Θυμάμαι, στα πρώτα χρόνια που το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έγινε διεθνές, την προβολή μιας ταινίας με τον περίεργο τίτλο «Ο τσαλαπετεινός του Wyoming». Η ταινία, στην οποία έπαιζαν πολλοί σημαντικοί ηθοποιοί όπως ο Χρήστος Καλαβρούζος, ο Ηλίας κι ο Αλέξανδρος Λογοθέτης και φυσικά η υπέροχη Μπέτυ Λιβανού, πήρε σημαντικά βραβεία. Στη διαδικασία των ερωτήσεων-απαντήσεων που ακολουθεί μετά το τέλος πολλών ταινιών, είδα για πρώτη φορά τον σκηνοθέτη της ταινίας Δημήτρη Ινδαρέ. Μου είχε κάνει εντύπωση η συγκρότηση, η σεμνότητα και η ποιότητα που απέπνεε η παρουσία του. Μετά τα πρόσφατα γεγονότα ωμής κρατικής βίας, που θυμίζουν λατινοαμερικάνικη χούντα, στην εκκένωση της κατάληψης στο Κουκάκι, ο γείτονας Δημήτρης Ινδαρές και η οικογένειά του μας έδειξαν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τι σημαίνει να είσαι πολίτης και πώς πρέπει να υπερασπίζεσαι τα στοιχειώδη ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματά σου. Η κοινωνία των πολιτών έχει να κερδίσει πολλά από αυτή τη γενναία στάση μιας οικογένειας που δεν έχει απονεκρωθεί από την πλύση εγκεφάλου των διαφθαρμένων ΜΜΕ, αντιστάθηκε στη βάρβαρη αυθαιρεσία της εξουσίας κι αποτελεί πλέον πρότυπο, για όλους εμάς που δεν αποδεχόμαστε τα νεοφιλελεύθερα δόγματα, και κουράγιο για τον αγώνα που πρέπει να συνεχιστεί και να γιγαντωθεί!
Οι κουστουμαρισμένοι φασίστες της κυβέρνησης δείχνουν καθημερινά το αποτρόπαιο πρόσωπό τους. Έχουν δώσει απόλυτη κάλυψη και ελευθερία στα «όργανά της τάξης» να εκτονώσουν όλα τα κόμπλεξ, την καταπίεση και τη βία που έχουν μέσα τους. Δεν είναι σωστό να γενικεύουμε και να ισοπεδώνουμε μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα όπως η Ελληνική Αστυνομία. Κάποια πράγματα όμως πρέπει να ειπωθούν έξω από τα δόντια. Όταν ένας νέος αποφασίζει να γίνει μπάτσος, πρέπει να γνωρίζει ότι υπονομεύει εκ προοιμίου ένα μεγάλο μέρος των ανθρωπίνων αξιών του. Μετά δε την εκπαίδευσή του κινδυνεύει να τις χάσει εξ ολοκλήρου. Ένας άνθρωπος που εκπαιδεύεται να υπακούει τυφλά εντολές, να εξοικειώνεται με τη βία και να την ασκεί άκριτα και βάναυσα, μάλλον έχει τελειώσει. Δεν είναι πλέον πολίτης, έστω με τα στενά περιθώρια που μας δίνει πλέον η αστική δημοκρατία του «Μεγάλου Αδελφού». Είναι ένα τυφλό όργανο, έρμαιο μιας ασύδοτης κρατικής εξουσίας που ενισχύει το κόμπλεξ του μπάτσου στάζοντας συνεχώς μέσα του το δηλητήριο του μίσους και της βίας. Και με την πολιτική κάλυψη που του δίνει η κυβέρνηση γίνεται ένα ασύδοτο τέρας που ντροπιάζει καθημερινά το εθνόσημο που έχει στη στολή του. Δεν είναι τυχαίο το ότι ένα τεράστιο ποσοστό των μπάτσων ψηφίζουν τη Χρυσή Αυγή και έλκονται από ναζιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις τις οποίες έχουν πλέον το ελεύθερο να εφαρμόζουν στην πράξη.
Η νέα κυβέρνηση έδειξε πολύ γρήγορα το απάνθρωπο, φασίζον προσωπείο της. Και όπως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν, χρησιμοποιεί «γενίτσαρους» για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Τις νέες αξίες της κυβέρνησης τις εκπροσωπούν πολύ καλύτερα, πρόσωπα όπως ο, δίκην χουντικού ενωμοτάρχη, πολιτικός προϊστάμενος των νέων ταγμάτων εφόδου και εκφραστής της ασύδοτης κρατικής βίας, ο θλιβερός εραστής της μητσοτακικής μεγάλης ιδέας, το υπέροχο τραγούδι του «Μητσοτάκ» πρέπει να γίνει ο νέος ύμνος της Νέας Δημοκρατίας, ο πρώην «φασουλής» των τηλεοπτικών πάνελ και νυν οπαδός της νέας ακροδεξιάς κανονικότητας και μια πλειάδα τραγικών πρώην Αριστερών που ξεφτιλίζουν καθημερινά το αριστερό τους παρελθόν ομνύοντας στη φασίζουσα ρητορεία του νεοφιλελεύθερου συρφετού.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
