Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε ένα πλήθος εκδηλώσεων να πραγματοποιείται από τις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη τη χώρα. Αυτή η έντονη δραστηριότητα θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως ουσιαστική επανεκκίνηση των τοπικών οργανώσεων, οι οποίες βρίσκονταν σε διαρκή ύπνωση για μεγάλο χρονικό διάστημα, ή ως η συνήθης προεκλογική πρεμούρα εν όψει των τριών εκλογικών αναμετρήσεων που αναμένονται μέσα στο 2019; Τα κρίσιμα ζητούμενα για ένα κόμμα, που θέλει να διατηρεί ένα αριστερό πρόσημο, είναι η εσωκομματική του δημοκρατία, η καθημερινή τοπική και θεματική δράση και ο ουσιαστικός ρόλος των τοπικών οργανώσεων στην πολιτική γραμμή και στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, κυρίως στο χρονικό διάστημα της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία συνοδεύτηκε με την υλοποίηση του μνημονίου και την πολιτική του στροφή προς την σοσιαλδημοκρατία, απουσίαζαν από την κομματική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό δεν έγινε τυχαία, ήταν μια επιλογή της ηγετικής ομάδας, με στόχο την απονεύρωση του κόμματος, ώστε να μην αποτελεί εμπόδιο στις κυβερνητικές της επιλογές. Ακόμα και η κεντρική Επιτροπή, το ανώτατο δημοκρατικό όργανο του κόμματος, συνεδρίαζε σχεδόν πάντα υπό την κηδεμονία της κοινοβουλευτικής ομάδας. Συνεπώς, φαίνεται κάπως παράδοξο να θυμήθηκε ξαφνικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τις αρετές της ουσιαστικής κομματικής λειτουργίας. Οι προεκλογικές ανάγκες είναι πιεστικές, οπότε ας θυμηθούμε τώρα τις οργανώσεις για να τις ξεχάσουμε μετά το πέρας των εκλογών.
Όσον αφορά τις τοπικές εκλογές και την επιλογή των υποψηφίων, σε πολλούς δήμους ακολουθούνται πρακτικές που θυμίζουν το κακό παρελθόν των αστικών κομμάτων εξουσίας. Τώρα, μάλιστα, που οι τοπικές θα αποτελέσουν το προοίμιο των βουλευτικών εκλογών και θα επηρεάσουν επικοινωνιακά το προεκλογικό κλίμα, αυτό που φαίνεται να προκρίνεται είναι η επιλογή υποψηφίων με κύριο κριτήριο τα πιθανά υψηλά τους ποσοστά. Στις περασμένες τοπικές εκλογές, ο προ μνημονίων ΣΥΡΙΖΑ είχε αρκετές πετυχημένες επιλογές. Μια από αυτές ήταν ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ο οποίος έχασε οριακά το δήμο Αθηναίων κι αργότερα αποχώρησε από την ενεργό πολιτική, λόγω της μεταστροφής του ΣΥΡΙΖΑ. Κάποια άλλα αυτοδιοικητικά στελέχη, όπως ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης και ο Σωκράτης Φάμελλος εδώ στη Θεσσαλονίκη, ακολούθησαν την πεπατημένη ανέλιξη στην κεντρική πολιτική σκηνή, εγκαταλείποντας την αυτοδιοίκηση. Στη σημερινή συγκυρία οι επιλογές του κυβερνώντος κόμματος μετατοπίζονται κυρίως προς τα δεξιά του, προς αναζήτηση πετυχημένων αποτελεσμάτων. Κι αυτό φαίνεται καθαρά από την «γραμμή» που κατεβάζουν στις συσκέψεις των δημοτικών κινήσεων οι τοπικοί βουλευτές, οι οποίοι δίνουν βάρος στο καλό αποτέλεσμα με μελλοντική πολιτική υπεραξία, ανεξάρτητα αν ο υποψήφιος που θα στηριχθεί έχει σαφείς πασοκικές ή και δεξιές προδιαγραφές. Γιατί άραγε οι αριστερές συμμαχίες έχουν περιέλθει στα αζήτητα; Δεν υπάρχει πλέον εμπιστοσύνη στο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς ή δεν παίζει σημαντικό ρόλο στο ασφυκτικό πλαίσιο της ρεαλιστικής πολιτικής; Τελικά, θα έχει μείζον πολιτικό ενδιαφέρον να δούμε ποιες κοινές υποψηφιότητες θα στηρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Θα υποστηρίξει, επί παραδείγματι, τον Κώστα Πελετίδη στην Πάτρα και να δούμε αν το ΚΚΕ θα πάρει την ευθύνη να μπλοκάρει τη συνεργασία;
Υ.Γ. Χαίρομαι πολύ για την υποψηφιότητα του Νίκου Μπελαβίλα στον Πειραιά. Μου φτάνει εκείνη η φωτογραφία με τα ξυρισμένα κεφάλια, μαζί με τους Νίκο Γιαννόπουλο, Γιώργο Κουβίδη και Κώστα Νικηφοράκη τον Νοέμβρη του 1988, όταν φυλακίστηκαν στην Τουρκία γιατί σήκωσαν πανό στο στρατοδικείο της Άγκυρας όπου δικαζόταν 723 αγωνιστές της ακροαριστερής οργάνωσης Ντεβ Γιόλ (Επαναστατικός Δρόμος). Κι ως γνήσιος «γαύρος», που ντρέπεται για τα σημερινά αφεντικά του Ολυμπιακού και του δήμου Πειραιά, ελπίζω ο Νίκος Μπελαβίλας να εκφράσει και να εμπνεύσει την πραγματική Ολυμπιακή ψυχή του λαϊκού λιμανιού.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
