Σε μια περίοδο που οι εκπαιδευτικοί δέχονται μια άνευ προηγουμένου συντονισμένη επίθεση από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, θα περίμενε κανείς ο κλάδος να επιδείξει τη μέγιστη δυνατή σύμπνοια και ενότητα ώστε να αντιμετωπίσει επιτυχώς αυτόν τον διωγμό. Δυστυχώς, όμως, αυτή η επείγουσα ανάγκη προσκρούει στη βαθιά κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος και στις αδιανόητα ασύμπτωτες πορείες των αριστερών παρατάξεων. Στα ηγετικά κλιμάκια των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών κυριαρχεί η συμμαχία των παρατάξεων που πρόσκεινται στη ΝΔ, στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ με τη Νέα Αριστερά, η οποία βγάζει τις αποφάσεις και, λειτουργώντας συνδιαχειριστικά και γραφειοκρατικά, φρενάρει τις όποιες δυναμικές, απεργιακές προτάσεις. Από την άλλη, οι παρατάξεις που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ (ΑΣΕ) και στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (Παρεμβάσεις) έχουν μεταξύ τους εχθρικές σχέσεις, παρότι και οι δύο υπερασπίζονται τον αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση, τις διώξεις και τα πειθαρχικά. Οι απαιτούμενες από τη δύσκολη συγκυρία σχέσεις εμπιστοσύνης, αμοιβαίων υποχωρήσεων και συνεργασίας είναι δυστυχώς ανύπαρκτες. Πρόσφατο παράδειγμα, το απαράδεκτο κλίμα έντασης που επικράτησε στη γενική συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ και περιγράφεται παρακάτω στα αποσπάσματα των ανακοινώσεων των Παρεμβάσεων και της ΑΣΕ:
«Αήθεις χαρακτηρισμοί εκτοξεύτηκαν από μέλη της ΑΣΕ κατά του προέδρου της Ε’ ΕΛΜΕ-Θεσσαλονίκης όταν απηύθυνε ερωτήσεις στο ΔΣ της ΟΛΜΕ αναφορικά με αποφάσεις που στρέφονται κατά της ΕΛΜΕ και για τις οποίες πρωτοστάτησε η ΑΣΕ (καταγγελία της ΕΛΜΕ για δήθεν νοθεία στις εκλογές για το ΔΣ, καταγγελία για πρωτοβουλία για πανελλαδική σύσκεψη που οργάνωσε με άλλες ΕΛΜΕ για τα Ωνάσεια σχολεία). Το ίδιο έγινε και στις απαντήσεις του για τους χαρακτηρισμούς των μελών της ΑΣΕ και την απαξιωτική συμπεριφορά τους. Αλλά εκεί που κυριολεκτικά απογειώθηκε η επίθεση ήταν, όταν ο Χρ. Ζαγανίδης ζήτησε να τοποθετηθεί το ΔΣ της ΟΛΜΕ αναφορικά με το γεγονός ότι η ΑΣΕ στη Δ΄ ΕΛΜΕ-Θ διατηρεί μέλος της, αποσπασμένο σε γραφεία του ΚΚΕ, ως πρόεδρο της ΕΛΜΕ. Η στάση αυτή αποτελεί άκρατη μορφή κομματικοποίησης που δεν έχει σχέση με τις αρχές του συνδικαλιστικού κινήματος, ούτε φυσικά με την αυτοτέλεια των σωματείων. Για λόγους αρχών η στάση αυτή δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή και δεν αφορά μόνο την ΑΣΕ, αλλά και τη ΔΑΚΕ καθώς πρόεδρος ΕΛΜΕ είναι αποσπασμένος σε γραφεία της ΝΔ. Τέτοιες πρακτικές παραδοσιακά δεν γίνονταν δεκτές από τα ΔΣ των ΕΛΜΕ. Το ΔΣ της ΟΛΜΕ οφείλει να πάρει θέση, προσδιορίζοντας στοιχειώδεις κανόνες συνδικαλιστικών αρχών».
«Ο λόγος για τις Παρεμβάσεις, που φαίνεται πως ζήλεψαν τη «δόξα» της Ομάδας Αλήθειας της ΝΔ. Όπως εκείνη στοχοποίησε τον πρόεδρο της ΔΟΕ και τον γ.γ. της ΟΛΜΕ, έτσι κι αυτές επιδόθηκαν σε χυδαία επίθεση στην ΑΣΕ, από την πρώτη κιόλας στιγμή της Γενικής Συνέλευσης Προέδρων – το Σάββατο 24/5 – αλλά και στη συνέχεια με κεντρική τους ανακοίνωση. Αποκορύφωμα: η στοχοποίηση της εκλεγμένης Προέδρου της Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, την οποία αμφισβήτησαν χέρι-χέρι με τη Διευθύντρια Εκπαίδευσης και τους τοπικούς συνδικαλιστές των ΣΥΝΕΚ και της ΔΑΚΕ. Τους ενώνει ο ίδιος στόχος: να χτυπήσουν την ΑΣΕ. Και η ταύτισή τους μόνο τυχαία δεν είναι. Στο παραλήρημά τους έφτασαν να υποστηρίζουν ότι οι συνταξιούχοι μπορούν να συμμετέχουν –λόγω παράδοσης – στα σωματεία (!), ή ότι η Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει σε σχολεία και συναδέλφους που δεν έχει καμία οργανική σχέση μαζί τους (!). Όταν απουσιάζει η πολιτική πρόταση — και η στοιχειώδης λογική — περισσεύει η φαιδρότητα».
«Εμείς-εμείς οι μόνοι συνεπείς», όπως έλεγε το παλιό σύνθημα ή «Δύο ξένοι στην ίδια πόλη» για να θυμηθούμε τον Αλαίν Ντελόν. Γι’ άλλη μια φορά αναδεικνύεται το χρόνιο, καταγγελτικό και αυτοκαταστροφικό πλαίσιο στο οποίο ανταγωνίζονται οι αριστερές συνδικαλιστικές παρατάξεις. Από τη μια, η ΑΣΕ με την τυφλή προσκόλληση στην κεντρική γραμμή του ΠΑΜΕ, τον υπερφίαλο ηγεμονισμό και την ακαμψία ακόμη στην πιο ανώδυνη υποχώρηση, όπως η άρση της απόσπασης σε βουλευτή του ΚΚΕ της προέδρου της Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης. Από την άλλη, οι Παρεμβάσεις με την αχρείαστη πλειοδοσία του προέδρου της Ε’ ΕΛΜΕ που αγνόησε τους χαμηλούς τόνους της, περισσότερο αρμόδιας για το ζήτημα μιας και αφορούσε την δική της ΕΛΜΕ, παράταξης «Αυτόνομη Ριζοσπαστική Κίνηση-Αγωνιστικές Παρεμβάσεις» της Δ’ ΕΛΜΕ. Ανεδαφική κι αναποτελεσματική τακτική και ξόδεμα της αγωνιστικής διαθεσιμότητας σε αδιέξοδες κόντρες για την πρωτοκαθεδρία του εκπαιδευτικού κινήματος. Κι ανάμεσά τους ένας λανθάνων ακήρυχτος πόλεμος με συχνές αψιμαχίες, που οδηγεί σε έναν αυτοκτονικό συνδικαλιστικό εμφύλιο. Δεν έχουν καταλάβει ότι είναι οι δύο μοναδικές παρατάξεις που αποτελούν την αγωνιστική οπισθοφυλακή του εκπαιδευτικού κινήματος το οποίο έχει απέναντι μια άτεγκτη κυβέρνηση και μια συμβιβασμένη, γραφειοκρατική συνδικαλιστική πλειοψηφία; Υπό αυτές τις συνθήκες η συνεργασία ή έστω η δημιουργική ανοχή μεταξύ τους είναι ένας απαραίτητος μονόδρομος ευθύνης.
Πάνος Δημητρούδης
