Έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα πήρε η τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ Μπενιαμίν Νετανιάχου και Φρίντριχ Μέρτς την προηγούμενη Κυριακή. Πέρα από τα εθιμοτυπικά συγχαρητήρια, ο επόμενος καγκελάριος έσπευσε να προσκαλέσει τον Ισραηλινό πρωθυπουργό σε επίσημη επίσκεψη στο Βερολίνο. Αυτό θα φαινόταν απολύτως φυσιολογικό μεταξύ δύο συμμάχων, αν δεν εκκρεμούσε το διεθνές ένταλμα σύλληψης κατά του Νετανιάχου για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Σύμφωνα με την απόφαση, κράτη που αναγνωρίζουν το δικαστήριο, όπως η Γερμανία, υποχρεώνονται σε σύλληψη του κατηγορουμένου, εάν αυτός βρεθεί εντός της επικράτειάς τους.
“Του επιβεβαίωσα ότι θα βρεθούν τα μέσα και οι τρόποι, έτσι ώστε να μπορέσει να επισκεφτεί τη Γερμανία και να αποχωρήσει από αυτή, δίχως να κινδυνεύει να συλληφθεί“, δήλωσε ο κ. Μέρτς σε δημοσιογράφους. “Θεωρώ εντελώς παράλογη την ιδέα ότι ένας Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν μπορεί να επισκεφθεί την Γερμανία“, συνέχισε.
Η απόφαση προκάλεσε την αντίδραση της αντιπολίτευσης, με το σοσιαλδημοκρατικό SPD να κρατά ίσες αποστάσεις ζητώντας περισσότερο “έξυπνη διπλωματία“, ενώ η αριστερά του Die Linke κατηγόρησε ανοιχτά τον επόμενο καγκελάριο για διπλά ηθικά στάνταρτς. “Εάν ο Βλαντιμίρ Πούτιν έρθει στη Γερμανία θα πρέπει να συλληφθεί. Το ίδιο ισχύει για τον Νετανιάχου“, δηλώνει ο συνεπικεφαλής του κόμματος Γιάν Φαν Άκεν.
Η κίνηση αυτή κοιτάει ταυτόχρονα εκτός και εντός των συνόρων. Από τη μια απονομιμοποιεί ακόμα περισσότερο θεσμούς διεθνούς δικαίου κάνοντας επιλεκτική χρήση των αποφάσεων τους και δείχνοντας προς τη διεθνή κοινότητα το δρόμο που θα ακολουθήσει και η Γερμανία το επόμενο διάστημα.
Στο εσωτερικό μέτωπο από την άλλη ενισχύει το “κυνήγι μαγισσών“ που έχει εξαπολύσει το γερμανικό κράτος κατά οποιασδήποτε κριτικής φωνής κατά της γενοκτονίας. Με πρόσχημα τον αγώνα κατά του αντισημιτισμού καταστέλλονται βίαια ειρηνικές διαδηλώσεις, απολύονται ακαδημαϊκοί, λογοκρίνονται καλλιτέχνες. Σε αυτό το κλίμα οι μεταναστευτικές και μουσουλμανικές κοινότητες στοχοποιούνται ως εν δυνάμει φορείς εισαγόμενου αντισημιτισμού.
Από πολύ νωρίς λοιπόν, πριν ακόμα ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για σχηματισμό νέας κυβέρνησης, ο νέος καγκελάριος δείχνει δείγματα γραφής για το πως θέλει να κυβερνήσει, συνεχίζοντας το ρητό ή άρρητο φλερτ με την Ακροδεξιά.
