Από τότε
όταν θέλουμε να γράψουμε
βγάζουμε τα ρολόγια μας και τα αποθέτουμε πιο δίπλα
όπως ο ένοχος που πρόκειται να περάσει από ανιχνευτή μετάλλων
Γιατί οι δολοφονημένοι ποιητές δεν είναι απλή υπόθεση
Είναι η ίδια η πραγματικότητα που αρνείται το όνομά της
Και στάζει ίσκιο από παντού
Και μια σκιά είναι σκοτάδι σκέτο
Ρούχο πεταμένο στα πρόχειρα πατώματα.
Εκτός και αν το τραγούδι τής δώσει σχήμα.
Τότε παίρνει το ύψος που της αντιστοιχεί
Το βάρος που ταιριάζει
Σύντομα περνά από τα ληξιαρχεία
Αποκτά όνομα, επίθετο, αριθμό μητρώου.
Έχω απόψε έναν πυρετό
Που δεν έρχεται από σκοτάδι αλλά από φως
Και μια σκιά στο δωμάτιο
Που δεν βγαίνει από ήλιο, ή από λάμπα
Αλλά από ένα πορτοκάλι ολοστρόγγυλο
Ένα πορτοκάλι είναι
ίσως μια αφορμή
αλλά όπως και να ‘χει κάνει το δέρμα να σκουραίνει
Και κάθε ξεφλούδισμα απόδειξη
Πως ο θάνατος είναι ακόμη εφικτός
Ο χρόνος μας ξεφλουδίζει σαν τα πορτοκάλια
Φτιάχνει απ’ τις φλούδες μας
μασέλες
Σαν αυτές που παίζουν τα παιδιά
Και τις φορά στο στόμα
Να τρομάξει όσους δικούς μας είναι τώρα μακριά
Γιατί χάνουμε, διαρκώς χάνουμε
Και πρέπει κάπως να ονοματίσουμε την απώλεια μας
Πριν γίνουμε και εμείς κομμάτι της
Εγώ έχω απόψε μια σκιά
Και το τραγούδι την ονομάζει Φεντερίκο
Εσύ πια το ξέρεις
είναι οι άνθρωποι αυτοί που προκύπτουνε από τις σκιές
και όχι το αντίθετο
Η σκιά προηγείται
Και όλη μας η ζωή τίποτα άλλο
παρά μια προσπάθεια αντιστοίχισης
με τη σκιά που μας επέλεξε.
Είμαστε το βιαστικό της αποτύπωμα
Υλικό ενδεχόμενο μιας άυλης ουσίας.
Είναι αλήθεια Φεντερίκο, σπάνια της μιλάμε.
Αντίθετα εκείνη μας φροντίζει
Κυρίως προσποιούμενη πως απουσιάζει
Προσπαθώντας να μην μπλέκεται στα πόδια μας
Να τρέχει δίπλα μας όταν εμείς αποφασίσουμε να τρέξουμε
Να παίρνει τα ονόματα εκείνων που μας λείπουν
Υπάρχει συντροφιά στην απουσία
Και το όνομα της σκιάς μου είναι απόψε Φεντερίκο
Τις νύχτες, μια νύχτα σαν αυτή, όλες τις νύχτες
Οι άνθρωποι πιστεύουν πως οι σκιές τους χάνονται
Το ξέρεις, δεν είναι έτσι, καθόλου έτσι
Τις νύχτες οι σκιές
Βγαίνουνε έξω, συναντιούνται, αγκαλιάζονται
Έτσι φτιάχνεται το σκοτάδι
Είναι οι σκιές όλων μας που γίνονται ένα
καλύπτοντας τη γη
διώχνοντας το φως που μας εξαντλεί την μέρα.
Εμείς τότε μπαίνουμε μέσα.
Καπνίζουμε αμήχανοι ή πιο συχνά κοιμόμαστε
Περιμένοντας όμως τη σκιά μας να επιστρέψει
Σαν μανάδες που περιμένουνε τους γιούς απ’ το ξενύχτι τους.
Μαθαίνουμε από αυτό.
Δεν το καταλαβαίνουμε
Μα έτσι οικοδομούμε τον επιμερισμό του χρόνου
Με βάση συνήθειες δικές της.
Γιατί η σκιά
είναι το μεγάλο ρολόι.
Δεν κατανέμει απλά τον χρόνο μας.
Τον περιέχει.
Μια κλεψύδρα που δεν γίνεται ορατή,
ανταλλάσσοντας διαρκώς το μαύρο
με το μαύρο μας.
Και αν σου τα λέω αυτά,
Είναι μονάχα γιατί ξέρω πως τα ξέρεις
Και όταν -όπως απόψε-
Μένουμε βουβοί
Έχουμε ανάγκη τη συμφωνία
Αλλιώς η σιωπή θα μας τρελάνει.
Είναι μόνο στον θάνατο
Η μόνη στιγμή που ο άνθρωπος μεριμνά για τη σκιά του
Ξέρω χίλια κυπαρίσσια που θα στο επιβεβαιώσουν
Και εκατό νεκροταφεία μέσα στον ίσκιο τους
Για τον λόγο αυτό
υπάρχει πάντοτε ένα τμήμα κάθετο
στην απόλυτη οριζοντίωση του μνήματος
Μια πλάκα, ένας σταυρός, κάποιο σύμβολο άλλο
Η σκιά που ρίχνει το κάθετο σημείο του τάφου
Δεν είναι σκιά αντικειμένου
Είναι η σκιά ενός ανθρώπου
που δεν είναι πια εκεί
Και αυτή
σαν σκυλί δεμένο σε κολώνα στην ερημιά
περιμένει μάταια τον σύντροφό της να γυρίσει
αδυνατώντας
αλλά μαζί και αδιαφορώντας να μετακινηθεί
Που είναι δεμένος ο σκύλος σου Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα;
Που είναι η σκιά σου;
Ίσως γι’ αυτό κατάφερες να φτάσεις απόψε ως εδώ.
Απόψε που η δικαιοσύνη είναι ένας ακόμα τρόπος να σιωπάς
Απόψε που ο ίσκιος σου είναι δικός μου ίσκιος
Απόψε που ο ίσκιος μας δεν είναι άλλο από μια σύνοψη της μέρας:
Κάθε πρωί
Τα μάτια του μωρού
Ανοίγουνε στο πρόσωπό μας
Και είναι ο κόσμος
-όχι νέος-
Αλλά νεογέννητος
Μόλις κομμένος από το κλαδί του
Αν κάποιος έχει μιλιά τον ξέρω
Αν κάποιος έχει φωνή τον έχω ακουστά
Όποιος απόψε αγκαλιάζει τον ίσκιο του τον λέω αδερφό μου
Μα ο χρόνος κατηφορίζει μέσα μου
Με την βιασύνη
Εκείνου που τρέχει στο φαρμακείο για παυσίπονα
Και κάθε νύχτα
Τα μάτια του γέρου
Κλείνουν στο πρόσωπό μας
Κάτω από τα σκοτάδια
Κάτω απ’ τις σκιές
Δεν είναι ποτέ αντίο Φεντερίκο
Είναι πάντοτε, απλώς
μια καληνύχτα.
Φωτο: Couleur / Pixabay
