Στη δική μας αριστερά, είχαμε συνηθίσει στις συνεδριάσεις των οργάνων να υπάρχει ζωντάνια, αντιπαράθεση απόψεων και αποτύπωση αυτών των διαφορών στις ψηφοφορίες. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν συνέβαινε σχεδόν ποτέ στο ΚΚΕ, όπου η κεντρική άποψη γινόταν αποδεκτή με θρησκευτική προσήλωση κι οι όποιες διαφορετικές απόψεις ήταν σπάνιο φαινόμενο, ενώ η έκφρασή τους συνεπαγόταν τη περιθωριοποίηση και τη δυσμένεια σ’ αυτούς που τις εξέφραζαν. Όπως φαίνεται, στην τωρινή πραγματικότητα του κομματικού ΣΥΡΙΖΑ έχει παγιωθεί μια κατάσταση όπου η μονολιθικότητα του ΚΚΕ είναι περιττή για την κυριαρχία των απόψεων της ηγεσίας. Αρκεί η ομιλία του απόλυτου ηγέτη στην Κεντρική Επιτροπή, ο οποίος έχει ήδη εξασφαλίσει την ευνοϊκή εισήγηση της Πολιτικής Γραμματείας, ενός οργάνου που θυμίζει τα απονευρωμένα, υποταγμένα και διεκπεραιωτικά όργανα των αρχηγικών αστικών κομμάτων. Κι από εκεί και πέρα ακολουθεί μια ανούσια κουβέντα που εξαντλείται σε ένα φραστικό ξεκάρφωμα, ώστε να δείξουν κάποιοι μια θολή διαφοροποίηση η οποία εξανεμίζεται μόλις φτάσει στην ψηφοφορία. Αν βέβαια συμβεί το απευκταίο, να τολμήσουν τα μέλη του οργάνου να ψηφίσουν κόντρα στην εισήγηση της ηγεσίας και βγει διαφορετικό από το επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε ο απόλυτος ηγέτης μπορεί να παρέμβει, όπως παλιότερα, και να επαναφέρει στην τάξη το σώμα που δεν κατανόησε σωστά την πρόταση που έπρεπε να ψηφίσει.
Στην τελευταία σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, πριν λίγες μέρες, είδαμε ξανά την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Το όργανο ενέκρινε ομόφωνα την πολιτική πρόταση της Πολιτικής Γραμματείας με θέμα το κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ για την συγκρότηση του προοδευτικού πόλου, της Κεντροαριστεράς μ’ άλλα λόγια. Κι έτσι παρακολουθήσαμε, γι’ άλλη μια φορά, την ενσωμάτωση της λεγόμενης εσωκομματικής αντιπολίτευσης, της κίνησης των 53+, στη λογική της στροφής προς τη σοσιαλδημοκρατία. Για άλλη μια φορά δεν τόλμησαν να διαφοροποιηθούν, να μη νομιμοποιήσουν και να μην ψηφίσουν μια τέτοια προοπτική. Ποιες είναι άραγε οι αιτίες αυτής της ενσωμάτωσης της κίνησης των 53+, με αποτέλεσμα την εξόφθαλμη ανυπαρξία διαφορετικών απόψεων και την πολιτική ομογενοποίηση της εσωκομματικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ; Ας επιχειρήσουμε κάποιες προσεγγίσεις:
-Η πολύχρονη πολιτική εξάρτηση των 53+ με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πυρήνας αυτής της κίνησης, από την εποχή του πρώιμου ΣΥΡΙΖΑ, ήταν υπέρμαχος της ηγεσίας Τσίπρα και στη συνέχεια συνέβαλε καθοριστικά στην εδραίωση και την παντοδυναμία ενός ηγετικού μοντέλου, ακυρώνοντας ταυτόχρονα την πολιτική υπόσταση της τάσης των 53+.
-Η γειτνίαση με την κυβερνητική εξουσία αλλάζει, τελικά, τη λειτουργία των κομματικών οργάνων, τη σχηματοποιεί, την απονευρώνει και την καθιστά ανενεργή. Αυτό που υπερισχύει είναι η ταύτιση με τις κυβερνητικές επιλογές, ακόμα κι αν αυτό αποτελεί ιδεολογική διολίσθηση από βασικές αρχές του κόμματος και πολιτική προσαρμογή σε αστικές αντιλήψεις.
-Υπέρτατη αξία, η διατήρηση και η συνέχεια της κυβερνητικής εξουσίας. Για να αυξηθούν οι πιθανότητες εκλογικής νίκης δικαιολογείται η κεντροαριστερή στροφή, η νεκρανάσταση εκσυγχρονιστών του ΠΑΣΟΚ που παλιότερα ήταν ο περίγελος της αριστεράς ενώ τώρα έγιναν οι προσφιλέστεροι σύμμαχοι και ο εναγκαλισμός με τη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Τι ακόμη έχει απομείνει να δικαιολογηθεί από τη λεγόμενη αριστερή κίνηση των 53+;
Η αγωνιώδης προσπάθεια των στελεχών της κίνησης 53+, να δικαιολογήσουν την πολιτική τους ενσωμάτωση, είναι έκδηλη αλλά δεν πείθει πια κανένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συνέντευξη του μέλους της κίνησης και της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνου Λάμπρου, στην οποία αναφέρεται: «Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, δεν μετατοπιζόμαστε, δεν έχει αυτή τη λογική το κάλεσμα που αποφάσισε η Πολιτική Γραμματεία να εισηγηθεί στην Κεντρική Επιτροπή, είναι ένα δημόσιο κάλεσμα προς έναν αστερισμό δυνάμεων, κινήσεων, συλλογικοτήτων, προσώπων, που αντιλαμβάνονται ότι αυτή την περίοδο χρειάζεται ισχυρό μέτωπο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό (αλλά όχι μόνο), στις πολιτικές λιτότητας, στους εθνικισμούς, τον ρατσισμό, τις ανισότητες και την ξενοφοβία. Καλύπτει έναν “αστερισμό” από την “αριστερά της Αριστεράς”, την ανένταχτη Αριστερά, ως τις δυνάμεις της αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας και της ριζοσπαστικής Οικολογίας». Μπορεί να μας πει ο Πάνος Λάμπρου γιατί αυτό το κάλεσμα συνοδεύτηκε μόνο με τις γνωστές σοσιαλδημοκρατικές συνάξεις, όπως η «Γέφυρα», με τα γνωστά απολιθώματα του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ και η «Ευημερία για όλους σε μια βιώσιμη Ευρώπη», με προεξάρχοντα τον πρόεδρο της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ούντο Μπούλμαν, το κόμμα του οποίου μετρά πολλά χρόνια συνεργασίας με τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ; Γιατί από τον υποτιθέμενο αστερισμό λείπουν η «αριστερά της Αριστεράς» και η «ανένταχτη Αριστερά»; Γιατί οι σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με τις δυνάμεις της Αριστεράς συνολικά, είναι ανύπαρκτες και εχθρικές; Ποιες είναι οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ γι’ αυτό το οριστικό διαζύγιο;
Υ.Γ. Ο φερόμενος ως ηγέτης των 53+ Ευκλείδης Τσακαλώτος, αντί να προσπαθεί, εις μάτην, να κλείσει ραντεβού με την Σκάρλετ Γιόχανσον, ας επιχειρήσει να συνομιλήσει με την υπόλοιπη αριστερά, μήπως και σώσει την χαμένη αριστερή ταυτότητα της τάσης που εκπροσωπεί.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
