Οταν οι καταστασιακοί είχαν μιλήσει στα τέλη της δεκαετίας του ’60, προφητικά, για την κοινωνία του θεάματος δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν που θα είχαν φτάσει τα πράγματα στη σημερινή εποχή. Αυτά μου έλεγε ένας καλός φίλος που αποφάσισε με βαριά καρδιά να το ρίξει ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές, μόνο και μόνο για να ψηφίσει τον Νίκο Γραικό. Και τι κατάλαβα, μου είπε, υποψήφιοι σαν τον Γραικό έμειναν πολύ πίσω, ενώ εκλέχθηκαν η Κουντουρά κι ο Γεωργούλης. Η ψήφος μου είναι εκ προοιμίου αποδυναμωμένη και υποθηκευμένη. Η εκλογή κάποιου υποψηφίου δεν έχει καμιά σχέση με την αξία του αλλά καθορίζεται, σχεδόν ολοκληρωτικά, από την αναγνωρισιμότητα που του δίνουν οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις και η χρήση των σόσιαλ μίντια και τη δημοσιότητα και λάμψη του δίνει το επάγγελμά του. Η κρίση αντιπροσώπευσης παίρνει πλέον τεράστιες διαστάσεις, ακόμα και στα αριστερά κόμματα.
Και μια που μιλάμε για αριστερά κόμματα, θα διαπιστώσουμε γι’ άλλη μια φορά ότι από την αριστερά απουσιάζει η αυτοκριτική. Από το ΚΚΕ συνηθίσαμε να παραδέχεται κάποια, όχι τα σημαντικότερα, λάθη του και να αποκαθιστά αγωνιστές που το ίδιο διαπόμπευσε μετά τουλάχιστον 50 χρόνια. Από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ, ποια αυτοκριτική ακούσαμε μετά το στραπάτσο των ευρωεκλογών; Πέρα από κάποια μισόλογα του Σκουρλέτη, που του δώσαν τη γραμματεία ενός κόμματος με ανύπαρκτες δομές και με την αρμοδιότητα μόνο του χειροκροτητή των επιλογών του αρχηγού και της ηγετικής του ομάδας, για την κυβέρνηση έφταιξαν μόνο οι άλλοι. Το μνημόνιο που δεν ήταν δικό μας (!) αλλά το εφαρμόσαμε κατά γράμμα τσακίζοντας στη φορολογία τη μεσαία τάξη, τα αντίπαλα μίντια, τα φέικ νιουζ και άλλα τέτοια. Ως αυτοκριτική, ακούσαμε μόνο μια ασαφή και γενικόλογη διατύπωση ότι «έγιναν κάποια λάθη για τα οποία αναλαμβάνουμε την ευθύνη», αλλά ποια ήταν αυτά; Σιγή ιχθύος. Μη θίξουμε τον λεβέντη τον Κρητικό που με τη συνήθειά του να χρησιμοποιεί βλακωδώς τα σόσιαλ μίντια έδωσε τις καλύτερες πάσες στη ΝΔ. Μην κακοκαρδίσουμε τον αρχηγό που δεν έμαθε ακόμα ότι «η γυναίκα του καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται». Να μην παραδεχτούμε ανοιχτά ότι η συνεργασία με τον Καμμένο θα κυνηγά τον ΣΥΡΙΖΑ για μια ζωή. Να μη δούμε ξεκάθαρα ότι επιλογές όπως η «Προοδευτική Συμμαχία» όχι μόνο δεν περπάτησαν εκλογικά, αλλά μετακίνησαν τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιά συνδέοντάς τον άμεσα με την σοσιαλδημοκρατία;
Και τώρα τι γίνεται; Στροφή προς τα αριστερά, να ξανακερδηθεί το παλιό ήθος κι η ευαισθησία της Αριστεράς. Αυτό είναι το μοναδικό ανάχωμα στην συντηρητική αναδίπλωση της κοινωνίας και στην ακροδεξιά ξεφτίλα του Βελόπουλου. Γέφυρες και επικοινωνία μεταξύ των αριστερών χώρων που δεν λένε πια ούτε καλημέρα μεταξύ τους. Να ψηφίσει πολύς αριστερός κόσμος που δεν ψήφισε, απογοητευμένος, στις ευρωεκλογές. Να αποφευχθεί η αυτοδυναμία της ΝΔ και να δούμε αν θα μπορέσουμε να πάμε σε δεύτερες εκλογές με απλή αναλογική.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
