Με το κλείσιμο των σχολείων λόγω της πανδημίας, δόθηκε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στο υπουργείο Παιδείας να περάσει δια περιπάτου την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Το σχέδιο αυτό είχε ευρύτατη αποδοχή από τον εκπαιδευτικό κόσμο και τη συντριπτική πλειοψηφία των συνδικαλιστικών εκπροσώπων του, εκτός από ένα μειοψηφικό κομμάτι της μαχόμενης εκπαιδευτικής Αριστεράς που αντέδρασε και λοιδορήθηκε με το γνωστό ρητό: «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει». Είναι φανερό ότι, σε τέτοιες δύσκολες περιπτώσεις, μπορεί εύκολα ένας απλός εκπαιδευτικός να την πατήσει με τα ηθικά διλήμματα που μπαίνουν από πολλές πλευρές. Κυρίως όταν στην λειτουργία του έχει παγιωθεί η φοβισμένη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, ο ατομικός τρόπος αντιμετώπισης κάθε ζητήματος και ένας απερίγραπτος θαυμασμός απέναντι στην τεχνολογία που θυμίζει ιθαγενείς θαμπωμένους από τις πολύχρωμες χάντρες των πολιτισμένων κατακτητών τους. Θα περιμέναμε, όμως, οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των εκπαιδευτικών, κυρίως οι λεγόμενες αριστερές, να είναι περισσότερο ψυλλιασμένες και πολιτικά επαρκείς, ώστε να ενημερώσουν, να στηρίξουν και να καθοδηγήσουν έγκαιρα τους εκπαιδευτικούς σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο. Αντιθέτως, οι παρατάξεις του ΠΑΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσαν να υιοθετήσουν την ουσία της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και εναντιώθηκαν μόνο στο κραυγαλέο θέμα της ζωντανής μετάδοσης μέσα από την αίθουσα διδασκαλίας, για το οποίο βέβαια σηκώθηκαν ακόμα κι οι πέτρες.
Το επιχείρημα ήταν ότι έπρεπε να στηριχθούν τα παιδιά στο διάστημα που ήταν κλειστά τα σχολεία. Σωστό, δεν υπήρχαν, όμως, εναλλακτικοί τρόποι; Υπήρχαν, και αρκετοί μάλιστα. Έπρεπε οι εκπαιδευτικοί να καταπιούν αμάσητη τη ρητορεία του υπουργείου και τους επικοινωνιακούς εκβιασμούς από τα άθλια παπαγαλάκια του, να σπεύσουν να υλοποιήσουν τις ηλεκτρονικές τάξεις ενός ανεπαρκούς σχολικού δικτύου, που διαρκώς ήταν ανενεργό, δίνοντας τη δυνατότητα στο υπουργείο να καταγράφει και να κατηγοριοποιεί εκπαιδευτικούς και σχολεία; Έπρεπε να σπεύσουν να υλοποιήσουν σύγχρονη επικοινωνία μέσω πολυεθνικής εταιρίας που συνεργάζεται το υπουργείο, επικοινωνώντας με ελάχιστους μαθητές κι αδιαφορώντας ότι το δημόσιο σχολείο πρέπει να απευθύνεται σε όλους, και σε παιδιά που δεν διαθέτουν τον απαιτούμενο τεχνολογικό εξοπλισμό; Οφείλεται στην πολιτική μυωπία, τον βαθύ συντηρητισμό και τον κούφιο σεχταρισμό του ΠΑΜΕ, η εμμονή του να μην αντιταχθεί στην φιλοσοφία της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης που αποτελεί πυλώνα του αντιδραστικού νομοσχεδίου που ετοιμάζει του υπουργείο και προθάλαμο της αξιολόγησης σχολείων και εκπαιδευτικών; Οφείλεται στον ελιτισμό, τη γραφειοκρατική νοοτροπία και τη συντηρητική στάση, ως πρώην κυβερνητική παράταξη, που παρουσιάζουν πλέον οι Συνεργαζόμενες Κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και δεν τις αφήνουν να κάνουν ούτε τη στοιχειώδη αντιπολίτευση στη λαίλαπα του υπουργείου;
Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, αρκεί να δούμε πως ξεκινά η τροπολογία της κυβέρνησης για την ολοκληρωτική νομιμοποίηση της εξ’ αποστάσεως εκπαίδευσης στα σχολεία: «Είναι δυνατή η, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης, παροχή σύγχρονης εξ αποστάσεως εκπαίδευσης με χρήση μέσων τεχνολογίας σε μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που δεν δύνανται να παρακολουθήσουν δια ζώσης την εκπαιδευτική διαδικασία είτε λόγω καθολικής ή μερικής αναστολής ή απαγόρευσης λειτουργίας εκπαιδευτικής δομής είτε για άλλο λόγο που ανάγεται σε έκτακτο ή απρόβλεπτο γεγονός». Απλά, λοιπόν, συμπεράσματα, όπως επισημαίνονται από τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών:
– Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση ήρθε για να μείνει και να γιγαντώσει ακόμα περισσότερο τις ταξικές ανισότητες στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση δεν είναι πλέον δικαίωμα αλλά ατομική υπόθεση του μαθητή και της οικογένειας. Τα παιδιά που δεν μπορούν να ανταποκριθούν, τα παιδιά που δεν τους «παρέχεται» βοήθεια στο σπίτι, από το τελευταίο θρανίο μεταφέρονται σε ένα μικρό «παράθυρο» στην γωνία μιας εικονικής τάξης. Επί της ουσίας αποκλείονται και πετιούνται έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία!
– Η τηλεργασία σημαίνει για τους εργαζόμενους διάλυση κάθε εργασιακού ωραρίου. Αυτό είναι αποδεδειγμένο σε όλους τους κλάδους και χώρες που εφαρμόζεται. Ανά πάσα ώρα και στιγμή καλείσαι να δουλέψεις «από το σπίτι» με αποτέλεσμα την πλήρη εντατικοποίηση της εργασίας. Το είδαν και συνάδελφοι όλο αυτό το διάστημα που αναγκάζονταν να «ανεβάζουν» αρχεία και ασκήσεις τα ξημερώματα, τα σαββατοκύριακα, το Πάσχα. Η «αθώα» ασύγχρονη το εγκαινίασε αυτό. Ο συνδυασμός «άδειας ειδικού σκοπού» και τηλεργασίας μάλιστα (που προβλέπεται από την ΠΝΠ 11/3) ανοίγει διάπλατα τον δρόμο για την κατάργηση του δικαιώματος στην άδεια!
– Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση θα αποτελέσει μέσο καταστολής αγώνων αλλά μέχρι και απεργοσπαστικός μηχανισμός. Απρόβλεπτο -και παράνομο για την κυβέρνηση- γεγονός μπορεί να αποτελέσει μια μαθητική κατάληψη είτε μια απεργία στα ΜΜΜ. Απαγόρευση λειτουργίας εκπαιδευτικής δομής μπορεί να θεωρηθεί μια απεργία εκπαιδευτικών. Υπάρχουν εμπειρίες από χώρες (Καναδάς) στις οποίες η τηλεκπαίδευση χρησιμοποιήθηκε για να χτυπηθούν απεργιακές κινητοποιήσεις.
– Με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση εμπεδώνεται και καθιερώνεται η αξιολόγηση (δηλαδή συμμόρφωση) των εκπαιδευτικών. Δεν αναφερόμαστε μόνο στην άτυπη αξιολόγηση-εκβιασμό που γίνεται όλο αυτό το διάστημα και στην εκστρατεία περί «τεμπέληδων εκπαιδευτικών». Οι πλατφόρμες του υπουργείου αποτελούν εργαλεία καταγραφής και συγκέντρωσης του τι λέει ο εκπαιδευτικός. Ήδη έχουν πει ότι θα αξιοποιήσουν τα στοιχεία αυτά (ανώνυμα βέβαια) για «στατιστικούς λόγους». Φυσικά όλα αυτά αξιοποιούνται και στην κατεύθυνση ελέγχου και φίμωσης του εκπαιδευτικού, αλλά και συνεχούς επιτήρησης του εργασιακού περιβάλλοντος.
– Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση επικυρώνει την πολιτική της αδιοριστίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη χρησιμοποιείται σε απομακρυσμένα μέρη για να «καλύπτονται» κενά εκπαιδευτικών.
Ο δικηγόρος του διαβόλου
