Οσοι διαβάζουν αθλητικές εφημερίδες ή παρακολουθούν τις αθλητικές εκπομπές στην τηλεόραση αναγνωρίζουν τους αθλητικογράφους, οι οποίοι κάνουν το ρεπορτάζ των μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων. Επίσης, όσοι παρακολουθούν την πολιτική επικαιρότητα γνωρίζουν πολύ καλά ποιοι δημοσιογράφοι είναι διαπιστευμένοι, ώστε να καλύπτουν το ρεπορτάζ των πολιτικών κομμάτων. Δεν γνωρίζω αν οι επιλογές γίνονται με βάση την οπαδική και την πολιτική τοποθέτηση αντίστοιχα ή αν τηρούνται κάποιοι επαγγελματικοί ή δεοντολογικοί κανόνες. Κάποιοι δημοσιογράφοι καταφέρνουν, με την προσωπικότητα και την επάρκειά τους, να κρατούν τις λεπτές ισορροπίες που απαιτεί ο ρόλος τους. Κάποιοι άλλοι, δυστυχώς οι περισσότεροι, λειτουργούν ως βαμμένοι οπαδοί των ομάδων κι ορκισμένοι γενίτσαροι των κομμάτων που καλύπτουν δημοσιογραφικά. Δεν μιλάμε, βέβαια, για ειδικές περιπτώσεις όπως ο δικός μας, εδώ στη Θεσσαλονίκη Γιώργος Μήνος, ο οποίος δεν μπορεί να κρύψει ότι είναι ΠΑΟΚτζής μέχρι το μεδούλι κι είναι τόσο πηγαίος και αυθόρμητος που όλα του συγχωρούνται.
Στην πολιτική σκηνή, τουλάχιστον, τα πράγματα θα έπρεπε να είναι διαφορετικά σε σχέση με το ποδόσφαιρο. Τα τελευταία χρόνια, αυτό που χαρακτηρίζεται ως ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής συμπεριλαμβάνει και πολλούς πολιτικούς συντάκτες. Πριν περίπου τέσσερα χρόνια, μετά το «μαύρο» που επέβαλε στην ΕΡΤ η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, ο Αντώνης Σαμαράς παραχώρησε συνέντευξη που παρουσιάστηκε στο δελτίο ειδήσεων της τότε ΝΕΡΙΤ. Ήταν ομολογουμένως η πιο στημένη πολιτική συνέντευξη από την εποχή της χούντας. Τότε, σε ανακοίνωσή της, η Ένωση Συντακτών ανέφερε: «Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ άφωνο παρακολούθησε τον τρόπο με τον οποίο η κατ’ όνομα “δημόσια” τηλεόραση ΝΕΡΙΤ παρουσίασε ως “συνέντευξη” το διάγγελμα του πρωθυπουργού κ. Α. Σαμαρά. Το τηλεοπτικό αποτέλεσμα που παρήχθη προσβάλει τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Η εικόνα που παρουσίασε η ΝΕΡΙΤ δυστυχώς επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την ορθότητα της σταθερής απόφασης της ΕΣΗΕΑ να μην αναγνωρίζει το μόρφωμα της ΔΤ/ΝΕΡΙΤ. Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ ενόψει των κρίσιμων πολιτικών εξελίξεων για τη χώρα, επαναλαμβάνει ότι οι δημοσιογράφοι οφείλουν να λειτουργούν πρώτα απ’ όλα ως δημοσιογράφοι και να υπερασπίζονται την δημοσιογραφική δεοντολογία, μένοντας μακριά από κομματικά παιχνίδια».
Στη σημερινή ΕΡΤ, ο ίδιος δημοσιογράφος που συμμετείχε σ’ εκείνη τη στημένη συνέντευξη Σαμαρά, κάνει το ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας. Αν παρακολουθήσει κανείς τις ανταποκρίσεις του θα διαπιστώσει ότι δεν μεταφέρει απλά, ως όφειλε, τις ανακοινώσεις, τις δηλώσεις των στελεχών κι όποιες αξιόλογες πληροφορίες υπάρχουν από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Υπερτονίζει, χρωματίζει, διευκρινίζει υποστηρίζοντας το περιεχόμενο των ανακοινώσεων και σπεύδει να πάρει, εμμέσως πλην σαφώς, θέση υπέρ της των απόψεων Νέας Δημοκρατίας. Αν βρεθεί, μάλιστα, σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ εκεί δεν διαφέρει σε τίποτα από τον εκπρόσωπο τύπου του κόμματος της Δεξιάς. Και είναι πρόδηλη η εναγώνια προσπάθειά του να αποδείξει ότι υπερασπίζεται επάξια τις θέσεις του κόμματος που καλύπτει δημοσιογραφικά, αντί να κρατά μια σαφή, δεοντολογική απόσταση η οποία θα προσέδιδε και το απαραίτητο κύρος στις ανταποκρίσεις του. Νέα ήθη στη δημοσιογραφία, ασφυκτικός εναγκαλισμός των δημοσιογράφων στην κομματική διελκυστίνδα ή εκούσια επιλογή του δημοσιογράφου να παρουσιάζεται βασιλικότερος του βασιλέως σα να έχει εξαρτημένη πολιτική σχέση με το κόμμα στο οποίο κάνει ρεπορτάζ;
Η πιο κωμικοτραγική φάση είναι να παρακολουθείς, στην εκπομπή «Δεύτερη ματιά» της ΕΡΤ, τον εν λόγω δημοσιογράφο να αντιπαρατίθεται σθεναρά με τους παρουσιαστές της εκπομπής. Από τη μια, πιο ΣΥΡΙΖΑ πεθαίνεις κι από την άλλη, ένας ρεπόρτερ που κρατιέται να μη φωνάξει ζήτω ο Μητσοτάκης. «Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα», όπως θα έλεγε κι ο λαός. Στον αχυρώνα της πολύπαθης ΕΡΤ που ο δημόσιος, ανεξάρτητος χαρακτήρας της παραμένει ένα άπιαστο όνειρο…
Ο δικηγόρος του διαβόλου
