Πριν λίγες μέρες, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του ΤΕΕ μια εκδήλωση συλλογικοτήτων κι ανεντάχτων της αριστεράς, που αναζητούν έναν κοινό βηματισμό σε μια πολύ δύσκολη πολιτική συγκυρία. Στη συνέντευξη Τύπου της πρωτοβουλίας 1-1-4 για τη Συνεργασία, την Κοινή Δράση και την Ενότητα, παρουσιάστηκε ένα κείμενο 10 σημείων με 114 υπογραφές, παραπέμποντας στο κίνημα του 1-1-4 της δεκαετίας του ‘60. Είναι γεγονός ότι το σημερινό πολιτικό τοπίο χαρακτηρίζεται από ένα νέο ισχυρό δίπολο εξουσίας, μεταξύ της σκληρής νεοφιλελεύθερης δεξιάς της ΝΔ και της μεταρρυθμιστικής σοσιαλδημοκρατίας του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο αφήνει ελάχιστα περιθώρια ανάπτυξης στην αριστερά. Αν συνυπολογίσουμε, μάλιστα, την καθολική καθίζηση των κινημάτων και τις χρόνιες ανίατες παθογένειες των αριστερών συλλογικοτήτων, το τοπίο αποκτά περισσότερο δυσοίωνα χαρακτηριστικά. Έτσι, μια τέτοια προσπάθεια, όταν μάλιστα συνοδεύεται με υπογραφές σημαντικών αγωνιστών του αριστερού κινήματος, δεν παύει να έχει πολιτικό ενδιαφέρον και να αναπτερώνει τις ελπίδες για μια νέα, δυναμική κι αξιόπιστη παρουσία της αριστεράς στα πολιτικά πράγματα. Κι ίσως δώσει μια εναλλακτική λύση, μια εκλογική διέξοδο σε πολύ κόσμο της αριστεράς, που δεν έχει πλέον τι να ψηφίσει στις επερχόμενες εκλογές. Υπό τις παρούσες συνθήκες πολιτικού αδιεξόδου κι αυτό δεν είναι λίγο…
Στο κείμενο που δόθηκε στη δημοσιότητα καταγράφονται δέκα σημεία που δίνουν το πολιτικό περίγραμμα αυτής της ενωτικής πρωτοβουλίας. Σε γενικό, θεωρητικό επίπεδο μπορείς να συμφωνήσεις σε αρκετά σημεία, το έλλειμμα όμως της πρακτικής εξειδίκευσης κι η πολιτική ασάφεια είναι πάλι παρόντα. Το σημείο συμβολής του Αλέκου Αλαβάνου, με εμπνευσμένα ποιητικά χαρακτηριστικά, αναφέρει ότι «είμαστε βέβαιοι ότι υφίστανται οι αναγκαίες δυνάμεις για ένα τέτοιο φιλόδοξο εγχείρημα. Είναι, όμως, διασκορπισμένες και συχνά ανταγωνιστικές, και γι’ αυτό μειωμένης αποτελεσματικότητας. Μπορούμε να ενώσουμε τις διάσπαρτες αυτές νησίδες σε ένα πανίσχυρο αρχιπέλαγος». Μόνο που, στο αρχιπέλαγος της αριστεράς, οι διάσπαρτες νησίδες έχουν αποκτήσει χαρακτηριστικά ιδρυματισμού κι αυτάρεσκης μονολιθικότητας, οπότε κάθε ενωτική προσπάθεια καταλήγει συνήθως σε βάλτωμα και τελική αποτυχία. Επίσης είναι απαραίτητο, για να στηθεί σε γερές βάσεις, κάθε καινούρια πρωτοβουλία να προϋποθέτει μια γενναία, δημόσια αυτοκριτική της προηγουμένης περιόδου απ’ όλους τους συντελεστές του νέου εγχειρήματος. Θα μας πει επιτέλους ο Αλέκος Αλαβάνος γιατί στην εποχή της παντοδυναμίας του παρέδωσε, αφελώς κι αμαχητί, τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία συστημικής προσαρμογής; Θα μπορέσει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης να απεκδυθεί την απωθητική εικόνα του δογματικού παλαιάς κοπής, με τις υπερβολές και τις κορώνες, όπως ότι «ζούμε σε καθεστώς Ερντογάν»; Θα αποβάλει ο Κώστας Λαπαβίτσας το ανούσιο ακαδημαϊκό του ύφος και να μας πει, ξεκάθαρα και πρακτικά, πώς θα δομηθεί η οικονομική εναλλακτική λύση της Ελλάδας έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς τις γνωστές γενικολογίες και ασάφειες; Θα μπορέσει η ΛΑΕ, που κατέχει την πλειοψηφία των 114 υπογραφών, να αποβάλει τις πατριωτικές εξάρσεις, που εφάπτονται επικίνδυνα με τον εθνολαϊκισμό που εμφανίστηκε έντονα στο ζήτημα του Μακεδονικού και να ξαναθυμηθεί τις διεθνιστικές παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος; Θα μπορέσουν όλοι μαζί να φτιάξουν ένα νέο εγχείρημα που θα πείσει και θα εμπνεύσει, ξεπερνώντας τη μονομέρεια και τις ιδεολογικές αγκυλώσεις τους ή θα έχουμε ακόμη μια αποτυχημένη προσπάθεια διανθισμένη με καλές προθέσεις;
Ο δικηγόρος του διαβόλου
