Στις κουβέντες που γίνονται στις παρέες μας κυριαρχεί το δίλημμα της ψήφου των επερχόμενων εκλογών. Οι απόψεις είναι ποικίλες: άλλοι χρυσώνουν το χάπι αποδεχόμενοι μοιρολατρικά τη μη ύπαρξη εναλλακτικής λύσης, άλλοι μπαίνουν στη μέγγενη του ιστορικού δίπολου Αριστερά – Δεξιά που φαίνεται να έχει μεγάλη και διαχρονική αντοχή, άλλοι φτάνουν στην ακραία επιλογή της αποχής κι άλλοι θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ο αντίπαλος που πρέπει να ηττηθεί. Κάποιοι, μη καταφέρνοντας να βρουν λύση σ’ ένα περιβάλλον χαμηλής αξιοπιστίας και μη πειστικών και ελκυστικών επιλογών από τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, καταλήγουν στην επιλογή του ΚΚΕ. «Θα ψηφίσω ΚΚΕ για να κοιμάμαι ήσυχος», λέει ένας καλός φίλος. Το κακό είναι ότι με ένα ΚΚΕ σαν το σημερινό, στην πιο συντηρητική, σεχταριστική κι απομονωτική του περίοδο, ο «ήσυχος ύπνος» καταλήγει σε βαθύ λήθαργο χωρίς κανένα όνειρο. Βλέποντας μάλιστα με ποιους τρόπους διαπαιδαγωγούνται και λειτουργούν τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΜΕ που συναντάμε στους χώρους δουλειάς, παρατηρούμε μια αποκαρδιωτική εικόνα βαθιά συντηρητικών ανθρώπων που λειτουργούν υπό την απόλυτη εποπτεία του κόμματος, χωρίς καμιά ενωτική διάθεση και με μοναδικό μέλημα την αυτοσυντήρηση των δυνάμεών τους. Ένα τέτοιο κόμμα, κακέκτυπο του ιστορικού του παρελθόντος, δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μια επιλογή εφησυχασμού κι οπισθοδρόμησης. Η ανάλυση του σημαντικού αριστερού διανοητή Γιώργου Ρούση, δίνει, νομίζω, μια πλήρη απάντηση για στη σημερινή εικόνα του ΚΚΕ:
– «Η ηγεσία του ΚΚΕ αντιμετωπίζει το όποιο μέτωπο ή συνεργασία, ως υποστήριξή του ή ως ένταξη σε μετωπικά σχήματα που εκείνο δημιούργησε και ελέγχει απολύτως, όπως είναι το ΠΑΜΕ.
– Οραματίζεται ένα σοσιαλισμό σαν τον «υπαρκτό» και μάλιστα της περιόδου της πλέον βάναυσης αντιδημοκρατικής εκτροπής του.
– Δεν έχει επεξεργαστεί καμία πρόταση για το πώς, από τη σημερινή βαρβαρότητα, θα οδηγηθούμε στην, αναγκαία για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, επανάσταση. Η μη αποδοχή εκ μέρους του της άμεσης εξόδου από την ΕΕ είναι ενδεικτική αυτής της έλλειψης επαναστατικής στρατηγικής.
– Σε όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις παίζει το ρόλο του πυροσβέστη και όχι, ως όφειλε, του προωθητή της επαναστατικής συνειδητότητας.
– Η δομή του και η λειτουργία του καμία σχέση δεν έχουν με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Αντ’ αυτού κυριαρχείται από έναν γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό, με βάση τον οποίο η κομματικότητα κρίνεται από την απόλυτη συμφωνία με την καθοδήγηση.
– Σε θεωρητικό επίπεδο, αντί να λειτουργεί ως συλλογικός διανοούμενος αποκλείει κάθε θεωρητική αναζήτηση, αν δεν την πολεμάει, και αντ’ αυτού θεωρητικοποιεί την πολιτική του.
– Όλα τα παραπάνω, κάθε άλλο παρά αναιρούν την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός σύγχρονου επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος, κάτι στο οποίο δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται το σημερινό ΚΚΕ.
– Παρόλα αυτά, στο βαθμό που το ίδιο θα το αποδεχόταν, είναι βέβαιο ότι το ΚΚΕ έχει θέση σε ένα αναγκαίο πολιτικό, αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο, το οποίο στο πλαίσιο ενός επαναστατικού πολέμου θέσεων θα άνοιγε το δρόμο στη σοσιαλιστική επανάσταση».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
