Μετά την εκλογή του Πάνου Σκουρλέτη, νέου γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, ήρθαν και κάποιες αναρτήσεις στο διαδίκτυο, προερχόμενες από στελέχη της παλιάς ΑΚΟΑ, που περιέγραφαν ενθουσιωδώς την πορεία του η οποία είχε ως πρώτο σταθμό το ΚΚΕ εσωτερικού. Με άλλα λόγια, ο νέος γραμματέας είναι δικός μας, καθαρόαιμος αριστερός που κουβαλά την πολιτική προίκα του παλιού μας κόμματος. Και πέραν των διθυράμβων, ουδείς άλλος προβληματισμός. Ούτε γιατί ένα πρωτοκλασάτο κυβερνητικό στέλεχος μετακόμισε στο κόμμα ως απόλυτη επιλογή του Αλέξη Τσίπρα. Ούτε γιατί κανείς δεν αμφισβήτησε την επιλογή του αρχηγού κι η εκλογή έγινε με ποσοστά Τσαουσέσκου. Ούτε γιατί σ’ ένα πολιτικό χώρο όπου κάποτε συνέκλιναν οι περισσότερες αποχρώσεις της αριστεράς, επικρατεί πλέον η ισοπεδωτική ομοιομορφία της μίας και μοναδικής γραμμής του αρχηγού συνοδευμένη από λίγες γκρίνιες τύπου Φίλη. Ούτε γιατί η υποτιθέμενη τάση των 53+, στην οποία συμμετέχουν, αποτελεί πλέον ένα νερόβραστο συμπλήρωμα της ηγετικής ομάδας χωρίς καμιά πολιτική υπόσταση. Ούτε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κόψει κάθε δεσμό με την υπόλοιπη αριστερά και βασική πολιτική του γραμμή, η οποία καλλιεργείται και προβάλλεται με κάθε δυνατό τρόπο, είναι η σοσιαλδημοκρατική του μετατόπιση και το άνοιγμα ακόμα και σε δυνάμεις δεξιότερα του κέντρου. Ούτε γιατί έχει χαθεί στον ΣΥΡΙΖΑ κάθε κομματική λειτουργία, οι οργανώσεις είναι ανύπαρκτες και τα μέλη βουβοί χειροκροτητές. Τώρα, με γραμματέα τον Πάνο Σκουρλέτη όλα θα αλλάξουν ως διά μαγείας!
Όλα καλά λοιπόν. Όλα τα στρογγυλεύουμε, τα καταπίνουμε αμάσητα κι όχι μόνο τα αποδεχόμαστε, αλλά κι επιχειρηματολογούμε για την αναγκαιότητα των συμμαχιών στην κεντροαριστερά και του ανοίγματος στην κοινωνία! Τα περί ρήξης, σύγκρουσης κι ανατροπής έχουν ξεχαστεί πλήρως κι έχουν αφαιρεθεί από τη φρασεολογία και το πολιτικό κι ιδεολογικό οπλοστάσιο που οφείλει να έχει μια δύναμη της αριστεράς. Αντ’ αυτών, όλο και πιο συχνά, χρησιμοποιούνται έννοιες όπως μεταρρυθμίσεις, ανταγωνιστικότητα, επιχειρηματικότητα. Κι έρχεται κι ένας καραμπινάτος δεξιόστροφος ανασχηματισμός, που έχει μαζέψει διάφορους ξεχασμένους από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, τον οποίο βαφτίζουμε τολμηρό άνοιγμα, ηλικιακή ανανέωση και αύξηση της συμμετοχής των γυναικών. Για το ποιες γυναίκες μπήκαν στην κυβέρνηση και τι σηματοδοτούν ούτε λόγος. Για την αντικατάσταση του Σταύρου Κοντονή και για το θάψιμο στα αζήτητα του Νίκου Φίλη, ουδέν σχόλιον. Αφού το αποφάσισε ο αρχηγός…
Το όνειρο του Λεωνίδα Κύρκου γίνεται πλέον πραγματικότητα. Οι απόψεις Κουβέλη, που κι αυτός αναβαθμίστηκε σε υπουργό, δικαιώνονται απολύτως με την πολιτική της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Το στελεχικό δυναμικό της πρώην ΑΚΟΑ, που βρίσκεται απλωμένο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κρατικού, κομματικού, κοινοβουλευτικού και κυβερνητικού μηχανισμού, φαίνεται πλήρως ικανοποιημένο από αυτές τις εξελίξεις. Σαν έτοιμοι από καιρό, λοιπόν. Και το ερώτημα, αμείλικτο: αυτές είναι οι πολιτικές παρακαταθήκες του ΚΚΕ εσωτερικού και μετέπειτα της ΑΚΟΑ; Η συνδιαχείριση κι η ενσωμάτωση στο σύστημα, διατηρώντας ολίγες αριστερές ευαισθησίες; Κι εντέλει, η ταύτιση με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία που γέννησε κι εξέθρεψε τέρατα τύπου Μπλερ, μπλέχτηκε σε βρώμικους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, δυσφήμισε κάθε σοσιαλιστική ιδέα κι αποτελεί πλέον το δεκανίκι του κυρίαρχου ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
