Χρειαζόμαστε την καθαρή σου ματιά, την αποφασιστικότητα, την τόλμη να υπερασπιστείς το παιδί βάζοντας ασπίδα το ίδιο το κρανίο, μα και τη ζωή σου.
Χρειαζόμαστε να θυμηθούμε όσα μας δίδαξες, όχι ως «ήρωας» αλλά ως συλλογικός άνθρωπος με τις αξίες και τα ιδανικά σου, όταν αντιμετώπισες κατάματα τον φασισμό και τον νίκησες.
Σήμερα όπως και τότε τα νεοφιλελεύθερα εξαπτέρυγα σε Ανατολή και Δύση ετοιμάζονται για νέες θυσίες στο βωμό του αχόρταγου ενεργειακού μινώταυρου.
Τότε μάλιστα κρατούσαν κάποια προσχήματα.
Τώρα πια, σε συνθήκες γενικευμένης οικονομικής, κοινωνικής και αξιακής κρίσης δεν χρειάζονται να το πράττουν, αφού ο αναβαθμισμένος ιμπεριαλισμός της εποχής δεν βλέπει ανθρώπους, παιδιά και σπίτια, αλλά βομβαρδίζει πειραματικά και ανεξέλεγκτα, απαγάγει εκλεγμένους αρχηγούς κρατών και αναζητά νέα «οικόπεδα» σε στεριά και θάλασσα, μα και νέα νεκροταφεία.
Σήμερα, όπως και τότε ένας άλλος Μητσοτάκης φροντίζει να βουλιάξει τη χώρα στη φτώχεια και στον κοινωνικό εκφασισμό. Την ώρα που θησαυρίζουν μια χούφτα ολιγάρχες κλέβοντας το εισόδημα του λαού η κυβέρνηση των ΟΠΕΚΕΠέδων, των υποκλοπών και της συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών στέλνει τα ματ στους αγρότες, διαγράφει φοιτητές από τις σχολές, αφήνει χωρίς στέγη, νοσοκομεία και σχολεία χιλιάδες πολίτες.
Κι όμως, η θυσία σου Νίκο Τεμπονέρα είναι φάρος ελπίδας και δύναμης για κάθε δημοκράτη πολίτη.
Στους κυβερνώντες πάλι, θυμίζεις όλα εκείνα που θέλουν να ξεχάσουν:
Τους θυμίζεις, ότι ο αγώνας για ζωή, μόρφωση, δουλειά είναι ένας αγώνας που δεν τελειώνει ποτέ, μέχρι να κατακτήσουμε το μέλλον που μας αξίζει, μια κοινωνία απαλλαγμένη από κάθε εκμετάλλευση.
Τους θυμίζεις, ότι αξίζει να δώσει κανείς και τη ζωή του, αν πρέπει να υπερασπιστεί το δίκιο το δικό μας, το δίκιο των ανθρώπων.
Τους θυμίζεις πόσο αδύναμοι είναι μπροστά σε έναν άνθρωπο, «…που τον μποδίζουν να βαδίσει».
Νίκο Τεμπονέρα,
35 χρόνια μετά θα είμαστε πάλι εκεί στην Πατρα, στον τόπο της θυσίας, για να σε ακούσουμε και να πάρουμε βαθιά ανάσα.
