Στα χρόνια που το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, του πολέμου, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας ήταν στις δόξες του, ο Μανού Τσάο ήταν ο εμβληματικός καλλιτέχνης του κινήματος. Στις μεγάλες διαδηλώσεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ οι μουσικές του συνόδευαν και ξεσήκωναν τους διαδηλωτές. Αντίστοιχα, η δυναμική του κινήματος, όπως και τα ιδεολογικά και πολιτικά του διακυβεύματα, ενέπνεαν τον καλλιτέχνη, που εκείνη την εποχή έγραψε τα πιο σημαντικά του τραγούδια. Το Φόρουμ έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο κι εξαφανίστηκε κι αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα, που δεν έχει γίνει ακόμα. Ο Μανού Τσάο, όμως, δεν ήταν περαστικός από το κίνημα, τις κοινωνικές και πολιτικές του αγωνίες κι αυτό το αποδεικνύει με τη στάση του όλα αυτά τα χρόνια. Γι’ αυτό και δεν δίστασε να επισκεφτεί και να στηρίξει την κατάληψη στέγης προσφύγων του City Plaza.
Πριν λίγες μέρες, λοιπόν, όπως περιγράφει κάποιος σύντροφος, μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε τους πρόσφυγες στην κατειλημμένη στέγη. Ο Μανού Τσάο επισκέφθηκε το χώρο, μίλησε με τον κόσμο και όλοι μαζί έπαιξαν μουσική.
Ήταν μια πολύ χαρούμενη νότα στην καθημερινότητα των προσφύγων, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν γύρω από τον καλλιτέχνη και συμμετείχαν ενεργά, άλλοι χορεύοντας, άλλοι τραγουδώντας, άλλοι κρατώντας το ρυθμό με παλαμάκια.
Το όμορφο γεγονός ξεκίνησε, όταν ο Μανού Τσάο βρήκε σε ένα μπαλκονάκι της στέγης κάποιους πρόσφυγες που έπαιζαν μουσική με τα δικά τους παραδοσιακά όργανα και χωρίς να υπάρξει καθόλου αμηχανία όλοι έγιναν μια παρέα, που μεγάλωνε διαρκώς.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μανού Τσάο δείχνει έμπρακτα τη στήριξή του. Πέρυσι το καλοκαίρι είχε τραγουδήσει στο προαύλιο του υπουργείου Εργασίας στη Σταδίου για τους εργαζόμενους της ΒΙΟΜΕ, πιο παλιά είχε δηλώσει τη στήριξή του στον αγώνα των Σκουριών και πιο πρόσφατα υπέγραψε μαζί με άλλους καλλιτέχνες ψήφισμα αλληλεγγύης στην Ηριάννα.
Οι στιγμές ήταν πολύ ανθρώπινες. Με όποιον γνωριζόταν ο Ισπανός καλλιτέχνης, του έδινε το χέρι εγκάρδια, τον κοιτούσε στα μάτια και χαμογελούσε. Περπάτησε όλους τους χώρους του City Plaza και έδειξε να εκτιμά πολύ την προσπάθεια που καταβάλλεται. Κάτι που, άλλωστε, είχε κάνει και παλιότερα με δήλωση στήριξης στους πρόσφυγες και τις καταλήψεις στέγασης προσφύγων.
Όταν ο Μανού βρήκε τους μουσικούς, τους σεβάστηκε απόλυτα. Άφησε να παίξουν το τραγούδι τους, τους άκουσε και στη συνέχεια άρχισε να μιλά μαζί τους στη γλώσσα της μουσικής. «Μινόρε;» ήταν η ερώτησή του στο μουσικό που μόλις είχε γνωρίσει και μετά άρχισαν να παίζουν μαζί. Μία τραγούδια του ενός, από το δικό του τόπο, μία του άλλου. Και κάποιες φορές οι μελωδίες ενώνονταν και οι άνθρωποι τραγουδούσαν κι ας μην ήξεραν τα λόγια.
Όταν κάποια στιγμή σώπασαν για λίγο, πετάχτηκε ένα μικρό αγοράκι, που μιμούταν με τα χέρια το κιθαριστικό στυλ του Μανού και τραγουδούσε με φοβερή ακρίβεια τους στίχους του Besame Mucho!
Ακολούθησαν φωτογραφίες με τον Μανού, ο οποίος δεν χάλασε σε κανέναν το χατίρι, όμως προτιμούσε να βγαίνουν όλοι μαζί.
Στη συνέχεια άφησε τη μικρή του κιθάρα, άναψε ένα τσιγάρο και συνέχισε να απολαμβάνει. Την ίδια ώρα όλο και περισσότεροι τραγουδούσαν, όλο και περισσότεροι θυμόντουσαν να παίξουν ένα κομμάτι. Ένιωθες πως ταξίδευες στην Ανατολή και σε γειτονιές που σάρωσε ο πόλεμος, αλλά ποτέ δεν τους πήρε την ψυχή.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
