«Την Τετάρτη υψώσαμε στην Ακρόπολη την σημαία της Παλαιστίνης κι αν ένα πράγμα κρατάω είναι το αίσθημα της υπερηφάνειας ότι σταθήκαμε πλάι στα παιδιά της Παλαιστίνης με μοναδικό γνώμονα την ανθρωπιά, την ελευθερία και την αλληλεγγύη μας χωρίς «ναι μεν αλλά». Κι αν κάτι με τρομάζει είναι οι κυρ Παντελήδες αυτού του κόσμου που τους μιλάς για νεκρά παιδιά και άμαχο πληθυσμό και θεωρούν εσένα το πρόβλημα», υπογράμμισε στην «Εποχή» η φοιτήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Βιβή Λυγερού, που συμμετείχε με καμμιά δεκαριά ακόμη μέλη της Νέας Αριστεράς και κυρίως της Νεολαίας της, με επικεφαλής τον γραμματέα της Γιώργο Λυκοπάντη, στη δράση εναντίον της γενοκτονίας στη Παλαιστίνη στην Ακρόπολη.
«Κάποιοι υπάλληλοι του αρχαιολογικού χώρου, βασιλικότεροι του Βασιλέως, μας επιτέθηκαν φραστικά και δυναμικά, για να υπερασπίσουν την ιερότητα του χώρου, ξεχνώντας το μπάζωμα με τσιμέντο μπροστά στον Παρθενώνα ή την προβολή του παπουτσιού της πανίσχυρης πολυεθνικής εταιρείας Adidas. Την άρνηση στον Λάνθιμο. Είναι λογικό να σε ενοχλεί η σημαία της Παλαιστίνης όταν είσαι φίλος του Νετανιάχου. Ότι είχα να μάθω για τη σχέση της Ακρόπολης με τη δημοκρατία και την ελευθερία και τι σημαίνει ο χώρος μου τα έμαθε ένας πολύ καλός δάσκαλος, ο Μανώλης Γλέζος. Δεν έχω ανάγκη την κα. Μενδώνη και την αστυνομία της», δήλωσε η νεαρή μητέρα και αρχιτέκτονας – πολεοδόμος Όλγα Μπαλαούρα.
«Πλήθος κόσμου κυρίως τουρίστες μας χειροκροτούσαν, φώναζαν τα συνθήματά μας στα ελληνικά ή τα αγγλικά. Τόσο επάνω στο βράχο όσο και στην είσοδο. Σε χρόνο ντε τε οι ράμπο του Χρυσοχοΐδη μας επιτέθηκαν με μένος όταν κατεβήκαμε προκειμένου να πάρουν την σημαία της Παλαιστίνης. Έτυχε να είμαι αυτός που την άφησε τελευταίος επομένως οι αστυνομικοί της ΟΠΚΕ έπεσαν πάνω μου και με ακινητοποίησαν με λαβή και στα δύο χέρια. Οδηγήθηκα στο περιπολικό της ασφάλειας σαν να είμαι εγκληματίας. Μετέπειτα πληροφορήθηκα ότι ο λόγος της βίαιης προσαγωγής μου ήταν «η αντίσταση κατά της αρχής». Μετά έμαθα ότι ο επικεφαλής αστυνομικός πήρε πίσω τις απειλές του όταν οι σύντροφοί μου του θύμισαν ότι οι φωτογράφοι είχαν καταγράψει τις σκηνές της βίαιης αντιμετώπισής μου», τόνισε ο νεαρός γεωπόνος Ευθύμιος Λαμπαδάς.
«Οι φωτογραφίες με την σημαία που είναι μισοδιπλωμένη, ατελής, αλλά εμφανής εν τέλει, αντικατοπτρίζουν τον τσακισμένο αυτόν λαό κι αυτήν ακριβώς την υπερπροσπάθεια του να σταθεί στα πόδια του και γι’ αυτό δεν θα άλλαζα τίποτε ακόμα κι αν αύριο το ξανακάναμε. Ευχαριστώ από καρδιάς τους συντρόφους μου που συμμετείχαν με πάθος και αποφασιστικότητα στη δράση και μοιραστήκαμε αυτήν την εμπειρία χρέους και ανάτασης. Το μόνο που κάναμε ήταν το ελάχιστο που μας αναλογεί ως πολιτικά υποκείμενα, ως πολίτες μιας χώρας που έχει μια βαριά δημοκρατική και πανανθρώπινη κληρονομιά που μετουσιώνεται στον Παρθενώνα και την Ακρόπολη. Με τις λίγες δυνάμεις που μας αναλογούν υψώσαμε το σύμβολο του λαού του μαρτυρίου εκεί που του αναλογεί. Προσπαθήσαμε όπως είχε πει ο Μπελογιάννης να σταθούμε στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων. Για να μπορούμε να κοιτάμε τα δικά μας παιδιά αύριο στα μάτια», μας είπε η οικονομολόγος και μητέρα δύο μικρών παιδιών Έφη Παρίση.
«Ανεβήκαμε στην Ακρόπολη γιατί δεν μπορεί να εκτυλίσσεται μια γενοκτονία, να σκοτώνονται παιδιά και βρέφη και εμείς να συνεχίζουμε την ζωή μας, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ψάχνουμε να βρούμε τρόπους, να ακουστεί η φωνή μας. Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα αντιστάθηκαν απέναντι στους ναζί, τραπεζοϋπάλληλοι εκτελέστηκαν γιατί απήργησαν στην Κατοχή. Δεν αντέχουμε να μείνουμε μουγγοί και απαθείς», τόνισε η συνδικαλίστρια του τραπεζικού τομέα και μητέρα δύο παιδιών Γιώτα Λαζαροπούλου.
«Για εμάς τους πολύ νέους ίσως να ήταν δύσκολο να διαχειριστούμε την ένταση που επικρατούσε μέσα μας. Πόσο μάλλον όταν μας περικύκλωσε η ομάδα των ρομποκόπ. Πρωτόγνωρο αίσθημα για μένα και κυρίως έντονο. Εύκολα ξεχνάς όμως τέτοια σκηνικά όταν με το χαμόγελο των συντρόφων σου πιστεύεις ότι σε περιμένει ένα ταξίδι γεμάτο χαρά από την Ακρόπολη στα κεντρικά της ΓΑΔΑ στα «αναπαυτικά» καθίσματα με το βανάκι της αστυνομίας. Τόπε χαρακτηριστικά η Όλγα: «Τι ωραία εκδρομούλα ρε παιδιά;». Δίχως αναμονή στα φανάρια και με τις ατάκες του Αργύρη και του Μανώλη όλη σχεδόν η ένταση έμεινε πίσω μας. Μετά την έξοδο από την ΓΑΔΑ, αντικρίζοντας τα χαμογελαστά πρόσωπα των συντροφισσών και των συντρόφων αισθάνθηκα, αυτό το πρωτόγνωρό συναίσθημα της συντροφικότητας», τόνισε ο φοιτητής του Πολυτεχνείου Άρης Τσιτσιρίγκος, συμπληρώνοντας ικανοποιημένος: «αισθάνθηκα τη δύναμη που έχει μια συλλογικότητα που κάνει κάτι καλό και δίκαιο».
