Και, ξαφνικά, το παγκόσμιο χωριό αναστατώνεται!
Από τη Βόρεια Κορέα ήρθε την Τετάρτη η είδηση επιτυχούς δοκιμής βόμβας υδρογόνου και το ημερολόγιο κάνει βουτιά στις μνήμες του ψυχρού πολέμου. Το πρώτο σάστισμα διαδέχεται καταιγισμός δηλώσεων από κάθε σημείο του πλανήτη, ενώ το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ συνεδριάζει εσπευσμένα, με το γενικό του γραμματέα, Μπαν Κι Μουν, να χαρακτηρίζει τις κινήσεις της Πιονγιάνγκ «αποσταθεροποιητικές για τη σταθερότητα της περιοχής» και το ψήφισμα να καλεί τη Β. Κορέα «να σταματήσει την επικίνδυνη αυτή συμπεριφορά».
Μόνο που, αν το τεκμήριο άγνοιας, ίσως, ισχύει για τους οπαδούς και ψηφοφόρους τους, οι πολιτικοί ηγέτες του κόσμου και οι στρατιές των επιτελών τους δύσκολα μπορούν να κρύψουν πίσω του την αυξανόμενη υποκρισία τους, γύρω από ένα ζήτημα για το οποίο ο χαρακτηρισμός φλέγον δεν είναι παρά συνειδητή υποβάθμιση – και βεβαίως τη συνενοχή τους!
Όχι μόνο γιατί ο Κίμ Γιόννγκ Ούν, απόλυτος διαφεντευτής της χώρας, είχε δηλώσει ήδη από το Σεπτέμβριο ότι «βελτιώνει σε ποσότητα και ποιότητα» τους εξοπλισμούς της, ούτε γιατί η δοκιμή ήταν η τέταρτη κατά σειρά, με την πρώτη να ανάγεται στο 2006, στην ίδια περιοχή όπου πιθανολογείται πως έγινε και η τωρινή. Επομένως, ο όποιος ισχυρισμός για αιφνιδιασμό είναι θλιβερά αβάσιμος. Ούτε γιατί η κλιμακούμενη ένταση, έστω και τεχνητή, που το καθεστώς της Β. Κορέας επιλέγει – μαζί με ένα συνονθύλευμα λεονταρισμών για εσωτερική κυρίως κατανάλωση – είναι σχεδόν μόνιμο φαινόμενο εδώ και χρόνια. Αλλά κυρίως, γιατί οι δυνάμεις που έσπευσαν να δηλώσουν τον αποτροπιασμό τους για την ενέργεια αυτή, όχι μόνο πρωταγωνιστούν στον, εξαιρετικής σφοδρότητας, ανταγωνισμό για την υπεροχή στην κατοχή πυρηνικών οπλοστασίων, όπως και άλλων μέσων μαζικής καταστροφής, δεκαετίες τώρα χρησιμοποιούν κάθε γεωπολιτική ένταση προς το δικό τους πολιτικό και οικονομικό όφελος, ενώ τροφοδοτούν αποφασιστικά αρκετές απ αυτές, αν δεν τις δημιουργούν εξ ολοκλήρου!
Υποκρισία και συνενοχή
Η δηλούμενη κίνηση του καθεστώτος της Πιονγιάνγκ που – με αυξημένο κυνισμό – εντασσόταν επισήμως «στο πλαίσιο των συνήθων πυρηνικών δραστηριοτήτων», έρχεται να προσθέσει απλώς έναν ακόμη διεκδικητή στον κατάλογο των κατόχων βομβών υδρογόνου, κατάλογο στον οποίο έχουν ήδη εδώ και καιρό εγγραφεί οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα,η Γαλλία και η Μ. Βρετανία, εισάγοντας, πρώτες αυτές, στην ποικιλία των όπλων που μπορούν να δημιουργήσουν ανυπολόγιστες και απολύτως μακρόχρονες καταστροφές στις ανθρώπινες κοινωνίες και τον πλανήτη, τη βόμβα υδρογόνου που ξεπερνά κατά πολύ την καταστρεπτική ισχύ των «κλασικών» και μέχρι τώρα γνωστών πυρηνικών βομβών, ακόμη κι αυτών της νέας γενιάς. Γιατί, παρά την εθιμικά τακτή υπενθύμιση του συνεχιζόμενου μαρτυρίου στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα, το πυρηνικό οπλοστάσιο εξελίχθηκε τόσο – κάποτε υπό το άλλοθι της ψυχροπολεμικής ισορροπίας τρόμου, στη συνέχεια χωρίς καν το προκάλυμμα αυτό – ώστε να εξοβελίζει τις βόμβες του Ενόλα Γκαίη στην εποχή του χαλκού της πυρηνικής ιστορίας!
Την ώρα, λοιπόν, που ανώτατοι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ εγκαλούν τη Β. Κορέα και διαμηνύουν ότι πρέπει να εγκαταλείψει αμέσως τα πυρηνικά όπλα, οι προσπάθειες του Συμφώνου επικεντρώνονται όλο και περισσότερο στον πολλαπλασιασμό και την αύξηση της διεισδυτικότητας των βάσεων που διατηρεί παγκοσμίως, με πολλές από αυτές να διαθέτουν πυρηνικά όπλα ευρείας γκάμας. Επιπλέον, οι χώρες – κάτοχοι πυρηνικών οπλοστασίων (όπου εδώ στις προαναφερθείσες προστίθενται η Ινδία, το Πακιστάν και το Ισραήλ με το παγκοίνως γνωστό μυστικό των ογδόντα ή και περισσότερων πυρηνικών κεφαλών), όχι μόνο αγνοούν επιδεικτικά τις υποχρεώσεις τους, οι οποίες απορρέουν κάθε φορά από την επικαιροποίηση της συνθήκης για τη μη διάδοση των πυρηνικών εξοπλισμών, επαναλαμβάνοντας μονότονα ότι η ασφάλεια τους καθορίζεται από το πυρηνικό τους οπλοστάσιο (!), αλλά επιπλέον δαπανούν πολλά δισεκατομμύρια ετησίως για τον εκσυγχρονισμό τους, επαναφέροντας την ψυχροπολεμική λογική της ειρήνευσης δια του τρόμου. Αρκεί, απλώς, να αλλάξει το πορτραίτο του απόλυτου κακού.
Έτσι εξηγείται η παγκόσμια ψυχραιμία (αν όχι σιωπηλή αποδοχή) στις δηλώσεις του ρώσου προέδρου, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος ευχήθηκε «να μη χρειαστεί να χρησιμοποιήσει πυρηνικά» κατά των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους, αντιγράφοντας απολύτως τη λογική που πρώτες οι ΗΠΑ νομιμοποίησαν με τη χρήση της ατομικής βόμβας κατά της Ιαπωνίας, την επιλογή, δηλαδή, των πλέον ακραίων μέσων για την επιβολή της «ειρήνης». Κατά αυτόν τον τρόπο τίθεται και το ασφαλές πλαίσιο για την αναγωγή της ισορροπίας του τρόμου σε άκρως επικερδή δραστηριότητα. Όχι απλώς σε κρατικό, αλλά κυρίως σε διακρατικό – εταιρικό επίπεδο, που ανάγει σε διπλωματική σχολή το κλασικό business as usual… ( Η ενίσχυση του οπλοστασίου της Ν. Κορέας, με την καθοριστική βοήθεια των ΗΠΑ, δύο χρόνια πριν είναι απλώς ένα από τα πολλά παραδείγματα που θα μπορούσε κανείς να παραθέσει).
Ζωντανός ο κίνδυνος ολοκληρωτικής καταστροφής
Βεβαίως, η συζήτηση σε διεθνές επίπεδο περιορίζεται αυστηρά στο κατεπείγον αίτημα να αναχαιτιστούν οι ορέξεις και η επίδειξη μεγαλείου του βορεοκορεάτη δικτάτορα και καλείται μια από τις ελάχιστες παραδοσιακά φίλες – χώρες του καθεστώτος, η Κίνα, να βάλει φρένο στις φιλοδοξίες του. Εξάλλου, η πυρηνική διαχείριση γίνεται πάντα καλύτερα σε κλειστό κύκλο.
Όσο για το αυτονόητο, το μονίμως επαναλαμβανόμενο αίτημα για την ολοκληρωτική κατάργηση των πυρηνικών εξοπλισμών και κάθε διαδικασίας που μπορεί να οδηγήσει ή να διευκολύνει την παραγωγή τους, για μία ακόμη φορά μένει στο περιθώριο ενός ανώδυνου ευχολογίου, όπως πιθανότατα θα δούμε εκ νέου στη σύνοδο της Γενεύης τον άλλο μήνα.
Υπ’ αυτή την έννοια, ανατριχιαστικό γεγονός ή μεγαλομανιακό ψέμα, η ανακοίνωση της βορεοκορεατικής κυβέρνησης έδειξε πως το φάντασμα της ολοκληρωτικής καταστροφής παραμένει όχι απλώς ζωντανό, αλλά και άκρως επικερδές. Αρκεί να βρίσκεται κανείς στη σωστή πλευρά του τραπεζιού.
Ολγα Αθανίτη
αντιπρόεδρος του Αντιπυρηνικού
Παρατηρητηρίου Μεσογείου
