Οι σχολές άνοιξαν, με τους φοιτητές/ριες να ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις νέες εξαγγελίες του πρωθυπουργού, οι οποίες αποτελούν το τελευταίο στάδιο διάλυσης του δημοσίου πανεπιστημίου. Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη στρατηγική που ακολουθεί η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, οφείλουμε πρώτα να προσδιορίσουμε τη σημασία του για την ελληνική κοινωνία.
Το δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο είναι ένα από τα μεγαλύτερα κεκτημένα της μεταπολίτευσης, το οποίο όμως αντί να δρα προωθητικά σε νέες διεκδικήσεις δίνει μάχες χαρακωμάτων. Το βασικότερο όμως είναι ότι αποτελεί έναν ιδεολογικό μηχανισμό του αστικού κράτους συμβάλλοντας αναλόγως στην ηγεμονία των ιδεών. Η δεξιά προσπαθεί να ξεριζώσει την αριστερά από εκεί που αναπαράγεται, δηλαδή από έναν χώρο ελεύθερης διακίνησης και αντιπαράθεσης ιδεών.
Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης ξεκίνησε με το νομοσχέδιο Κεραμέως – Χρυσοχοϊδη, ενώ παράλληλα εξίσωσε τα πτυχία των κολλεγίων, με των δημοσίων ΑΕΙ. Ακόμη δημιούργησε πανεπιστημιακή αστυνομία, προσπαθώντας να επιβάλλει κάμερες και τουρνικέ, με κορύφωση το φιάσκο της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων. Τώρα έρχεται να επιβάλλει κυρώσεις στους πρυτάνεις που δεν δέχονται να συγκροτήσουν πειθαρχικά συμβούλια στις σχολές, παρεμβαίνοντας ευθέως στο αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων. Τα πειθαρχικά συμβούλια θα έχουν την δυνατότητα να στερήσουν έως δύο χρόνια την φοιτητική ιδιότητα. Ο απώτερος στόχος δεν είναι άλλος από τη ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης (π.χ. κατάληψη, ανάρτηση πανό). Για άλλη μία φορά η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους φοιτητές με καταστολή, μετατρέποντας την παιδεία από μέσο προόδου για το άτομο και τη κοινωνία σε μέσο τιμωρίας. Επίσης η δεξιά επηρεασμένη από τον νεοφασισμό του Τράμπ και τη ρητορική για την woke κουλτούρα, μιλάει για μειοψηφίες, οι οποίες προκαλούν επεισόδια εντός των πανεπιστημίων. Ίσως θα ήταν χρησιμότερο να τις αναζητήσει στο υπουργικό συμβούλιο (κ.Βορίδης, κ.Πλεύρης, κ.Γεωργιάδη),οι οποίοι είναι λάτρεις μελανών σελίδων της ιστορίας μας.
Δεν μας αρμόζει όμως να ασκούμε μόνο κριτική στο ήδη υπάρχον, διότι έχουμε χρέος ως φοιτητικό κίνημα, ως πρωτοπορία των αγώνων της ελληνικής κοινωνίας, να αντιπαραθέσουμε μία ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση για τα ελληνικά πανεπιστήμια στον 21ο αιώνα. Έχει έρθει η ώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε να εκκινήσουν διεργασίες βάσης από κάθε αριστερό και προοδευτικό άνθρωπο εντός της φοιτητικής-ακαδημαϊκής κοινότητας , ώστε να δώσουν στους αγώνες μας ξανά το οραματικό στοιχείο. Οι επιστήμες και η έρευνα στην χώρα μας βρίσκονται σε τέλμα και υποχρηματοδότηση, ακριβώς επειδή το ελληνικό κράτος δεν έχει συνολικό όραμα για την ελληνική κοινωνία, της οποίας ακρογωνιαίος λίθος είναι το πανεπιστήμιο. Για όσους πιστεύουμε στη πολιτιστική επανάσταση είναι μονόδρομος η σύγκρουση με τις ελίτ και τα καρτέλ στη παιδεία, καθώς είναι στρατηγικό πεδίο σύγκρουσης προς όφελος των τάξεων που εκπροσωπούμε. Το όραμα αυτό χρειάζεται να ενσαρκώνει μέσα του ένα νέο παραγωγικό μοντέλο με αποκέντρωση ,την βιωσιμότητα της ελληνικής κοινωνίας-οικονομίας, την πρωτοπορία της χώρας στις νέες τεχνολογίες, τους νέους/ες ερευνητές/ριες που φεύγουν στο εξωτερικό, αλλά πάνω από όλα την αποδέσμευση της γνώσης από την αγορά εργασίας.
Για να επιτευχθούν όλα αυτά χρειάζεται να επανοικειοποιηθούμε τους δημόσιους χώρους και να μάθουμε να τους διαχειριζόμαστε με άμεσες διαδικασίες. Μόνο έτσι η κοινωνία θα φύγει από την λογική της ανάθεσης. Όπως έλεγε ο Μπρέχτ αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες. Αν όχι εμείς. Ποιοί; Αν όχι τώρα. Πότε;
