Οσοι προερχόμαστε από το ΚΚΕ εσωτερικού έχουμε ζήσει τραυματικά την περίοδο της διάσπασής του. Ήταν τότε που ο Λεωνίδας Κύρκος προωθούσε την ιδέα της μετεξέλιξης του κόμματος ώστε να συναντήσει τα μεγάλα ακροατήρια. Σ’ αυτή τη λογική δημιουργήθηκε ο τότε Συνασπισμός που έμελλε αργότερα να αποτελέσει τη βασική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τυχαίο, άραγε, ότι χρησιμοποιείται πάλι ο όρος «μετεξέλιξη» από τον Αλέξη Τσίπρα, με στόχο τη διεύρυνση προς τον μεσαίο χώρο και την αντιστοίχηση του κόμματος με το ευρύ εκλογικό του ακροατήριο; Είναι πολύ εύκολο να διαπιστώσουμε τις αντιστοιχίες που υπάρχουν στις διάφορες ιστορικές περιόδους που διανύουν τα κόμματα της Αριστεράς. Και δυστυχώς, γι’ άλλη μια φορά, θα καταλήξουμε στο χιλιοειπωμένο ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Ας παρατηρήσουμε, λοιπόν, ότι, παρά την χρονική απόσταση, τα πράγματα παραμένουν τραγικά όμοια:
• Η «μετεξέλιξη» του ΚΚΕ εσωτερικού από τον Λεωνίδα Κύρκο είχε ως πυρήνα της την εγκατάλειψη του κομμουνιστικού χαρακτήρα του κόμματος, ο οποίος θεωρείτο τροχοπέδη στο άνοιγμα του κόμματος σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Τότε, η άλλη πλευρά με τον Γιάννη Μπανιά είχε επιλέξει την υπεράσπιση του «Κ», τη διατήρηση της ιδεολογικής και πολιτικής παρακαταθήκης του κομμουνισμού και την «αναβάθμιση» του κόμματος. Σ’ αυτή τη λογική δημιουργήθηκε και η «Εποχή» που διατηρεί ακόμα το «Κ» στον υπότιτλό της.
• Η τωρινή μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέξη Τσίπρα φαίνεται να επικεντρώνεται στην εγκατάλειψη του «Α», του αριστερού χαρακτήρα του κόμματος. Στην κατεύθυνση της στοίχισης με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, της κυριαρχίας στον κεντρώο χώρο και της υιοθέτησης του δεύτερου πόλου στο κυρίαρχο αστικό δικομματικό σκηνικό, πρέπει να εγκαταλειφθούν τα όποια αριστερά και ριζοσπαστικά βαρίδια έχουν απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ.
Στην κατεύθυνση αυτή φαίνεται να βρίσκονται και τα κυοφορούμενα σχέδια για την εκλογή του αρχηγού του κόμματος από τη βάση. Όλοι γνωρίζουμε την παράδοση των αριστερών κομμάτων κατά την οποία ο ηγέτης εκλέγεται από το αντιπροσωπευτικό όργανο της Κεντρικής Επιτροπής. Αυτή την παράδοση έσπασε ο Λεωνίδας Κύρκος επιβάλλοντας τον θεσμό του προέδρου του κόμματος, όταν εκλεγμένος γραμματέας του ΚΚΕ εσωτερικού ήταν ο Γιάννης Μπανιάς. Κατ’ αντιστοιχία, ο Αλέξης Τσίπρας επέβαλε τον τρόπο εκλογής του από το σώμα του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ κι όχι από την Κεντρική Επιτροπή. Και τώρα έχουμε μπροστά μας τη μέγιστη γελοιότητα, που πρωτοεμφανίστηκε με τον Γιωργάκη Παπανδρέου, να στηθούν κάλπες όπου εκατομμύρια πολίτες θα ψηφίσουν πανηγυρικά και θα δώσουν την απόλυτη εξουσία στον ένα και μοναδικό υποψήφιο ηγέτη.
Στην περασμένη «Εποχή», στο κείμενό του ο Μπάμπης Γεωργούλας έθεσε, με προσεκτικό και εύστοχο τρόπο, ζητήματα που άπτονται των ευθυνών της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζουμε αυτή η κριτική να έχει συνέχεια και να πάψει να αποτελεί ταμπού κάθε τι που αφορά το ρόλο του Αλέξη Τσίπρα στο εσωκομματικό τοπίο. Επίσης, σε κάποια κείμενα της εφημερίδας είδαμε να επαναλαμβάνεται και να γίνεται αποδεκτός, με μεγάλη ευκολία και χωρίς συναίσθηση του ιστορικού και πολιτικού του φορτίου, ο όρος «μετεξέλιξη». Ας μη ξεχνάμε ότι αυτή η εφημερίδα δημιουργήθηκε και στήριξε την πολιτική της παρέμβαση πάνω στο αξιακό φορτίο της «αναβάθμισης»…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
