Μετά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και τη μεγάλη διαφορά που κατέγραψε η ΝΔ σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από τις βαθυστόχαστες κι εν πολλοίς άστοχες πολιτικές αναλύσεις, δύο είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα τα οποία συναντά κανείς στους παροικούντες την αριστερή Ιερουσαλήμ. Από τη μια, μούδιασμα και πένθιμη διάθεση για την ευκαιρία που χάθηκε για την Αριστερά κι ανησυχία γι’ αυτό που πρόκειται ν’ ακολουθήσει με μια ασύδοτη ΝΔ στα όρια της ακροδεξιάς. Από την άλλη, μια χαιρέκακη διάθεση διανθισμένη με μηδενιστική επιχειρηματολογία, που δεν δικαιολογείται ως αντιμετώπιση ενός συγγενούς αριστερού χώρου που ηττάται από τον ιστορικό, ταξικό αντίπαλο. Μέσα α’ αυτό το κλίμα, κάναμε μια κουβέντα με έναν παλιό σύντροφο που δραστηριοποιείται στη ΛΑΕ, μετά μάλιστα από τα απολύτως απογοητευτικά αποτελέσματα που κατέγραψε η ΛΑΕ στις πρόσφατες εκλογές. Από την πρώτη του φράση με εξέπληξε: «Δεν έπρεπε να φύγουμε από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015! Τί καταφέραμε τελικά μ’ εκείνη την απόφασή μας; Εντάξει, κρατήσαμε αλώβητη την αριστερή μας συνείδηση και δεν συναινέσαμε στο λεγόμενο αριστερό μνημόνιο. Αφήσαμε, όμως, τον ΣΥΡΙΖΑ γυμνό από τα αριστερά του. Μετά από μια πολύχρονη διαδρομή διασπάσεων και μοναχικών, ιδιοτελών επιλογών στην Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε μια πρωτότυπη ενωτική προσπάθεια που περιελάμβανε δυνάμεις της Ανανεωτικής Αριστεράς, του μαρξιστικού-λενινιστικού και τροτσκιστικού χώρου κι ένα σημαντικό κομμάτι της ανένταχτης Αριστεράς που εμπνεύστηκε από αυτό το εγχείρημα. Με την αποχώρηση του Αριστερού Ρεύματος, της ΚΟΕ, της ΔΕΑ, του Κόκκινου, του Μανώλη Γλέζου και πολλών ανένταχτων δυνάμεων, τι απέμεινε; Μόνο ο ηγετικός πυρήνας και η κεντρώα ραχοκοκαλιά του Συνασπισμού κι ένα μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού της ΑΚΟΑ, που άλλοι ταυτίστηκαν με το άστρο του απόλυτου ηγέτη κι άλλοι χρησιμοποιούν ως αριστερό άλλοθι την τάση των 53+. Χάθηκε, μ’ άλλα λόγια η γενεσιουργός δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ που βασίζονταν στις πολλές και διαφορετικές αποχρώσεις της Αριστεράς που κατάφεραν, με πολλές δυσκολίες και καθυστερήσεις, να συνευρεθούν. Κι έτσι, ο εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθώντας τις πιο αρνητικές παραδόσεις της Ανανεωτικής Αριστεράς, του ευρωκομουνισμού και του κυβερνητισμού, άρχισε να διευρύνεται προς τα δεξιά και να εφάπτεται με τη σοσιαλδημοκρατία. Αν μέναμε το 2015 χωρίς να πάρουμε κυβερνητικές θέσεις, θα μπορούσαμε να κερδίσουμε πολλές μάχες μέσα στο κόμμα, να κατακτήσουμε δομές και λειτουργίες, ώστε να μην καταντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ νεκρό σώμα κάτω από μια παντοδύναμη ηγεσία. Ίσως να μπορούσαμε να φρενάρουμε χοντρές παρεκκλίσεις, όπως τη συνεργασία με τον Καμμένο και την αθρόα εισαγωγή πασοκικών στελεχών. Επίσης, ίσως έτσι η ζυγαριά του ΣΥΡΙΖΑ να έγερνε προς τα αριστερά, με την εκτίμηση ότι και η τάση των 53+ δεν θα είχε τη διακοσμητική θέση που έχει τώρα μέσα στο κόμμα. Κι ίσως, σιγά-σιγά να κατακτούσαμε τη λειτουργία ενός αριστερού κόμματος όπου θα συνυπήρχαν η πολυχρωμία κι η σύνθεση απόψεων. Τελικά, ακόμα κι αν η ΛΑΕ είχε μπει στη βουλή τον Σεπτέμβρη του 2015, μ’ αυτή την αδιέξοδη πολιτική που ακολούθησε ως τώρα, με βασικά χαρακτηριστικά το αντι-σύριζα μένος και ένα βαθιά συντηρητικό πατριωτισμό, πάλι θα απαξιωνόταν και θα εξαφανιζόταν πολιτικά, όπως συμβαίνει σήμερα. Μήπως, λοιπόν, στο μερίδιο που μας αναλογεί, κάψαμε κι εμείς το χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ;»
Ο δικηγόρος του διαβόλου
