Ο τίτλος του σημερινού κειμένου είναι ένα σύνθημα που ακούστηκε στο Βόλο στις δημοτικές εκλογές του 2014, κι από τότε μου έρχεται πάντα στο μυαλό όταν βλέπω στην τηλεόραση ή διαβάζω κάτι σχετικό για τον ποδοσφαιρικό μεγαλοπαράγοντα και νυν δήμαρχο Βόλου, Αχιλλέα Μπέο. Ήταν τότε που είχαν περάσει στο δεύτερο γύρο των εκλογών ο Αχιλλέας Μπέος και ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Δρόμοι Συνεργασίας, Ανατροπής και Αλληλεγγύης», ιδρυτικό μέλος του Αγώνα Πολιτών Βόλου κατά της καύσης απορριμμάτων από την ΑΓΕΤ. Ήταν τότε που στην πρόσκληση ενότητας και συσπείρωσης προς τους συνδυασμούς που δεν θα συμμετείχαν στην αναμέτρηση του δεύτερου γύρου, που απηύθυνε ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς, ο επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Απ. Νάνος απάντησε με αποχή. Ήταν τότε που κάποιοι από το τοπικό ΚΚΕ προχώρησαν ακόμη παραπέρα, διαδίδοντας το κατάπτυστο σύνθημα του τίτλου του κειμένου, το οποίο αναδεικνύει μια βασική πτυχή της πολιτικής γραμμής, αλλά και της πολιτικής ψυχοσύνθεσης που έχει παγιωθεί μέσα στο κόμμα: μεγαλύτερος εχθρός δεν είναι ο πολιτικός αντίπαλος, ούτε καν πρόσωπα με το βίο και την πολιτεία του Αχιλλέα Μπέου, είναι ο πολιτικός συγγενής που τολμά να υπάρχει δίπλα στην απόλυτη αυθεντία του ενός και μοναδικού Κόμματος, της μιας και μοναδικής αλήθειας. Δεν έφτανε η αποχή της Λαϊκής Συσπείρωσης που πρακτικά έδινε τη νίκη στον Μπέο, που είχε μεγάλο προβάδισμα, στο δεύτερο γύρο. Έπρεπε να καταδειχθεί με τον πιο σαφή τρόπο αυτή η εφιαλτική προτίμηση και το αδιανόητο, αυτοκαταστροφικό χάσμα εντός της Αριστεράς που καλλιεργείται, ενισχύεται και το βρίσκουμε πάντα μπροστά μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο συνδικαλιστικός χώρος, όπου το ΠΑΜΕ αρνείται πεισματικά οποιαδήποτε προσπάθεια κοινών προτάσεων με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, αν δεν περάσουν οι δικές του θέσεις, προτιμά να μην βγει καμιά τελική αγωνιστική απόφαση και πολλές φορές συντάσσεται μαζί με τη ΔΑΚΕ, αντί να συμβάλει και να πρωταγωνιστήσει στο αυτονόητο: κοινό αγωνιστικό μέτωπο απέναντι στη ζοφερή, ακροδεξιά πολιτική που έχουμε απέναντί μας.
Ένας καλός σύντροφος και φίλος μου έλεγε ότι πήγε πρόσφατα στο Βόλο και, παρά τη ζέστη, αναγκάστηκε να κλείσει το παράθυρο, γιατί δεν μπορούσε να κοιμηθεί από τη μυρουδιά της καύσης των σκουπιδιών στο εργοστάσιο της ΑΓΕΤ. Το ιδρυτικό μέλος του Αγώνα Πολιτών Βόλου κατά της καύσης απορριμμάτων από την ΑΓΕΤ έχασε στις εκλογές του 2014 από τον Αχιλλέα Μπέο, ο οποίος έφτιαξε έναν παντοδύναμο μηχανισμό που ελέγχει τα πάντα, επανεξελέγη άνετα στις δημοτικές εκλογές του 2019 και λειτουργεί πλέον ως απόλυτος άρχων της πόλης. Βγαίνει στα κανάλια κι οι πάντες τον γλύφουν, χυδαιολογεί και προπηλακίζει όσους τολμούν να αντιπαρατεθούν μαζί του –χαρακτηριστική η περίπτωση με το χωριό Σταγιάτες του Πηλίου και το υβρεολόγιο που επιφύλαξε στους κατοίκους του και στον Αλκίνοο Ιωαννίδη– ενώ τα φουγάρα της ΑΓΕΤ συνεχίζουν να μολύνουν την ατμόσφαιρα του Βόλου. «Καλύτερα τον Μπέο / παρά τον Συριζαίο», σύντροφοι; Πέρα από το πολιτικό μερίδιο ευθύνης, το ηθικό μερίδιο είναι τεράστιο…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
