Κάνοντας μια μικρή αναδρομή στην πρόσφατη ιστορία του εκπαιδευτικού συνδικαλισμού θα διαπιστώσουμε ότι η αριστερά είχε πάντα δύναμη δυσανάλογη με την πολιτική της εμβέλεια. Κι όσον αφορά το χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς η ψαλίδα ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Πρώτα η Αγωνιστική Συνεργασία, παράταξη, με κύριο πολιτικό φορέα το Συνασπισμό του 4,5%, παρουσίαζε πολλαπλάσια ποσοστά στις εκλογές των ΕΛΜΕ, των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης. Κατόπιν οι Συνεργαζόμενες Κινήσεις (ΣΥΝΕΚ), η εξέλιξη της Αγωνιστικής Συνεργασίας, έχοντας και τον αέρα της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, εκτόξευσαν τα ποσοστά τους στα ύψη. Καθώς, όμως, όλα τα όμορφα πράγματα τελειώνουν γρήγορα, η κυβερνητική θητεία κι η μνημονιακή προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ κατέστησαν τις Συνεργαζόμενες Κινήσεις μια παράταξη κυβερνητικού συνδικαλισμού. Όπως πολύς κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ δεν συναίνεσε στον μνημονιακό κατήφορο κι αποστασιοποιήθηκε, αντίστοιχα κι οι Συνεργαζόμενες Κινήσεις έχασαν οριστικά το πιο μαχητικό κι αριστερό τους κομμάτι. Κάπως έτσι, στη Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης γεννήθηκε η Αυτόνομη Ριζοσπαστική Κίνηση (ΑΡΚ).
Στην αρχή ήμασταν αμήχανοι. Δεν είναι καθόλου εύκολο να στηθεί και να διατηρηθεί η λειτουργία μιας συνδικαλιστικής παράταξης που δεν έχει πίσω της κανέναν πολιτικό φορέα. Ήρθαν μαζί μας κι άλλοι συνάδελφοι που δεν είχαν μέχρι τότε άμεση εμπλοκή με τα συνδικαλιστικά. Στις πρώτες εκλογές που πήρε μέρος η παράταξη, πήραμε την πρωτιά και οι Συνεργαζόμενες Κινήσεις δεν κατάφεραν ούτε να κατεβάσουν ψηφοδέλτιο. Τι να την κάνεις, όμως, την πρωτιά αν δεν μπορείς να την υποστηρίξεις με τη συνεχή παρουσία, τη συνέπεια και την πολύμορφη δράση σου; Αν σ’ αυτά τα δύσκολα ζητήματα τα καταφέραμε, το χρωστάμε κυρίως στη συμβολή της Ελένης και του Μανώλη που πέτυχαν, έχοντας μεγάλα αποθέματα αντοχών, έμπνευσης κι αποτελεσματικότητας, να προσδώσουν μερικές θετικές πινελιές στη φθαρμένη εικόνα του συνδικαλιστή και να καθιερώσουν την ΑΡΚ ως μια ανεξάρτητη, δυναμική κι ελπιδοφόρα παράταξη. Σε έναν χώρο όπου έχει παγιωθεί η απαξίωση της συλλογικής δράσης, η μικροαστική λειτουργία κι οι ατομικές λύσεις, είναι πολύ δύσκολο να σωθεί η χαμένη τιμή του εκπαιδευτικού συνδικαλισμού, ο οποίος έχει δεχτεί καίρια πλήγματα από χρόνιες παθογένειες κι από μια γενικευμένη αλλοτρίωση. Κυρίως στην τρέχουσα συγκυρία όπου η κυβέρνηση προσπαθεί να εγκαθιδρύσει συνολικά το νεοφιλελεύθερο μοντέλο στην παιδεία και να βάλει την ταφόπλακα σε όλες τις κατακτήσεις του εκπαιδευτικού κινήματος. Σ’ αυτό το άνυδρο τοπίο η ΑΡΚ ήρθε για να μείνει!
Στις φετινές εκλογές δεν είχαμε μαζί μας της Ελένη η οποία πήγε με απόσπαση στο Πανεπιστήμιο. Η απουσία της μαζί με τις δικές μας αδυναμίες, μας έκανε να πιστεύουμε ότι φέτος θα χάσουμε την πρωτιά από την ΔΑΚΕ που δουλεύει καλά το πελατειακό σύστημα κι έχει και τον αέρα της επερχόμενης εξουσίας. Παρ’ όλα αυτά, όμως, η μικρή, πλην τίμια, ΑΡΚ, μαζί με τις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις με τις οποίες συνεργαζόμαστε το τελευταίο χρονικό διάστημα, καταφέραμε να είμαστε πάλι πρώτοι! Κι αυτή την πρωτιά την αφιερώνουμε στην Ελένη που πρωταγωνίστησε σ’ όλη την πορεία της παράταξης. Την Ελένη που ξέρει να αγωνίζεται στο συνδικαλισμό και σ’ όλους τους τομείς της ζωής!
Ο δικηγόρος του διαβόλου
