Σήμερα ξεκινά επίσημα το τριήμερο του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Αθήνας. Τρεις ημέρες γεμάτες συζητήσεις, αυτοοργανωμένες δράσεις, συναυλίες, πολιτισμό και γεύσεις από διαφορετικές γωνιές του κόσμου έρχονται να μας υπενθυμίσουν ότι ένας κόσμος συνύπαρξης, αλληλεγγύης και συλλογικότητας δεν αποτελεί ουτοπία, αλλά μια πραγματικότητα που χτίζεται καθημερινά.
Για όσες και όσους ζυμωθήκαμε μέσα και γύρω από εγχειρήματα αλληλεγγύης, όπως ο Χώρος Στέγασης Προσφύγων City Plaza και το Στέκι Μεταναστών, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ αποτελεί μια φυσική συνέχεια αυτής της εμπειρίας. Είναι ένας χώρος αυτοοργάνωσης, συνάντησης και έμπρακτης πολιτικής ζύμωσης, όπου άνθρωποι με διαφορετικές διαδρομές συναντιούνται ως ισότιμα υποκείμενα, ανταλλάσσουν εμπειρίες, οργανώνουν αντιστάσεις και διαμορφώνουν συλλογικά προτάγματα για μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς.
Το στήσιμό του αποτελεί κάθε χρόνο μια μικρή «τελετουργία», αλλά και ένα συλλογικό εργαστήρι που δεν εξαντλείται στο τριήμερο του φεστιβάλ. Αντίθετα, διαστέλλει τον χρόνο του, αφήνοντας σχέσεις, εμπειρίες και δεσμούς που συνεχίζονται πολύ μετά το τέλος του. Αποτελεί μια χειροπιαστή απόδειξη ότι η αλληλοζύμωση πολιτικών οργανώσεων, μεταναστευτικών συλλογικοτήτων και κινηματικών εγχειρημάτων δεν συντελείται μόνο στις πολύωρες συνελεύσεις ή στα κείμενα που βερμπαλίζουν· γίνεται και κουβαλώντας βαρέλια, στήνοντας περίπτερα και φτιάχνοντας πύργους.
Σε μια εποχή όπου ο ρατσισμός και η ξενοφοβία επιχειρούν να κανονικοποιηθούν, η ύπαρξη και η διαρκής ανανέωση τέτοιων χώρων αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ μετρά πλέον 27 χρόνια ζωής, σχεδόν όσα και η περίοδος κατά την οποία η Ελλάδα μετατράπηκε από χώρα αποστολής σε χώρα υποδοχής μεταναστριών και μεταναστών. Γεννήθηκε ως ένα άμεσο κοινωνικό και πολιτικό αντανακλαστικό απέναντι στην εκδικητική επιλογή του κράτους να διατηρεί χιλιάδες ανθρώπους χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα και δικαιώματα. Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, όμως το διακύβευμα παραμένει το ίδιο: με την πλευρά όσων οικοδομούν καθημερινά το «μαζί» —των φτωχών, των μεταναστριών και των προσφυγισσών— ή με την πλευρά εκείνων που επενδύουν στον φόβο, τον κατακερματισμό και τη διάσπαση των πολλών.
Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ αποτελεί μια πολιτική και κοινωνική υπενθύμιση ότι η αλληλεγγύη είναι πρωτίστως πράξη, ότι οι κοινότητες μπορούν να οργανώνονται από τα κάτω και ότι η συνύπαρξη δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, αλλά ένας τρόπος να φανταζόμαστε και να οικοδομούμε το παρόν και το μέλλον.
