Η πολιτική πρόκληση μιας δημοτικής παράταξης

Στις δημοτικές εκλογές στη Θεσσαλονίκη συμμετείχε ένα ενδιαφέρον και πρωτότυπο εγχείρημα, η παράταξη «Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής». Δημιουργήθηκε μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με τη συμμετοχή μικρών οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, λειτούργησε «από τα κάτω» με βάση τις συνελεύσεις και τη συλλογική εκπροσώπηση, έκανε αίσθηση στην πόλη με πολλές και πρωτότυπες δράσεις και κατάφερε να εκλέξει έναν δημοτικό και τρεις κοινοτικούς συμβούλους. Με την επισήμανση ότι στις δημοτικές κοινότητες η «Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής» είχε σχεδόν τριπλάσια ποσοστά από τον κεντρικό δήμο, καταλαβαίνουμε ότι η παράταξη έχει μεγάλες εφεδρείες και για πολύ κόσμο ήταν η δεύτερη επιλογή για τον Δήμο Θεσσαλονίκης.
Ουσιαστικό και συνεκτικό ρόλο σ’ αυτή την προσπάθεια έπαιξε η «Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά», που με την ενωτική της κουλτούρα κι εγκαταλείποντας τον πειρασμό του πρωταγωνιστικού παράγοντα, βοήθησε να κατακτηθεί ένα ενωτικό μοντέλο άμεσης δημοκρατίας. Μετά, όμως, από αυτή την πρώτη επιτυχία αρχίζουν τα δύσκολα κι εδώ θα προσπαθήσουμε να κάνουμε κάποιες σκέψεις για ζητήματα που θα βρει μπροστά της η νέα δημοτική παράταξη:
– Θα διατηρηθούν, σε επίπεδο ουσίας και σε βάθος χρόνου, αυτά τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε ή θα παρατηρούμε μια σταδιακή υποχώρηση τους σε αντιδιαστολή με πιθανά, ιδιοτελή πολιτικά σχέδια οργανώσεων που την αποτελούν; Οι κίνδυνοι αυτοί είναι υπαρκτοί και η ιστορία της Αριστεράς έχει να επιδείξει πολλές περιπτώσεις εγχειρημάτων που «κάηκαν» για τέτοιους λόγους.
– Με την καθιέρωση της απλής αναλογικής και το αντίστοιχο μοίρασμα των εκλεγμένων συμβούλων, είναι απαραίτητη η προσπάθεια συμμαχιών και κοινών δράσεων. Μ’ αυτό τον τρόπο θα επιτευχθεί μια ουσιαστική κι αποτελεσματική παρουσία στο δημοτικό και τα κοινοτικά συμβούλια. Είναι σημαντικό να φανεί αν, έστω σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, οι παρατάξεις της Αριστεράς και της Οικολογίας, θα βρουν τον τρόπο να συνευρεθούν και ν’ αποκτήσουν ένα κρίσιμο κι υπολογίσιμο μέγεθος. Επίσης, το στοίχημα για την «Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής» είναι αν θα καταφέρει να κάνει «εξαγωγή» του πετυχημένου ενωτικού μοντέλου της σύστασής της ή θα αναλωθεί σε αυτάρεσκους, μοναχικούς μονολόγους που, όχι μόνο δεν έχουν αποτέλεσμα, αλλά ενέχουν και τον κίνδυνο της πολιτικής γραφικότητας.
– Το δύσκολο πολιτικό ερώτημα που προκύπτει μετά από αυτή την επιτυχία είναι αν η «Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής» μπορεί να αποτελέσει το μοντέλο και το πρόπλασμα για την αενάως ζητούμενη ενωτική παρουσία των χώρων της ανταγωνιστικής Αριστεράς στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Εδώ τα πράγματα προσκρούουν σε χρόνιες παθογένειες, ιδιοτελείς στρατηγικές, σεχταριστικές παραδόσεις και πολλές αποθαρρυντικές αποτ��χίες του παρελθόντος. Ως παράδειγμα ας θυμηθούμε τον Λέοντα Αυδή και την παράταξη “Αγωνιστική Συνεργασία για την Αθήνα”. Ένα διαφορετικό ΚΚΕ από το σημερινό είχε δώσει τα περιθώρια για μια ευρεία, αριστερή δημοτική παράταξη που ενέπνευσε και πήρε μεγάλο ποσοστό. Μετά τον θάνατό του, όμως, και με το πισωγύρισμα του ΚΚΕ στο σεχταριστικό του σκοτάδι, το εγχείρημα του Λέοντα Αυδή ατόνησε και τελικά ακυρώθηκε. Συνήθως η Αριστερά λειτουργεί σαν την αγελάδα που, αφού γεμίσει το δοχείο με γάλα, του ρίχνει μια κλωτσιά και το χύνει. Έτσι, λοιπόν, για να έχει μέλλον ένα πετυχημένο τοπικό εγχείρημα και ν’ αποτελέσει τη μαγιά ευρύτερων πολιτικών συναντήσεων, θα πρέπει η Αριστερά να πάψει να επαγγέλλεται φραστικά μεγάλες ιδέες, τις οποίες όταν φτάνει η ώρα της πράξης τις δυσφημεί και τις ακυρώνει.
Ο δικηγόρος του διαβόλου