Το παρακάτω κείμενο στάλθηκε στη στήλη για δημοσίευση. Το έχει γράψει ένας κρατούμενος στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, από τις φωνές που δύσκολα βρίσκουν το δρόμο προς τη δημοσιότητα. Αξίζει, νομίζω, να τον ακούσουμε.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν γίνει μόδα στη δημόσια συζήτηση, κυρίως από την πλευρά της αντιπολίτευσης, οι φράσεις: ανεξάρτητοι θεσμοί, παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, να προστατευτεί η ανεξαρτησία των θεσμών κ.λπ. Δηλαδή όλοι, στις μέρες μας, για κάποιον λόγο κόπτονται για την ανεξαρτησία των θεσμών. Όλοι επικαλούνται το Σύνταγμα, μόνο που και αυτό το κάνουν a la carte και κανείς δεν έχει τη διάθεση να δει την ωμή πραγματικότητα.
Είμαι κρατούμενος, σε έναν ευαίσθητο χώρο, όπως είναι το Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού (Ψ.Κ.Κ.), όπου κρατούνται άνθρωποι για διάφορα εγκλήματα. Όλοι τους ασθενείς με διάφορες ψυχικές διαταραχές, υποβαθμισμένοι, περιθωριοποιημένοι, στιγματισμένοι και εντέλει εξοστρακισμένοι από την κοινωνία. Στην πλειοψηφία τους είναι ψυχασθενείς, με 67% και άνω νοητική αναπηρία. Σε πλείστες περιπτώσεις και σωματική αναπηρία, όπως και εξαρτημένοι από ναρκωτικές ουσίες. Όμως τα Συμβούλια στα Δικαστήρια του Πειραιά, φαίνεται να αδιαφορούν παντελώς για τις πολιτικές αποφάσεις και τις νομοθετικές τροπολογίες. Πάντα, κάτω από την ομπρέλα του ανεξάρτητου θεσμού. Ενώ όλοι μας ξέρουμε ότι, για να είναι ένας θεσμός ανεξάρτητος, προϋποθέτει να είναι πολιτικά και οικονομικά υγιής, διαφορετικά χρήζει κηδεμόνα. Ωστόσο, κάτω από τη σκιά αυτής της ανεξαρτησίας, γίνεται ωμή παραβίαση του Συντάγματος και των δικαιωμάτων των κρατουμένων.
Τι θέλω να πω με αυτό;
Πρώτον: Έχουν «αποφυλακιστεί», ελάχιστοι κρατούμενοι με 67% και άνω νοητικής αναπηρίας –έχουν αποφυλακιστεί τυπικά, διότι η κράτησή τους συνεχίζεται στα δημόσια ψυχιατρικά ιδρύματα– ή αποφυλακίστηκαν και μερικοί που «έπρεπε» να αποφυλακιστούν. Ενώ όπως είναι φυσικό, στο Ψ.Κ.Κ., η πλειοψηφία των κρατουμένων είναι ψυχασθενείς με μόνιμη νοητική βλάβη και τοξικομανείς σε ύφεση.
Δεύτερον: Από την ψήφιση του Ν. 4139/2013, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 10 του Ν. 4322/2015. Μέχρι σήμερα, το Συμβούλιο Πειραιά, δεν έχει αποφυλακίσει κανέναν εξαρτημένο από ουσίες κρατούμενο, με τον όρο να παρακολουθεί πρόγραμμα απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης. Κάτι το οποίο είναι απαραίτητο για την επανακοινωνικοποίηση του τοξικομανή, όπως αυτό προβλέπεται από το άρθρο 51 του Π.Κ. Ενώ στο Ψ.Κ.Κ., όπως και σε όλα τα Καταστήματα Κράτησης ανά την Ελλάδα, η πλειοψηφία των κρατουμένων αποτελείται από τοξικομανείς.
Τρίτον: Με τον Ν. 4322/2015, ο νομοθέτης προβλέπει, έκτιση πραγματικής φυλακής σε περιπτώσεις ποινές ισόβια κάθειρξης και άνω, να είναι 19 έτη. Στο Ψ.Κ.Κ. οι αιτήσεις των κρατουμένων που έχουν εκτίσει πάνω από είκοσι, ορισμένοι περισσότερα και από τα εικοσιπέντε έτη, απορρίπτονται με μη λογικές αιτιολογίες, όπως: «έχει μεγάλο υπόλοιπο» ή «δεν έχει σωφρονιστεί ακόμα». Τη στιγμή που, από το Σύνταγμα της Ελλάδος και από τον νομοθέτη, προβλέπεται ως ανώτατο όριο έκτισης, σε πραγματική φυλακή, ποινής 25 έτη, με εξαίρεση την έσχατη προδοσία. Ωστόσο, αν κάποιος δεν σωφρονίστηκε μετά από είκοσι και πλέον έτη, η αποτυχία και η ευθύνη γι’ αυτό ανήκει στο ανίκανο και σαθρό σωφρονιστικό σύστημα και όχι στους σωφρονιζόμενους.
Για όλα τα παραπάνω, οι απαντήσεις καθυστερούν από τρεις έως έξι μήνες. Το ερώτημα είναι: Η δικαστική εξουσία «πίσω από την κουρτίνα» του ανεξάρτητου θεσμού, έχει το δικαίωμα να νομοθετεί κατά βούληση; Και αν ναι; Τότε ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης ενός υπουργείου Δικαιοσύνης;
Δεν αρκούν κύριοι, οι ωραιοποιημένες ονομασίες, όπως: «Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων». Αυτά δεν θα τη διαμορφώσουν σε ένα πιο ανθρώπινο θεσμό. Οι πράξεις είναι αυτές που θα κριθούν ως ανθρώπινες ή απάνθρωπες. Όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε μια Δικαιοσύνη η οποία λειτουργεί εκδικητικά ως τιμωρός –στην παρούσα φάση και αντιπολιτευτικά, καθώς είναι απόλυτα συνδεμένη με το παλιό πολιτικό καθεστώς. Αυτός είναι και ο λόγος που έχει χάσει τη δικαιότητά της.
Σε μία συνέντευξη στην ΕΡΤ1 και στον Πάνο Χαρίτο, ο υπουργός της Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, είχε πει ότι: «Είναι απαραίτητο να υπάρχει ένα φίλτρο, από το οποίο θα περνάνε οι αποφυλακίσεις». Προφανώς. Όπως και στο όχημά του. Όμως τι γίνεται όταν το φίλτρο είναι από άλλη μάρκα αυτοκινήτου, παλιό και μπουκωμένο; Το αποτέλεσμα αυτού θα είναι να μην μπορεί να το βάλει μπροστά.
Νικολά Βοκανόβσκι
Ψ.Κ.Κ.
για την αντιγραφή
Ο δικηγόρος του διαβόλου
