν σ’ αφήνει να πάρει ανάσα. Σπαραγμός για το αθώο θύμα, σπαραγμός για τη μητέρα, σπαραγμός για τον θύτη (;) πατέρα. Και γύρω από τους τρεις πρωταγωνιστές του δράματος υφαίνεται το κοινωνικό πλέγμα που είναι έτοιμο να κρίνει, να αποφασίσει και να κατασπαράξει εκείνον που θεωρεί ένοχο. Σε αυτό το τελευταίο επικεντρώνεται το ενδιαφέρον της σκηνοθέτριας. Όχι στο τραγικό γεγονός αυτό καθ’ αυτό αλλά στην κοινωνική αντίδραση και στο πως οι πρωταγωνιστές του –κυρίως ο πατέρας– θα μπορέσουν να συνεχίσουν το υπόλοιπο της ζωής τους. Και εδώ η Νβοτόβα βάζει πάνω απ’ όλα την αγάπη και τη δύναμη που πηγάζει απ’ αυτήν.
Χρησιμοποιώντας εννέα (αν μέτρησα καλά) μακράς διάρκειας μονοπλάνα, δημιουργεί μια ασθματική ατμόσφαιρα που αυξάνει την ένταση τόσο πριν όσο και μετά τον θάνατο του παιδιού.
Το πολύ δυνατό και καλοδουλεμένο σενάριο της Τερέζα Νβοτόβα και του Ντούσαν Μπούτζακ, έτυχε της κατάλληλης σκηνοθετικής προσέγγισης που προσέδωσε την ανάλογη δραματουργική ένταση.
Εξαιρετικές ερμηνείες, κυρίως από τον Μίλαν Όντρικ, ο οποίος έπρεπε να αναμετρηθεί με τα μονοπλάνα που απαιτούσαν τη διατήρηση από τη μεριά του της ψυχολογικής έντασης σε πραγματικό χρόνο χωρίς να έχει τη δυνατότητα να διακόψει τις σκηνές.
Ο «Πατέρας» είναι μια ταινία που κατακλύζει τον θεατή. Προσωπικά την είδα έχοντας σχεδόν χάσει τη μιλιά μου, συνεπαρμένος από τη δύναμη του δράματος. Όμως κι από κάτι ακόμη που το συνειδητοποίησα βλέποντάς την και που το θεωρώ ως το πιο σημαντικό. Την ανάγκη κατανόησης από όλους μας των μηχανισμών της ανθρώπινης μνήμης και των αδιευκρίνιστων λειτουργιών του νου και πως επηρεάζονται από το καθημερινό στρες και τη δύναμη της συνήθειας. Κάπως έτσι εξηγείται και το «σύνδρομο του ξεχασμένου μωρού» που δεν είναι αποτέλεσμα αδιαφορίας, αλλά κάτι πολύ πιο σύνθετο.
Μια ταινία που πρέπει να δείτε και που αποδεικνύει γιατί το σινεμά δεν είναι ένα αλλά πολλά πράγματα μαζί.
Προβάλλονται επίσης
«Θάλασσα από γυαλί» του Αλέξη Αλεξίου: Η 65χρονη Ευαγγελία, αποκομμένη από την οικογένειά της, αποφασίζει να πάει διακοπές έξω από τη Χαλκίδα μετά τον θάνατο του κατάκοιτου συζύγου της. Εκεί συναντά την 23χρονη Βίκυ, που παλεύει να διαχειριστεί τον αλκοολικό της πατέρα. Όταν η Ευαγγελία επεμβαίνει για να προστατεύσει τη νεαρή κοπέλα, οι επιπτώσεις είναι καταστροφικές για την κλειστή επαρχιακή κοινωνία. Η ταινία έκανε πρεμιέρα την περασμένη Κυριακή στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς όμως έγινε μόνο μία προβολή και τα εισιτήρια εξαφανίστηκαν αμέσως ενώ δεν υπήρχε ούτε η δυνατότητα διαδικτυακής θέασης της ταινίας. Ως εκ τούτου παραθέτω μόνον το δελτίο Τύπου, αφού δεν μας δόθηκε η δυνατότητα για κάποιο εκτενέστερο κριτικό σημείωμα.
«Πως να ληστέψεις μία τράπεζα» (How to robe a bank) του Ντέιβιντ Λιτς: Μια συμμορία ληστών τραπεζών με μεγάλο following στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μεταδίδει ζωντανά τις τολμηρές ληστείες της, χωρίς να γνωρίζει ότι η αυξανόμενη φήμη της στο διαδίκτυο την έχει βάλει στο στόχαστρο ενός βετεράνου πράκτορα του FBI και μιας ιδιοφυΐας στους υπολογιστές. Παρά το γεγονός ότι το παράδοξο αυτό δίδυμο είναι κοντά στην εξιχνίαση των ληστειών, η συμμορία ξεπερνά τα όριά της, κάνοντας τα πάντα για τις πεποιθήσεις της –και για την πιο φιλόδοξη ληστεία που έχει επιχειρηθεί μέχρι σήμερα.
«Τα κάλαντα του Σκρουτζ» (Ebenezer) του Τι Γουέστ: Χριστούγεννα στο βικτωριανό Λονδίνο. Ο Εμπενίζερ Σκρουτζ είναι ένας άκαρδος και φοβερά φιλάργυρος άνθρωπος χωρίς καμία αγάπη για τον συνάνθρωπο του. Αυτά τα Χριστούγεννα, όμως, θα συμβούν πράγματα πέρα από τη φαντασία που θα αλλάξουν για πάντα τη ζωή του.
«Κράκεν: Το τέρας των βυθών» (Kraken) του Παλ Όιε: Στο βαθύτερο φιόρδ της Νορβηγίας, μια θαλάσσια βιολόγος καλείται να διερευνήσει τη σύνδεση ανάμεσα σε μια σειρά από μυστηριώδη φαινόμενα και μια νέα ηχητική τεχνολογία που χρησιμοποιείται στην τοπική ιχθυοκαλλιέργεια. Αυτό που ξεκινά ως μια αποστολή ρουτίνας παίρνει εφιαλτική τροπή όταν αιφνίδιοι και ανεξήγητοι θάνατοι αποκαλύπτουν μια τρομακτική αλήθεια: η τεχνολογία έχει ξυπνήσει τον μυθικό Κράκεν, ένα αρχαίο τέρας των βυθών που επιστρέφει για να διεκδικήσει ξανά τη θάλασσα.
«Πως να ξανασώσετε έναν μάγο» (Koshchey. Tanya zhivoy vody) του Ρομάν Αρτέμιεφ: Ύστερα από τριακόσια χρόνια μοναξιάς, ο Ξεροκόκαλος ο Αθάνατος απολαμβάνει τη συντροφιά και την αγάπη της πολεμίστριας Μπάρμπαρα. Δεν συμμερίζονται, όμως, όλοι τον ενθουσιασμό τους. Η θεία της Μπάρμπαρα, η δυναμική βασίλισσα Μπρουνγκίλντα, είναι πεπεισμένη πως η ανιψιά της αξίζει να έχει κάποιον καλύτερο στο πλευρό της. Αποφασισμένη να καταστρέψει τη σχέση τους, καταφεύγει στη μαγεία. Παγιδεύει με ένα φίλτρο την Μπάρμπαρα σε έναν βαθύ, μαγικό ύπνο, και στέλνει μήνυμα στον Ξεροκόκαλο, ότι η μόνη ελπίδα για να σωθεί η αγαπημένη του, είναι να βρει το θρυλικό Ελιξίριο της Ζωής, που είναι κρυμμένο σε έναν αφιλόξενο τόπο, γεμάτο κινδύνους.
«Μικροί ήρωες» (Les legendaires) του Γκιγιάμ Ιβερνέλ: Οι Μικροί Ήρωες ήταν ατρόμητοι εξερευνητές και οι πιο γενναίοι ήρωες της εποχής τους. Όμως, εξαιτίας μιας τρομερής κατάρας, ξαναέγιναν… παιδιά μόλις 10 ετών! Ο Νταναέλ, η Τζαντίνα, ο Γκριφ, η Σίμι και ο Ράζια πρέπει να επανενωθούν, να ξεπεράσουν τους φόβους τους και να γίνουν για άλλη μια φορά οι Μικροί Ήρωες για να νικήσουν τον κακό μάγο Ντάρκαλ και να απελευθερώσουν τον πλανήτη τους από την αιώνια παιδική ηλικία:
«George Michael: The faith tour» του Ντέιβιντ Όστιν: Ο Τζορτζ Μάικλ υπήρξε αδιαμφισβήτητα ένας από τους πιο καθοριστικούς σταρ της γενιάς του, με τη φωνή και τα τραγούδια του να επιδρούν σε μια ολόκληρη εποχή. Αυτή η νέα συναυλιακή ταινία δημιουργήθηκε από μέχρι σήμερα αδημοσίευτο υλικό 35mm που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και καταγράφει την εμφάνιση του το 1988 στο Palais Omnisports de Paris-Bercy. Πρόκειται για το απόγειο της καλλιτεχνικής του δράσης, κατά τη διάρκεια της σαρωτικής περιοδείας Faith Tour, που έσπασε κάθε ρεκόρ.
«Οι δαιμονισμένες» (The devils) του Κεν Ράσελ: Στη Γαλλία του 17ου αιώνα, η προστασία του πάτερ Ουρμπέν Γκραντιέ της πόλης Λουντέν από τον διεφθαρμένο καρδινάλιο Ρισελιέ υπονομεύεται μετά από τις κατηγορίες περί μαγείας, που προέρχονται από μια σεξουαλικά καταπιεσμένη καλόγρια. Ταινία του 1971.
