φωτογραφία: (ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI)
Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του (που έχει τα χαρακτηριστικά μιας παρέας που κυβερνά ανεξέλεγκτα τη χώρα) έχουν φτάσει στα όριά τους. Τα ποσοστά που καταγράφουν οι μετρήσεις είναι εξαιρετικά χαμηλά, ιδιαίτερα αν συγκριθούν όχι με τα ακόμα πιο δραματικά ποσοστά των κομμάτων που ακολουθούν, αλλά με το πραγματικό εκλογικό σώμα — το σύνολο της κοινωνίας δηλαδή που έχει δικαίωμα ψήφου.
Αυτό που σχεδόν όλοι οι πολιτικοί αποφεύγουν επιμελώς να αναφέρουν στις δημόσιες παρεμβάσεις τους —γιατί είναι άβολο κάτι τέτοιο— είναι το τεράστιο ποσοστό αποχής, το οποίο στις εκλογές του Ιουνίου του 2023 έφτασε το 47,17%, σπάζοντας κάθε προηγούμενο ιστορικό ρεκόρ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το περίφημο 41% που επικαλούνται οι κυβερνητικοί δεν είναι παρά ένα πλαστό ποσοστό· πρόκειται για το 41% όσων ψήφισαν, δηλαδή μια ιδιαίτερα μικρή μειοψηφία του εκλογικού σώματος.
Αυτό το ποσοστό είναι εντυπωσιακά μικρότερο στις μέρες μας και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Είναι ενδεικτικό πως, όταν μια δημοσκόπηση δείξει ποσοστά πρόθεσης ψήφου που πλησιάζουν το 25%, οι εκπρόσωποι της Ν.Δ. σπεύδουν να υπερτονίσουν την αναγωγή ψήφου (ένα εύρημα αμφίβολης αξιοπιστίας), η οποία μπορεί οριακά να φτάνει στο 30%, και πανηγυρίζουν, έστω και αν απέχει περισσότερες από δέκα μονάδες από το εκλογικό ποσοστό.
Αυτή η μικρή μειοψηφία, στα επτά χρόνια διακυβέρνησης, έχει αφήσει πραγματική στάχτη στο πέρασμά της: έλεγχο στα ΜΜΕ, απευθείας αναθέσεις πολλών δισ., σκάνδαλα στον ΟΠΕΚΕΠΕ, έγκλημα των Τεμπών, νομιμοποίηση των ρουσφετιών, κυνισμό ως τρόπο συμπεριφοράς, αποδυνάμωση των ανεξάρτητων αρχών, άρνηση παρέμβασης στις αγορές και στις τράπεζες, οι οποίες λειτουργούν σχεδόν ανεξέλεγκτα κ.ο.κ. Αναρωτιέμαι: τι περισσότερο έκανε ο Όρμπαν;
Με δεδομένη τη μεγάλη ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού, τα υπό διαμόρφωση κόμματα που θα εμφανιστούν και τις απρόβλεπτες εξελίξεις που μπορούν να προκύψουν, μια νέα αυτοδυναμία για τη Νέα Δημοκρατία είναι κάτι απίθανο. Το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας —που δεν είναι μόνο δικό της— είναι πως μεγάλες πληθυσμιακά ομάδες στρέφονται ακόμη πιο δεξιά, ενώ παράλληλα οι προοδευτικές δυνάμεις αδυνατούν έως τώρα να συγκροτήσουν μια πειστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
