Η 3η Φεβρουαρίου 2026 ήταν η ημέρα που σημάδεψε τη Χίο, αλλά και όλη την Ελλάδα. Ήταν η ημέρα που αναδείχθηκε σε όλο της το μεγαλείο, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, αλλά και η αυταπάρνηση, το φιλότιμο και ο επαγγελματισμός ενός αποδεκατισμένου και υποστελεχωμενου δημοσίου νοσοκομείου και του υγειονομικού του προσωπικού.
Ήταν όμως και η ημέρα, που αναδείχθηκε για άλλη μια φορά –μετά την τραγωδία των Τεμπών, του ναυαγίου της Πύλου, και των 200 νεκρών από εργατικά ατυχήματα το 2025– η αναλγησία, ο μισανθρωπισμός, η αλαζονεία και η ακροδεξιά πολιτική αυτής της κυβέρνησης.
Ήταν η ημέρα που μεγάλο μέρος της κοινωνίας, έχοντας ως άλλοθι τη ρατσιστική, απάνθρωπη, αντιμεταναστευτική πολιτική των κκ Μητσοτάκη, Πλεύρη και Γεωργιάδη, βρήκε ευκαιρία να ξεράσει χολή, μίσος, εναντίον ανθρώπων νεκρών, παιδιών τραυματισμένων, γυναικών που μόλις είχαν χάσει τα ετοιμόγεννα παιδιά τους, και άλλων που πάλευαν και συνεχίζουν να παλεύουν για τη ζωή τους. Βρήκαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν ένα κλίμα εμφυλιοπολεμικό και ανθρωποφαγίας, για όλους εμάς που τολμήσαμε να πούμε αυτά που είδαμε, αυτά που ζήσαμε, αυτούς/αυτές που περιθάλψαμε ή αυτούς / αυτές που κατεβάσαμε στο νεκροτομείο.
Εμείς αλλά και ο αλληλέγγυος κόσμος που στάθηκε δίπλα στους ασθενείς τονίζουμε ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπαίνει σε ζυγαριά, δεν περνάει από χρωματολόγιο, δεν ζητάμε πιστοποιητικό υπηκοότητας και θρησκείας. Η 3η Φεβρουαρίου 2026 ήταν η ημέρα που μας σημάδεψε, μας έκανε περήφανους αλλά για την κυβέρνηση και την ακροδεξιά θα ναι η μέρα που τους στοιχειώνει.
Μαρία Σαραντανίδου, Γιάννης Κουτσοδόντης, μέλη του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων Νοσοκομείου Χίου, νοσηλευτές, υποδιευθυντές Νοσηλευτικής Υπηρεσίας ΓΝ Χίου
