Χωρίς να παραβλέπουμε τη σοβαρότητα της πανδημίας την οποία αντιμετωπίζουμε το τελευταίο διάστημα, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε και την παράλληλη παγίωση ενός άλλου τύπου ψυχολογικής πανδημίας που, όπως φαίνεται, ήρθε για να μείνει: της πανδημίας του φόβου, της ματαιότητας και της παραίτησης. Έχοντας πλέον μια ικανή χρονική απόσταση από την αρχή της εμφάνισης της πανδημίας και της επιβολής μιας τραυματικής, σε πολλά επίπεδα, καραντίνας, νομίζω ότι μπορούμε να αποτιμήσουμε τα γεγονότα και τις κοινωνικές επιπτώσεις τους.
Η κυβερνητική τακτική που είχε στον πυρήνα της τη μεταφορά αντιμετώπισης της πανδημίας στην ατομική ευθύνη, λειτούργησε καταλυτικά. Παγίωσε μια κατάσταση γενικευμένου φόβου, μετέτρεψε γρήγορα το αφήγημα της ατομικής ευθύνης σε ατομική ενοχοποίηση κι απονεύρωσε ακόμη και τα πιο δυναμικά τμήματα της κοινωνίας, καθιστώντας τα φοβικά κι ανενεργά, να ανταλλάσουν επίκαιρα «χιουμοριστικά» βιντεάκια πλήξης και μοναξιάς και να αναζητούν ματαίως την εξ αποστάσεως στάση τους απέναντι σε όλα τα ανοιχτά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι, πριν ληφθούν ακόμη τα μέτρα της καραντίνας, αρκετός κόσμος από το χώρο της Αριστεράς και των κινημάτων τα είχε οικειοποιηθεί, τα είχε ενστερνιστεί και άρχισε τα επιβάλει στον εαυτό του και στο περιβάλλον του. Τα αντανακλαστικά της αντίστασης που θα έπρεπε να υπάρχουν στο αριστερό DNA φαίνεται ότι ατόνησαν μέχρις εξαφανίσεως, σε μια καλομαθημένη κι αστικοποιημένη Αριστερά, μπροστά στο φάσμα του κινδύνου για την ανθρώπινη ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές κινηματικές συλλογικότητες απέμειναν ανενεργές κι αμήχανες και επιλέγουν ακόμα μόνο διαδικτυακές επαφές και τηλεδιασκέψεις, που το μόνο που καταφέρνουν είναι να διευρύνουν την απόσταση και το φόβο. Δεν είναι τυχαίο που την πρωτομαγιά, συλλογικότητες που κατέβαιναν ανέκαθεν μαζί στη συγκέντρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων, επέλεξαν να συγκεντρωθούν χωριστά για λόγους αποφυγής του συνωστισμού. Φοβική συμπεριφορά που καταλύει τα πάντα. Στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση και διαδήλωση της Καμάρας στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν και μάσκες και τηρήθηκαν με μέριμνα του καθενός αποστάσεις. Δεν θα τα καταφέρναμε αν είμαστε περισσότεροι, έπρεπε να βρούμε έναν ακόμα λόγο για χωριστές συγκεντρώσεις; Φυσικά δεν μιλάμε για συγκεντρώσεις και μεθόδους όπως την, βορειοκορεάτικης έμπνευσης, συγκέντρωση του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ στην πλατεία Συντάγματος και την πλατεία Αριστοτέλους. Ένα κόμμα που εχθρεύεται θανάσιμα κάθε άλλη αριστερή άποψη και συμμαχεί και με το διάβολο για να την εξαφανίσει, που σε πολλές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας έπαιξε ανοιχτά το ρόλο της πέμπτης φάλαγγας του αστικού συστήματος, που διαπαιδαγωγεί τα μέλη του ως πειθήνια, άβουλα κι ομοιόμορφα στρατιωτάκια, που νεκρανασταίνει τις χειρότερες παραδόσεις του σοβιετικού μοντέλου, προσπαθεί να παίξει το παιχνίδι του θεάματος μετατρέποντας την εργατική πρωτομαγιά σε στρατιωτική παράταξη σοβιετικού τύπου, με μεθόδους σοσιαλιστικού ρεαλισμού…
Ένα άλλο ιδιαίτερα ενδεικτικό θέμα αυτής της περιόδου είναι το θέμα των σχολείων. Πριν ακόμα το κλείσιμο των σχολείων, οι μηχανισμοί της εξουσίας ξαμόλησαν τα δημοσιογραφικά τους μαντρόσκυλα που λοιδορούσαν καθημερινά τους εκπαιδευτικούς ως τεμπέληδες και ψηφιακά αναλφάβητους. Στόχος τους, να διαφημιστεί και να περάσει επικοινωνιακά η κυοφορούμενη εξ αποστάσεως εκπαίδευση, μέσα από ελεγχόμενες πλατφόρμες από το υπουργείο Παιδείας, μέτρο το οποίο διευρύνει τις εκπαιδευτικές ανισότητες μιας και απευθύνεται μόνο σε όσους διαθέτουν τον απαραίτητο εξοπλισμό και κατηγοριοποιεί σχολεία και εκπαιδευτικούς μέσων στοιχείων που συνεχώς ζητούνται από τις διευθύνσεις εκπαίδευσης. Η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, στο πλαίσιο της πανδημίας του φόβου και της υποταγής, κατάπιε αμάσητο αυτόν τον εκβιασμό και έπαιξε στο παιχνίδι των εντυπώσεων του υπουργείου, χωρίς καμιά διάθεση προβληματισμού και αντίστασης. Λίγοι ήταν αυτοί που αντιστάθηκαν και βρήκαν εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας με τους μαθητές έξω από τις, καταφανώς προβληματικές, ψηφιακές πλατφόρμες του υπουργείου και των σκοτεινών μακροπρόθεσμων στοχεύσεών του. Τα άθλια δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τώρα έσταζαν μέλι για τους εκπαιδευτικούς που από τεμπέληδες έγιναν ήρωες. Κι όταν η κυβέρνηση αποφάσισε, λόγω των προφανών αγοραίων δεσμεύσεων που είναι υπεράνω πανδημίας, να ανοίξει τα σχολεία, τα μαντρόσκυλα του ΣΚΑΪ και των άλλων καναλιών μετέτρεψαν πάλι τους ήρωες σε τεμπέληδες. Η κολοβή και εν πολλοίς προβληματική κι ανούσια εξ αποστάσεως εκπαίδευση ήρθε για να μείνει με την ανοχή, τη συναίνεση και τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών, ανοίγοντας το δρόμο για το πιο αντιδραστικό και σκοταδιστικό νομοσχέδιο για την παιδεία που εξήγγειλε μέσω πανδημίας το υπουργείο. Μήπως, λοιπόν, βρίσκουν και τα κάνουν; Γιατί εξ αποστάσεως εκπαιδευτικό κίνημα δεν μπορεί να υπάρξει…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
