Συνέντευξη με τους Αντώνη Δραγανίγο και Γιάννη Σηφακάκη
Σε μια πλατιά πολιτική καμπάνια με εκδηλώσεις και εξορμήσεις προχωρά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σημείο αναφοράς και συσπείρωσης αποτελεί η απόφαση της 6ης Συνδιάσκεψής της με βασικό στόχο τη συγκρότηση ενός εργατικού, λαϊκού, ανατρεπτικού πόλου κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης.
Η πολιτική και εκλογική πρόταση απευθύνεται στο ευρύ «αγωνιστικό δυναμικό», με το οποίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δίνει κοινές μάχες στο εργατικό κίνημα, στο αντιπολεμικό, στην αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη, στα ζητήματα της πόλης και του περιβάλλοντος, στο φοιτητικό κίνημα και στη νεολαία, στο αγροτικό, στο φεμινιστικό κ.α. Η πολιτική πρόταση απευθύνεται και σε πολιτικές δυνάμεις της ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
Σημαντικό σταθμό αποτέλεσε η κεντρική πολιτική εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα την Πέμπτη 9 Ιουλίου, στην οποία προσκλήθηκαν οργανώσεις της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, καθώς και ανένταχτοι αγωνιστές και αγωνίστριες.
Παράλληλα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ «παλεύει για το ξεδίπλωμα αγώνων και πρωτοβουλιών, ενάντια στην εκλογική αναμονή». Επίσης, προχωρά σε καμπάνια για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα (ακρίβεια, στέγη, ενέργεια, παιδεία, υγεία κ.α.) και προβάλλει τους ανατρεπτικούς πολιτικούς στόχους. Κεντρική σημασία δίνει στο ζήτημα του πολέμου και στην ανάπτυξη του αντιπολεμικού κινήματος και της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.
Δύο από τα κεντρικά στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απάντησαν στις ερωτήσεις της Εποχής:
Ο Αντώνης Δραγανίγος, μέλος του ΠΣΟ (Πανελλαδικό Συντονιστικό Όργανο):
Ποια είναι η στρατηγική και οι πολιτικοί στόχοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αυτή την περίοδο;
Εκτίμησή μας είναι ότι ο πόλεμος σφραγίζει τη νέα εποχή. Μαζί με την πρωτοφανή επίθεση στα δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας (πχ Σύμφωνο Σταθερότητας), την αντιδραστικοποίηση των πολιτικών συστημάτων (βλέπε συνταγματική αναθεώρηση, στήριξη της ακροδεξιάς κλπ), συγκροτούν το πλαίσιο της κυρίαρχης πολιτικής, κι αυτό ανεξάρτητα από τον χαρακτήρα των κυβερνήσεων.
Έτσι ο πολιτικός μας στόχος για την δημιουργία ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ανατροπής, της κυβέρνησης και της πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, βγαίνει από τα ίδια τα πράγματα.
Το πολιτικό πρόγραμμα που απορρέει από αυτή την τοποθέτηση, στοχεύει στην απόσπαση κατακτήσεων για την εργαζόμενη πλειοψηφία και έχει στην καρδιά του πολιτικούς στόχους ρήξης με τους πυλώνες της κυρίαρχης πολιτικής, την μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία και την υποταγή των πάντων στο κέρδος, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Η Ε.Ε. στρέφεται στην πολεμική οικονομία, αλλά φαίνεται πως η συγκρότηση ενός αντιπολεμικού κινήματος δεν αντιστοιχεί επαρκώς στις προσδοκίες των ευρωπαϊκών λαών, οι οποίοι με συντριπτικά ποσοστά εναντιώνονται στον πόλεμο. Πώς το σχολιάζετε και τι θα μπορούσε να γίνει;
Κατ’ αρχάς έχουν υπάρξει μεγάλα κινήματα και πλήθος διαδηλώσεων ενάντια στην γενοκτονία του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ. Παρόλα αυτά το αντιπολεμικό κίνημα δεν είναι στο επίπεδο που απαιτούν οι συνθήκες. Η κύρια αιτία γι’ αυτό είναι πολιτική. Το εργατικό κίνημα και η αριστερά πρέπει να συνδυάσουν το κοινωνικό ζήτημα, τις αυξανόμενες δυσκολίες επιβίωσης των λαών με την πάλη ενάντια στον πόλεμο που κλιμακώνουν ΗΠΑ-ΕΕ, να «απεξαρτηθούν» απ’ την συστράτευση κάτω από τις ξένες σημαίες του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού κέντρου, της μιας ή της άλλης αστικής τάξης. Ο κίνδυνος της πολεμικής εμπλοκής θα γίνεται όλο και πιο ορατός και αυτό θα γεννήσει μεγάλα γεγονότα, παρά την σημερινή αδυναμία.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέθεσε πρόταση για τη συγκρότηση ενός ανατρεπτικού πόλου κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης. Σε ποιες δυνάμεις απευθύνεται και γιατί αποκλείονται οι δυνάμεις της «διαχειριστικής» αριστεράς όπως λέτε;
Η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνεται στην «κοινωνική αριστερά», στους δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές που δίνουν την μάχη στο εργατικό κίνημα, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στη νεολαία.
Απευθύνεται και σε πολιτικές οργανώσεις και ρεύματα με τα οποία μπορεί να υπάρξει προγραμματική συμφωνία πάνω στα ουσιώδη πολιτικά ζητήματα της περιόδου, έχουμε προϊστορία κοινής δράσης και κοινών πρωτοβουλιών, συμφωνούν στην ανάγκη μιας ισότιμης και δημοκρατικής κοινής παρέμβασης, πολιτικής και εκλογικής.
Τέτοιες δυνάμεις υπάρχουν στην αριστερά, αναφέρομαι σε δυνάμεις όπως αυτές που συμμετέχουν στην «πρωτοβουλία για μια νέα ενωτική και ανατρεπτική αριστερά», το «Κόκκινο Νήμα» ή την Κ.ΕΜ.Α.
Η πρόταση αυτή δεν απευθύνεται σε δυνάμεις της «διαχειριστικής αριστεράς», όπως το ΜΕΡΑ25 ή η ΝΕ.ΑΡ. Οι δυνάμεις αυτές αποδέχονται το πλαίσιο των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου (πχ Δημοσιονομικό Πλαίσιο, απελευθέρωση των αγορών κλπ) και αναζητούν «φιλολαϊκές λύσεις» εντός τους, πράγμα που κάνει με άλλο τρόπο και το ΚΚΕ. Η πρότασή μας είναι αναγκαία και ρεαλιστική και μπορεί να δώσει ελπίδα σε έναν πλατύ αριστερό κόσμο.
————–
ΜΟΤΟ (Δραγανίγος) Το αντιπολεμικό κίνημα δεν είναι στο επίπεδο που απαιτούν οι συνθήκες. Το εργατικό κίνημα και η αριστερά πρέπει να συνδυάσουν το κοινωνικό ζήτημα με την πάλη ενάντια στον πόλεμο. Ο κίνδυνος θα γεννήσει μεγάλα γεγονότα, παρά την σημερινή αδυναμία.
—————
Ο Γιάννης Σηφακάκης, μέλος της ΚΣΕ (Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή):
Σε ποια κατεύθυνση διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό και ποια είναι τα καθήκοντα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο πεδίο της εκλογικής αναμονής και των κοινωνικών αγώνων;
Ο Μητσοτάκης λέει ότι οι εκλογές θα γίνουν του χρόνου, για να μην «διαταραχθεί η σταθερότητα». Σταθερότητα γι’ αυτούς σημαίνει δολοφονίες. Βόμβες του Τράμπ στην Τεχεράνη, γενοκτονία των Παλαιστίνιων στη Γάζα και στη δυτική όχθη, δολοφονίες εδώ από τις σφαίρες των μπάτσων, μέχρι τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς. Βράζει η οργή ενάντια στα εγκλήματά τους. Ξεσηκωμός στην Ιταλία 25 χρόνια μετά το κίνημα της Γένοβας, χιλιάδες στους δρόμους ενάντια στη δολοφονία μετανάστη από τους μπάτσους της Μελόνι στη Μπολόνια. Ίδιος αγώνας με τους απεργούς εδώ στις 14 και στις 16 Ιούλη από το Άργος ως τον Ασπρόπυργο. Κοινός αγώνας με τη σημαία της Παλαιστίνης μπροστά.
Ωστόσο, δεν περιμένουμε τις εκλογές, κλιμακώνουμε τώρα τους αγώνες κατά της κυβέρνησης της φτώχειας, του πολέμου, του ρατσισμού και του σεξισμού. Και συνεχίζουμε για να επιβάλουμε με τη δύναμη της εργατικής τάξης τις διεκδικήσεις μας απέναντι σε όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει.
Έχοντας και την εμπειρία του κινήματος για την Παλαιστίνη, πώς εκτιμάτε την κατάσταση στο αντιπολεμικό κίνημα;
Το πλειοψηφικό ρεύμα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έχει παίξει κρίσιμο ρόλο για να φτάσουμε στην σημερινή εικόνα της πολιτικής κρίσης της ΝΔ. Αλλά και συνολικά στην εικόνα της ήττας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στο Ιράν, της αδυναμίας Τράμπ και Νετανιάχου να προχωρήσουν τα καταστροφικά τους σχέδια στη Δυτική Ασία.
Στις 9 Αυγούστου διαδηλώνουμε σε κάθε πόλη, σε κάθε νησί, σε κάθε χωριό στο πλευρό της Παλαιστίνης. Διαδηλώνουμε αντιπολεμικά, για να πάψει η Σούδα να είναι ορμητήριο του Τράμπ και του Ισραήλ και να σταματήσουμε τους εξοπλισμούς.
Και έχουμε να συνεχίσουμε απεργιακά, με την έμπνευση των λιμενεργατών στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ελλάδα, πηγαίνοντας για τις 10 Οκτώβρη, στην επόμενη διεθνή μέρα δράσης στη συμπλήρωση τριών χρόνων από την 7η Οκτώβρη του 2023. Για να ηττηθούν παντού ΗΠΑ – Ισραήλ, για μια Παλαιστίνηεελεύθερη από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα.
Επιμένετε σε ένα μέτωπο για την αντικαπιταλιστική αριστερά ως δύναμη ανατροπής. Οι εκλογικές επιδόσεις του χώρου είναι μάλλον ισχνές τα τελευταία αρκετά χρόνια, αλλά παράλληλα δεν ανοίγεστε και σε ευρύτερες δυνάμεις. Γιατί;
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιμένει στη στρατηγική της ανατροπής του καπιταλισμού, της εργατικής επανάστασης κόντρα στη ρεφορμιστική γραμμή της διαχείρισης του συστήματος, που οδηγεί σε συμβιβασμούς και ήττες, από τις κυβερνήσεις του Λαϊκού Μετώπου το καλοκαίρι του ’36 μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση.
Επιμένει ταυτόχρονα στην ταχτική του ενιαίου μετώπου, της κοινής δράσης, στο άνοιγμα σε δυνάμεις και κυρίως στους χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που παλεύουν και αναζητούν εναλλακτική πέρα από τα όρια της Αριστεράς του «κοινοβουλευτικού δρόμου». Μαζί με αυτόν τον έμπειρο πολιτικά κόσμο της Αριστεράς μπορούμε να κάνουμε την ανατροπή της κυβέρνησης των δολοφόνων αφετηρία για τη συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή.
_______
ΜΟΤΟ (Σηφακάκης) Δεν περιμένουμε τις εκλογές, κλιμακώνουμε τώρα τους αγώνες κατά της κυβέρνησης της φτώχειας, του πολέμου, του ρατσισμού και του σεξισμού. Για να επιβάλουμε με τη δύναμη της εργατικής τάξης τις διεκδικήσεις μας απέναντι σε όποια κυβέρνηση
