Την περασμένη Τετάρτη είχαμε, αυτό που παλιότερα ονομάζαμε, Γενική Απεργία. Παλιότερα, βέβαια, η «Εποχή» θα είχε το γεγονός πρωτοσέλιδο. Τώρα, δεν βρέθηκε ούτε μια λέξη έστω ως τυπική είδηση μιας προαναγγελθείσας απεργίας. Πώς είναι δυνατό, μια αριστερή εφημερίδα με λογότυπο «Για την Κομμουνιστική Ανανέωση, για το Σοσιαλισμό» να αποσιωπά μια απεργία επειδή στην κυβέρνηση είναι το κόμμα που υποστηρίζει; Σε μια εποχή μάλιστα που το δικαίωμα στην απεργία απαξιώνεται κι υποβαθμίζεται μέσα από νέους μνημονιακούς νόμους που στόχο έχουν την τελική κατάργησή του;
Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Την περασμένη εβδομάδα έγιναν συνελεύσεις σε πρωτοβάθμια σωματεία όπου μπήκε και το θέμα της απεργίας. Σε αρκετές τοπικές συνδικαλιστικές οργανώσεις των καθηγητών (ΕΛΜΕ) είχαμε το παράδοξο φαινόμενο, οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις (παράταξη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς με κορμό το ΝΑΡ) να παίρνουν θέση κατά της απεργίας. Το επιχείρημα ήταν η αντίθεσή τους με τις συμβιβασμένες γραφειοκρατικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που στην παρούσα φάση συνδιοργανώνουν, μαζί με τα εργοδοτικά σωματεία της «κοινωνικής συμμαχίας», πανεθνική ημέρα δράσης ενάντια στη λιτότητα και την ανεργία. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι καινούργιο. Πολλές φορές έχουν γίνει αντίστοιχες συνδιοργανώσεις κι άλλες τόσες έχουν βγει κοινές ανακοινώσεις και καλέσματα σε κινητοποιήσεις, κυρίως στην περίοδο των πρώτων μνημονίων. Πάντα αυτά τα καταγγέλλαμε, πάντα προσπαθούσαμε να διαφοροποιηθούμε από τις στημένες φιέστες των κεντρικών συνδικαλιστικών οργάνων, αλλά στις απεργίες συμμετείχαμε. Κι αυτό γιατί μεγάλες απεργίες εθνικής εμβέλειας μόνο ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες εργαζομένων μπορούν να προκηρύξουν. Τι διαφορετικό έχει συμβεί άραγε τώρα; Τίποτα. Απλά στο ΝΑΡ έχει επικρατήσει η σκληρή γραμμή των μονομερών επιλογών, του τέλους των ενωτικών πρωτοβουλιών και της μετωπικής συνύπαρξης των δυνάμεων της αριστεράς. Έτσι, για την ισχυροποίηση των παραπάνω απόψεων στο εσωτερικό του ΝΑΡ, μετά τους τριγμούς που έχει επιφέρει η πρόσφατη αποχώρηση των 36 μελών του, επελέγη η πρωτοφανής μη συμμετοχή στη Γενική Απεργία της 30ης Μάη.
Κάποιοι μετρ του σεχταρισμού έχουν πλέον βρει πεδίο δόξης λαμπρό! Δαιμονοποιούν ό,τι έχει σχέση με σύμπραξη, κοινή δράση κι ενωτική προοπτική και το ταυτίζουν με την κακοποιημένη εφαρμογή του στο περιβάλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Κι όντως, ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφερε τις χειρότερες υπηρεσίες σ’ αυτό που πριν λίγο καιρό ενέπνευσε και κινητοποίησε πολύ κόσμο, στην υπόθεση της ενότητας της αριστεράς. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι διαφορετικές εκδοχές της αριστεράς πρέπει να παραμείνουν μόνες, αυτάρεσκα ανάδελφες, να στήνει η καθεμιά το δικό της κόμμα-μικρογραφία, απαξιωμένο κι αδιάφορο μέσα στην κοινωνία.
Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ο σύντροφός μας Γιάννης Μπανιάς μιλούσε για την ανασύνθεση, επανίδρυση κι ενότητα όλης της αριστεράς. Κι ήταν αυτός που είχε καταφέρει, στο Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης, σ’ ένα χώρο στα παλιά γραφεία της «Εποχής», να βάλει να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι όλες σχεδόν οι αποχρώσεις της αριστεράς. Αυτή ήταν κι η μεγάλη προίκα που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ η οποία του έδωσε τεράστια εμβέλεια και προοπτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, σπατάλησε σε πολύ λίγο χρόνο αυτή την ανεκτίμητη προίκα με αντάλλαγμα την πρόσκαιρη αναρρίχησή του στην εξουσία και τη στοίχισή του στο αστικό δικομματικό παιχνίδι. Τώρα, αφού έχει χάσει όλες τις παλιές συνιστώσες του εκτός από αυτές που τοποθετούνται στην Ανανεωτική Αριστερά κι έχει υποστεί έναν ανηλεή εισοδισμό στελεχών πασοκικής κοπής, έχει κόψει κάθε επαφή με τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις και προσδοκά μόνο, επωφελείς κοινοβουλευτικά, συνεργασίες με τη σοσιαλδημοκρατία. Έτσι, δίνει ισχυρά επιχειρήματα στους «σκληρούς» του ΝΑΡ και άλλων χώρων να ξορκίζουν κάθε ενωτική προσπάθεια ως οπορτουνιστική παρέκκλιση. Συμπερασματικά, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ότι πέρα από την παγίωση στην κοινωνική συνείδηση της ΤΙΝΑ (μη ύπαρξη εναλλακτικής λύσης), την απογοήτευση και την κινηματική αφασία, ο ΣΥΡΙΖΑ μας αφήνει παρακαταθήκη και την απαξίωση της ενότητας και της κοινής δράσης, κάτι που για την αριστερά αποτελούσε σημαντική, διαχρονική αξία.
ΥΓ. Γι’ άλλη μια φορά, τα «Δαιμονικά» της περασμένης βδομάδας συνοδεύονταν από ένα φοβικό σχόλιο της συντακτικής επιτροπής, μη τυχόν και κάποιος θεωρήσει ότι υιοθετούν το περιεχόμενο του άρθρου. Νομίζω ότι είναι υπεραρκετή η γνωστή επισήμανση ότι «κάθε άρθρο αντιπροσωπεύει τις απόψεις του συγγραφέα του κι όχι συνολικά της εφημερίδας». Αν κάποιος θεωρεί ότι στο κείμενο υπάρχουν ανακρίβειες, ας μας πληροφορήσει γι’ αυτές. Επαναλαμβάνω, επίσης, ότι οι πολιτικές πράξεις έχουν ονοματεπώνυμο κι ότι κανείς, ακόμα κι οι κατά καιρούς εθελοντές της «Εποχής», δεν είναι υπεράνω κριτικής.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
