Οπως καταγράφεται στην παρούσα φάση το πολιτικό σκηνικό, θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε ένα κλίμα πολιτικής μοναξιάς στο οποίο έχει περιπέσει πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ. Παρότι κατάφερε να πετύχει το αξιοσημείωτο ποσοστό του 31,5% στις περασμένες εκλογές, φαίνεται πολιτικά απομονωμένος, χωρίς γέφυρες επικοινωνίας με άλλα κόμματα και κυρίως με τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς. Τι να σου κάνει το σύστημα της απλής αναλογικής, με το οποίο θα γίνουν οι επόμενες εκλογές, όταν δεν θα έχεις δυνάμει συμμάχους, με τους οποίους μπορείς να καταλήξεις σε συμφωνίες και να βρεις ένα κοινό δρόμο; Με μια πρώτη ματιά, όσον αφορά τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, θα μπορούσαμε να επισημάνουμε τα εξής:
• Με το ΚΚΕ, η υπόθεση είναι τελειωμένη. Όποιος έχει φύγει από το «Κόμμα», όποιος έχει διαφοροποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο, και φυσικά όλες οι άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, είναι μεγαλύτεροι αντίπαλοι απ’ ό,τι η Δεξιά. Συνεπώς, κάθε πιθανότητα μετεκλογικής συνεργασίας με το ΚΚΕ, ακόμα και στην περίπτωση δυνατότητας συμμαχικής κυβέρνησης της Αριστεράς, είναι καταδικασμένη.
• Με το ΜέΡΑ25 τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Η σύγκρουση με τον Γιάνη Βαρουφάκη μετά το δημοψήφισμα του Ιούλη του 2015, σε συνάρτηση με τη μετέπειτα δαιμονοποίησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελπίδων για μετεκλογική συνεργασία. Πρέπει να αρχίσουν, άμεσα, οι προσπάθειες προσέγγισης και από τις δύο πλευρές και να εξομαλυνθούν οι εμπάθειες του παρελθόντος, για να βρεθούν οι απαραίτητοι κοινοί τόποι μπροστά στις δυνατότητες συμμαχιών που δίνει η απλή αναλογική.
• Με το Κίνημα Αλλαγής (ΚΙΝΑΛ) οι σχέσεις παραμένουν εχθρικές. Σε αντίθεση με το παράδειγμα των συμμαχικών αριστερών κυβερνήσεων σε Ισπανία και Πορτογαλία, στην Ελλάδα η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται στις αγκάλες της Νέας Δημοκρατίας. Η διαρκής πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ να αντλήσει πολιτικό χώρο από τη σοσιαλδημοκρατία και το προοδευτικό κέντρο, εντείνει συνεχώς τη δυσαρέσκεια του ΚΙΝΑΛ και κάνει αδύνατη κάθε δυνατότητα προσέγγισης και συνεργασίας.
• Η διάρρηξη των σχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ με την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά είναι βαθιά και φαντάζει αγεφύρωτη. Αυτό το γεγονός φαίνεται οξύμωρο, γιατί η γενεσιουργός αιτία της δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η πολιτική συνεύρεση πολλών και διαφορετικών δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Στην παρούσα φάση, ο ΣΥΡΙΖΑ περιορίζεται, πολιτικά, στο χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και έχει ως μοναδικό πολιτικό στόχο τη διεύρυνσή του προς το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και του κέντρου. Η προνομιακή, παλιότερα, επικοινωνία του με το χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς για κοινό πολιτικό βηματισμό, είναι πλέον ανύπαρκτη και πολλές φορές παρατηρείται εμπαθής και εχθρική διάθεση και από τις δύο πλευρές.
• Η, πάση θυσία, πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ για κυβερνησιμότητα είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Ποτέ η Αριστερά δεν είχε την κυβέρνηση ως αυτοσκοπό. Προτεραιότητα έδινε στην αντίσταση, στα κινήματα και την υπεράσπιση των χαμηλών οικονομικών τάξεων. Το να μαζεύεις τη «σάρα και τη μάρα» με μοναδικό κριτήριο την αναγνωρισιμότητα και την άγρα απολίτικων κι εφήμερων ψήφων, σε οδηγεί στη δημιουργία μιας δεξαμενής αναλώσιμων τηλεαστέρων, αμφιλεγόμενων καλλιτεχνών που «ξοδεύονται» σε τηλεπαιχνίδια, απίθανων τύπων με ρατσιστικές και σοβινιστικές αντιλήψεις, που θα αλλοιώσουν νομοτελειακά τη φυσιογνωσία σου.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
