Φωτο: Daniel Reche / Pexels
Καθώς προχωρούμε στην δεύτερη θητεία του μακροημερεύοντα αφέντη μας Κυριάκου Μητσοτάκη μια γενικευμένη εξάντληση απλώνεται σε όλη την επικράτεια. Ο κόσμος είναι εξαντλημένος. Τόσο από αυτά που βιώνει όσο και από την παντελή έλλειψη προοπτικής. Ακόμα και μέσα στην κρίση, υπήρχε η αίσθηση πως αυτό που βιώνουμε, ακόμα και αν δεν ανατραπεί, θα είναι μια παρένθεση. Μια συνθήκη έκτακτης ανάγκης από την οποία θα επανέλθουμε. Σήμερα αυτό που κυριαρχεί είναι τελείως διαφορετικό. Καθώς οι λογαριασμοί αδειάζουν και τα χρέη συσσωρεύονται, καθώς η ζωή εξαντλείται πεταμένη σε αμφίβολες δραστηριότητες που λίγα προσφέρουν, καθώς γερνάμε σε μια συνθήκη παράλογης επιβίωσης, τα ίδια λόγια έρχονται στο στόμα του καθενός: Δεν πάει άλλο.
Πρόσφατη έρευνα επιβεβαίωσε και πάλι πως η αγοραστική δύναμη του μέσου Έλληνα βρίσκεται στον πάτο της Ευρώπης, πιο κάτω από τις γειτονικές βαλκανικές χώρες οι κακές επιδόσεις των οποίων, άλλοτε κάπως συγκρατούσαν την απελπισία μας. Ταυτόχρονα οι μισθοί είναι κολλημένοι. Μαύρες δουλειές, καθυστερήσεις στις πληρωμές, παρτ-τάιμ, μεροκάματα του τρόμου. Για να βγάλεις τόσα που δεν θα φτάνουν καν για να τα ξοδέψεις. Σε περίπτωση μάλιστα που είσαι ενοικιαστής τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Για να πληρώσεις το νοίκι ενός σπιτιού πρέπει να δουλεύεις τόσο ώστε τελικά να μην ζεις καν μέσα σε αυτό το σπίτι. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, μαθαίνεις να ζεις με τον τρόμο της έκτακτης ανάγκης. Μην και συμβεί κάτι και χρειαστείς επιπλέον χρήματα. Ένας τραυματισμός, μια ατυχία, κάποια καταστροφή στα υδραυλικά. Όλα εδώ είναι αγκομαχητό. Και ο κόσμος έχει εξαντληθεί.
Αυτό που βιώνει από τον ερχομό της κρίσης και μετά είναι μια συνθήκη που μόνο ως τιμωρία μπορεί να γίνει αντιληπτή. Αλλά τιμωρία για ποιο αμάρτημα; Είναι αυτό το παράλογο συναίσθημα του σφιξίματος μέσα σε μια συνθήκη όπου κανείς δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του. Και όμως τον βλέπει εκεί μέσα. Χωρίς δικαιώματα, χωρίς προοπτικές, χωρίς ελπίδα.
Η συνθήκη αυτή δεν είναι μια συνθήκη εργασίας. Είναι μια συνθήκη ζωής. Δεν είναι κάτι που βιώνεις και στη συνέχεια παρατάς για να ζήσεις την υπόλοιπη ζωή σου. Είναι μια συνθήκη συνεχής και μόνιμη, μια κατάσταση που κουβαλάς ακόμη και στον ύπνο σου. Για ποιον λόγο τιμωρούμαστε με ζωές που μοιάζουν έτσι;
Και μαζί η παρακμή βαθαίνει από τις συμπεριφορές και τη στάση της εξουσίας απέναντι σε όλους μας. Είναι ένας κυβερνητικός κύκλος που διαφημίζει την ασυδοσία και την ατιμωρησία του. Μια ομάδα ανθρώπων που παρανομούν, ποδοπατούν θεσμούς, ειρωνεύονται τα θύματα σε κάθε ευκαιρία. Δεν είναι άνθρωποι με εξουσία. Είναι άνθρωποι που η απόλαυσή τους προέρχεται από το να την ενσαρκώνουν και να την επιδεικνύουν. Πάνω από θεσμούς, πέρα από νόμους, ανεξάρτητοι από το κοινό αίσθημα για το τί είναι δίκαιο, νόμιμο, ή έστω αποδεκτό. Υποκλοπές, προπαγάνδα, συγκάλυψη, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ είναι μόνο λίγες λέξεις που περιγράφουν το σχήμα ενός ευρύτερου εξουσιαστικού σαδισμού. Με εξακολουθητικά νομοθετήματα που καθιστούν την ζωή ολοένα και πιο αβίωτη, με διαρκή σχόλια και παρεμβάσεις που μετατρέπουν την απελπισία σε οργή.
Ό, τι και να γίνει αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει. Αυτός δεν είναι ένας τρόπος για να ζεις. Είναι η σαδιστική τιμωρία μιας κοινωνίας που ήδη έχει περάσει πολλά και δεν αντέχει άλλο.
