Δύσκολη μέρα η περασμένη Δευτέρα. Το πρωί ξεκίνησε με τις εξετάσεις για τα Πρότυπα Γυμνάσια, με ευθύνη της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης. Ο σκοταδισμός στην εκπαίδευση με τον εξοστρακισμό της Κοινωνιολογίας, του Σχεδίου και των Καλλιτεχνικών μαθημάτων, συνοδεύεται με την εμπέδωση του ελιτισμού, της αυθεντίας και της κατηγοριοποίησης των μαθητών. Τα σχέδια της κυβέρνησης βρήκαν εύφορο έδαφος στη μεγαλομανία αρκετών γονέων που έσπευσαν να βάλουν τα παιδιά τους σε μια διαδικασία ακραίου ανταγωνισμού στη μικρή, τρυφερή τους ηλικία. Βρήκαν όμως και το κατάλληλο έδαφος ανοχής και συμμετοχής σε δεκάδες εκπαιδευτικούς που, ενώ η Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης δήλωσε την αντίθεσή της στις εξετάσεις και κήρυξε τρίωρη στάση εργασίας, αυτοί συμμετείχαν ως επιτηρητές στις εξετάσεις. Στην πρωινή ενημέρωση των επιτηρητών, η παρέμβαση που έγινε καλώντας τους καθηγητές σε στάση εργασίας βρήκε πολύ λίγους επιτηρητές με αγωνιστικά αντανακλαστικά να δηλώνουν τη μη συμμετοχή τους στις εξετάσεις. Ήταν χαρακτηριστική η εικόνα συνδικαλίστριας της παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ που, μετά την παρέμβαση της ΕΛΜΕ, πήρε απαθής τον φάκελό της και μπήκε στην αίθουσα των εξετάσεων. Δεν βρίσκω το λόγο για τη στάση της, δεν σκέφτηκε άραγε ότι εκθέτει μια ολόκληρη παράταξη; Κι οι υπόλοιποι; Συμφωνούν με το μοντέλο της αριστείας των Προτύπων; Φοβήθηκαν να αντιδράσουν μήπως στοχοποιηθούν και δεν ευνοηθούν μελλοντικά σε προσωπικές τους υποθέσεις; Έχουν ξεκινήσει να φιλοτεχνούν ένα συμβατό και πειθήνιο προφίλ ενόψει της μελλοντικής αξιολόγησης; Το σαράκι του μικροαστισμού και της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας τους έχει καταστήσει απαθείς κι αμέτοχους σε κάθε συλλογική αντίδραση; Παρόλο που υπάρχει ακόμα η ασφάλεια της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας, ο «περήφανος» κλάδος των εκπαιδευτικών δείχνει γι’ άλλη μια φορά συμβιβασμένος, απονευρωμένος, χωρίς καμιά διάθεση αντίστασης απέναντι στη δεξιά, βαθιά συντηρητική επίθεση στην Παιδεία.
Το μεσημέρι στο συλλαλητήριο ήμασταν πολύ λίγοι, οι συνήθεις ύποπτοι. Ακόμα κι από τους κλάδους που πλήττονται με τα νέα ωρολόγια προγράμματα, η συμμετοχή ήταν ελάχιστη. Η εξουσία, λοιπόν, γι’ άλλη μια φορά βρίσκει και τα κάνει. Κι εμείς βρίσκουμε συνήθως άλλοθι στις ευθύνες της συνδικαλιστικής ηγεσίας, την κρίση του κινήματος, το πρόβλημα του κορονοϊού και πολλά άλλα, αφήνοντας απ’ έξω την προσωπική μας ευθύνη.
Βαδίζοντας στη μικρή μας πορεία, συνάντησα έναν παλαίμαχο τροτσκιστή τον Παναγιώτη Λίλη που βρέθηκε στην Θεσσαλονίκη για να δει την μητέρα του και, με ζωντανό το γονίδιο του παλιού αγωνιστή, κατέβηκε στο συλλαλητήριο. Ζώντας πλέον στο Κερατσίνι, μου μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον δήμαρχο Κερατσινίου – Δραπετσώνας Χρήστο Βρεττάκο. Για το θαλάσσιο μέτωπο που ανέκτησε ο δήμος και για τους ελεύθερους χώρους της περιοχής των Λιπασμάτων, που έδωσαν μεγάλη περιβαλλοντική και πολιτιστική ανάσα στις υποβαθμισμένες περιοχές και τις πυκνοδομημένες εργατουπόλεις της Β’ περιφέρειας Πειραιά. Για την αντίσταση και τους αγώνες απέναντι σε μεγάλα συμφέροντα που προσπαθούν να μπλοκάρουν τις πρωτοβουλίες του Δήμου. Και για τις δυνάμεις της Αριστεράς που τον στήριξαν στις εκλογές και γι’ αυτές που δεν τον στήριξαν φοβούμενοι μήπως ταυτιστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τη λύση έδωσε ο απλός κόσμος της Αριστεράς που ψήφισε τον Χρήστο Βρεττάκο, ξεπερνώντας τα όποια κεντρικά πολιτικά τραύματα και δίνοντας διέξοδο στην επιλογή ενός αγωνιστή δημάρχου. Μήπως αυτή η στάση μπορεί να αποτελέσει έναν οδηγό που θα απεγκλωβίσει πολλές αριστερές δυνάμεις από το χάσμα που δημιούργησε η μνημονιακή εμπλοκή του ΣΥΡΙΖΑ; Η ολομέτωπη επίθεση, ιδεολογική και πολιτική, της κυρίαρχης πλέον δεξιάς χρειάζεται μια ξεκάθαρη, πειστική και βιώσιμη αριστερή απάντηση, ένα αριστερό μέτωπο που θα ξεπερνά δημιουργικά τα τραύματα του παρελθόντος. Και σ’ αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, αν θέλει να διατηρήσει το αριστερό του πρόσημο και να μην διολισθήσει στην ανυποληψία της σοσιαλδημοκρατίας.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
