Κατεβαίνοντας στη διαδήλωση για την Παλαιστίνη, την περασμένη Τρίτη, περίμενα να έχει πολύ κόσμο. Είχαν προηγηθεί όλα τα τραγικά γεγονότα στα σύνορα της Γάζας, όπου γι’ άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι το Ισραήλ είναι, διαχρονικά, ένα κράτος-δολοφόνος. Σκέφτηκα ότι οι εικόνες που κατέκλυσαν τα τηλεοπτικά κανάλια και το διαδίκτυο θα είχαν ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά του κόσμου, ο οποίος θα κατέβαινε μαζικά στις διαδηλώσεις. Ίσως να ήταν κι η κατάλληλη συγκυρία για την επικαιροποίηση της αυτονόητης αλληλεγγύης στο λαό της Παλαιστίνης και την αναγέννηση του αντιπολεμικού κινήματος που, μετά τον πόλεμο στο Ιράκ, έχει οδηγηθεί στην ανυπαρξία. Δυστυχώς, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Ήταν μια διαδήλωση όπως όλες τις άλλες το τελευταίο χρονικό διάστημα: οι μικρές οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, χωρίς κι αυτές να έχουν μαζική παρουσία, μαζί με μερικές δεκάδες Παλαιστινίων. Ο απλός κόσμος, γι’ άλλη μια φορά, περιορίστηκε στη μοιρολατρική αποδοχή των γεγονότων και στις ανέξοδες «τηλεοπτικές» αντιδράσεις θυμού και αποτροπιασμού.
Κοίταγα συνεχώς δεξιά-αριστερά, ψάχνοντας μήπως και δω κάποιον Συριζαίο. Κανείς, ούτε για δείγμα. Πού ήταν οι παλιοί μου σύντροφοι από την ΑΚΟΑ που πρωταγωνιστούσαν κάποτε σε αντίστοιχες διαδηλώσεις; Ευθυγραμμίστηκαν με τις ανάγκες της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης και του πολυδιαφημισμένου άξονα Ελλάδας-Ισραήλ-Αιγύπτου; Δεν θέλησαν να χαλάσουν το φιλικό κλίμα που εγκαινιάστηκε στην επίσκεψη του σφαγέα Νετανιάχου, πριν λίγο καιρό, στη Θεσσαλονίκη, όταν μέσα στο ζοφερό κλίμα μιας σιδερόφρακτης πόλης παρακολουθούσαμε τις γελοιότητες των φιλοφρονήσεων μεταξύ του Μπένζαμιν και του Αλέξη; Δεν τολμούν να διαφοροποιηθούν από το νέο δόγμα της υποτέλειας στον αμερικάνικο παράγοντα, όπως διαμορφώθηκε μετά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στις Ηνωμένες Πολιτείες; Πώς έχει καταντήσει η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, μια χώρα που παραδοσιακά υποστήριζε το δίκιο του παλαιστινιακού λαού να σέρνεται πίσω από το σιωνιστικό, εγκληματικό φασισμό του Ισραήλ; Κανείς δεν ενοχλήθηκε από την απαράδεκτη ανακοίνωση της κυβέρνησης που καταδίκαζε μεν τα γεγονότα, κρατούσε όμως ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους θύτες και στα θύματα;
Όσον αφορά το ΚΚΕ, συνεχίζει, ακόμα και σε τέτοιες ακραίες περιπτώσεις όπου η σύμπτωση απόψεων θα έπρεπε να ήταν προφανής, τον αδιέξοδο δρόμο της αυτάρκειας και της αυταρέσκειας του μοναδικού συνεπούς πόλου της αριστεράς. Τόσο δύσκολο θα ήταν, με το σημαντικό ειδικό βάρος που του προσδίδει το ιστορικό του όνομα, να καλέσει επίσημα όλες τις δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται αριστερές να βγουν μαζί στο δρόμο, σε μια τεράστια σε όγκο και παλμό διαδήλωση ενάντια στο Ισραήλ και τις Η.Π.Α.; Μια τέτοια πρόσκληση δεν θα προσέδιδε μια μεγάλη ελκτική δύναμη σε πολύ κόσμο που βαρέθηκε τις πολλές και διακριτές κινητοποιήσεις για το ίδιο ζήτημα; Επίσης, που ήταν ο ιδιαίτερα ευαίσθητος σε άλλες περιπτώσεις αντιεξουσιαστικός χώρος; Μόνο όταν υπάρχουν ζητήματα ατομικών δικαιωμάτων και πολιτικών διώξεων που αγγίζουν αυτό τον χώρο, κινητοποιούνται τα αγωνιστικά του αντανακλαστικά;
Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει ισραηλινή κοινότητα με σημαντική επιρροή. Όπως, δικαίως, επικαιροποιούν συχνά την τεράστια ανθρωπιστική πληγή του Ολοκαυτώματος από το ναζισμό, θα περιμέναμε να πάρουν θέση και στο σύγχρονο ολοκαύτωμα που επιβάλλει το Ισραήλ στους Παλαιστίνιους. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει μέχρι τώρα κι ούτε φαίνεται να γίνεται στο μέλλον. Αυτή η στάση πρέπει να καταγγελθεί απερίφραστα. Γιατί η σπουδή να μην χαρακτηριστούμε αντισημίτες έχει καταστήσει υπεράνω κριτικής τις βαθιά συντηρητικές και επικίνδυνα θρησκόληπτες ισραηλινές κοινότητες που συντάσσονται, εκτός εξαιρέσεων, με τις δολοφονίες του ισραηλινού κράτους.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
