Τον γνώρισα μετά τη μετακόμιση των γραφείων της ΑΚΟΑ και του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, από τα Λουλουδάδικα στο παλιό νεοκλασικό κτίριο της Φιλίππου, όπου στεγαζόταν η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης. Ήταν μια εποχή όπου οι κινηματικές συλλογικότητες στη Θεσσαλονίκη είχαν αποκτήσει κοινό βηματισμό, συνοχή και ιδιαίτερη πολιτική επικοινωνία με αρκετές αριστερές και οικολογικές δυνάμεις. Ήταν τότε που παράλληλα με τη στήριξη στις τοπικές εκλογές της κινηματικής παράταξης «Οικολογία-Αλληλεγγύη», άρχισαν να πιάνουν τόπο κι οι επαφές για τη δημιουργία του «Χώρου διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς». Και φυσικά, ήταν η εποχή του αντιπολεμικού κινήματος που οδήγησε στην εντυπωσιακή άνθιση του Κοινωνικού Φόρουμ που διαμόρφωσε συνειδήσεις κι εμπλούτισε με νέα δεδομένα και πρωτότυπες μεθόδους την πολιτική μας δράση. Ο Νίκος ήδη βημάτιζε προς την τρίτη ηλικία. Ήταν ένας άνθρωπος που σε κέρδιζε με την πρώτη ματιά, με ένα χαμόγελο που φώτιζε όλο το πρόσωπό του, με μια γλυκιά έκφραση γαλήνης κι ένα καλό λόγο να βγαίνει πάντα από τα χείλη του. Κι όταν τον γνώριζες λίγο περισσότερο, όταν σε συναντούσε πάντα σ’ αγκάλιαζε και σε φιλούσε με μια ιδιαίτερη αμεσότητα κι εγγύτητα. Τον απωθούσαν οι κομματικές ίντριγκες και οι χρόνιες παθογένειες της Αριστεράς, ενώ είχε σαφείς κινηματικούς προσανατολισμούς, με έμφαση σε οικολογικά ζητήματα όπως η διαχείριση κι ο δημόσιος χαρακτήρας του νερού. Τον προσέλκυε ιδιαίτερα η πολιτική θεωρία, οι σύγχρονες μαρξιστικές αναζητήσεις κι οι απόψεις μαρξιστών διανοητών όπως ο Σπινόζα κι ο Μπαλιμπάρ. Έτσι, παρακολουθούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις συναντήσεις του «Εσπάς Μαρξ», της τότε ομάδας θεωρητικών επεξεργασιών του χώρου. Κατόπιν, στην περίοδο που το Κοινωνικό Φόρουμ κυριαρχούσε στις κινηματικές δράσεις, ο Νίκος ήταν ένας από τους αφανείς εργάτες του Κοινωνικού Εργαστηρίου στο Κοινωνικό Φόρουμ Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι όταν μου πρότεινε, χωρίς βέβαια να διανοηθώ να του αρνηθώ, το συντονισμό μιας εκδήλωσης του Κοινωνικού Εργαστηρίου με τίτλο: «Θεσσαλονίκη, ανοχύρωτη πόλη στο ρατσισμό και στον εθνικισμό». «Βαρέθηκα να βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους στα πάνελ», μου είπε αφοπλιστικά.
Μια από τις μεγάλες αγάπες του Νίκου ήταν το ποδήλατο. Ήταν χαρακτηριστική η εικόνα του ασπρομάλλη έφηβου που σε κάθε διαδήλωση στεκόταν στην άκρη του δρόμου, δίπλα στο παλιό ποδήλατό του, κι έκοβε με το μάτι τη συμμετοχή του κόσμου στις κινητοποιήσεις. Φέτος, στη διαδήλωση της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, ο Νίκος δεν θα δώσει το συνηθισμένο του παρών. Κι είναι σίγουρο ότι θα μας λείψει το καλοπροαίρετο χαμόγελό του, το φωτεινό του πρόσωπο, η αγωνιστικότητα κι η συμπυκνωμένη σοφία ζωής που τον χαρακτήριζε. Κι επειδή, σίγουρα, το μεγάλο ταξίδι θα το κάνει με ποδήλατο, ως ύστατο αποχαιρετισμό, του αφιερώνω το τραγούδι «Ο ποδηλατιστής» του Σταύρου Καραμανιώλα, ενός παλιού τραγουδοποιού και ποδηλατιστή από τη Θάσο:
Έχω ποδήλατο καλό,
όπου κι αν θέλεις πάει
σαν πεις κι ο ποδηλατιστής
σαν το πουλί πετάει
Τα λάστιχά του είναι γερά,
σαμπρέλες δεν τρυπάνε
από τις πέτρες σαν περνά,
τριβόλια κι αν πατάνε
Έχω αντοχή στα πόδια μου
και στο τιμόνι βάση
γι᾿ αυτό και βάζω στοίχημα
αν κάποιος με περάσει
Σαν με περάσει ο Θοδωρής
και το ταξί του Νίκου
εγώ θα πέσω να πνιγώ μες
τ’ ανοιχτά του Πρίνου
Έχω και πένσα…
Έχω και πένσα, τρόμπα,
οχτάκλειδο και πένσα
Έχω τιμόνι-κούρσα
και μπροστινό φτερό!
Ο δικηγόρος του διαβόλου
