Μετά τις μαζώξεις μας, συνδιασκέψεις, συντονιστικά και τα τοιαύτα, πηγαίναμε πάντα για φαγητό, οι περισσότεροι από την επαρχία και αρκετοί σύντροφοι από την Αθήνα. Βασικό στέκι ήταν η «Ροζαλία» στα Εξάρχεια με τη σταβλίσια μπριζόλα, την αγαπημένη της Ελένης! Ο Περικλής, βέβαια, πάντα μαζί μας. Κουβεντούλα, πειράγματα, πολιτικές αναλύσεις και πολύ κρασί. Με τον Περικλή, όμως, δεν τέλειωνε εύκολα η βραδιά, έπρεπε να έχεις plan b. Ο σύντροφος μας ο Γιάννης πάντα μας πείραζε, «πάλι θα χωθείτε στα καταγώγια, ρεμάλια». Εκείνη την εποχή, αν ήσουν στη «Ροζαλία» το plan b ήταν έτοιμο. Ακριβώς απέναντι ήταν η «Μποέμισσα». Μόλις άρχισε να αραιώνει ο κόσμος, ξέραμε που θα πάμε. Ωραίο μαγαζί, «ορχήστρα πλήρης», με έναν θαυμάσιο μπουζουξή που ξέραμε παλιά από την Οπισθοδρομική Κομπανία. Το πρόγραμμα διαλεχτό, σμυρναίικα, ρεμπέτικα κι ωραία λαϊκά. Ο Περικλής σε μεγάλα κέφια. Ενώ παιζόταν ένα παραδοσιακό σμυρναίικο, τον βλέπω να σηκώνεται, να περιμένει δίπλα στην ορχήστρα να τελειώσει το τραγούδι και κατόπιν να ζητά το μικρόφωνο. Ωχ, θα τραγουδήσει, σκέφτηκα, κι ήταν απολύτως παράφωνος. Αυτός, όμως, είχε άλλο σκοπό. Αφού ζήτησε συγνώμη για τη διακοπή του προγράμματος, άρχισε να αναλύει την προέλευση του τραγουδιού και τις δύο εκδοχές του τίτλου του: «Έχε γεια, πάντα γεια» ή «Έχε γεια, Παναγιά». Η ανάλυσή του είχε στοιχεία μουσικολογικά, κοινωνιολογικά και θρησκειολογικά, με επίχρισμα την γοητεία ενός έμπειρου ομιλητή και παλιού γλεντζέ. Ο κόσμος του μαγαζιού τον άκουσε κάνοντας απόλυτη σιγή κι ο μπουζουξής που τον γνώριζε, τον ευχαρίστησε για την εύστοχη και ποιοτική του παρέμβαση!
Πολλοί είναι οι σύντροφοι με τους οποίους μοιράζεσαι ιδέες, κοσμοθεωρία, πολιτικές ανησυχίες και κοινωνικά οράματα. Εκείνο, όμως, που κάνει τη διαφορά είναι η συνάντηση σε προσωπικό επίπεδο που μετασχηματίζεται σε βαθιά φιλία. Κι όταν αυτή η συνάντηση διανθίζεται με ανεπανάληπτες στιγμές γλεντιού, τότε το δέσιμο μεγαλώνει. Του άρεσε πολύ όταν πηγαίναμε στην «Αστροφεγγιά» του Αντώνη Ρεπάνη για τον λαϊκό του κόσμο, την ευρύχωρη πίστα και τα καρό τραπεζομάντιλα στα τραπέζια. Χαιρόταν πολύ όταν ανεβαίναμε τη μεγάλη ξύλινη σκάλα στις «Διαδρομές» στην Πατησίων κι όταν χωνόμασταν στο στενάκι κάτω από το Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου ήταν δίπλα-δίπλα η «Αθηναίισσα» και το «Αμπτάλικο». Μια περίοδο, μάλιστα, υιοθέτησε κι ένα καινούριο μαγαζί στην Αγίου Μελετίου όπου τραγουδούσε ο Γιώργος Τζώρτζης και το βοηθούσε φέρνοντας παρέες, οργανωτικά και οικονομικά.
Στο Στέκι Πολιτών Πιερίας ήρθε δυο φορές, τη μια σε μια εκδήλωση για το φασισμό και την άλλη για παρουσίαση του βιβλίου του. Το Στέκι γέμισε απρόβλεπτα για τη συντηρητική Κατερίνη, οι κουβέντες κράτησαν μέχρι αργά κι οι οικοδεσπότες μας, ο Τάκης με την Ελένη, έκαναν όλες τις προετοιμασίες για το απαραίτητο γλέντι. Ο Περικλής ένωνε με την αύρα του τόσο διαφορετικούς ανθρώπους! Κι επειδή το καλό γλέντι αναζητά πάντα τη συνέχειά του, αυτή βρέθηκε σ’ ένα περιθωριακό μαγαζί όπου ακούσαμε, για τελευταία φορά, τον παλαίμαχο υπέροχο λαϊκό τραγουδιστή Πέτρο Καλέση!
Όταν ερχόταν στη Θεσσαλονίκη γινόταν χαμός. Τα πολιτικά γεγονότα ήταν το πρόσχημα κι η συνάντησή μας ο απώτερος σκοπός. Αφού έλεγε συχνά ότι θα γραφτεί στην οργάνωση της Θεσσαλονίκης γιατί οι Αθηναίοι είναι ξενέρωτοι. Επικές ήταν οι βραδιές στου κυρ-Νίκου στο Μπιτ Παζάρ, με ακορντεόν, κιθάρα και παρούσα όλη την ομάδα της «Εποχής» στη Θεσσαλονίκη και της επιρροές της. Συνεχίζαμε στο ημίφως του «Τζεσουάλντο» που διευκόλυνε τις μύχιες εξομολογήσεις και καταλήγαμε σε ξεκαρδιστικές διαπραγματεύσεις με τον ρεσεψιονίστ του ξενοδοχείου «Πέλλα», μήπως και τον καταφέρουμε να ανοίξει το μπαρ και να μας σερβίρει το τελευταίο ποτό!
Έτσι θα τον θυμάμαι τον φίλο μου. Δεν μπορώ να σηκώσω όλα τα σοβαρά και βαρύγδουπα που γράφονται γι’ αυτόν τις τελευταίες μέρες. Θα μου μείνει η εικόνα του, την τελευταία φορά που τον είδα. Ορεξάτος, φωτεινός, με το ποτό και το τσιγάρο του στο χέρι, χαρούμενος κι ευτυχής, με τη φροντίδα, την αγάπη και την κατανόηση της αγαπημένης του Μαρίας!
Έχε γεια, πάντα γεια!
Ο δικηγόρος του διαβόλου
