Φωτο: Greg Montani / Pixabay
Στην περασμένη Εποχή, είτε λόγω ευφυούς σελιδοποίησης είτε λόγω σύμπτωσης, το κείμενο του Δημήτρη Παπανικολόπουλου έπεσε ακριβώς δίπλα στην συνέντευξη του Αλέξη Χαρίτση. Πού να ήξερε ο Δημήτρης ότι τις αιτιάσεις του για το πόσο λάθος αντιμετωπίζει η Αριστερά τα σκάνδαλα της Δεξιάς, θα τις επιβεβαίωνε απολύτως ο πρόεδρος του κόμματος του οποίου είναι μέλος. Μ’ άλλα λόγια, εκούσια ή ακούσια, τον έβγαλε στη σέντρα! Παραθέτω το απόσπασμα Παπανικολόπουλου: «Ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση το πώς αντιμετώπιζε η Αριστερά τα ενδημικά σκάνδαλα της Δεξιάς. Απέφευγε σταθερά να τους αποκαλέσει “κλέφτες”, είτε έδιναν τα λεφτά με απευθείας αναθέσεις σε δικούς τους είτε τα ιδιοποιούνταν παράτυπα. Αρεσκόταν να μιλά για “διασπάθιση του δημοσίου χρήματος” και άλλα τέτοια επίσημα. Ο κόσμος όμως αυτούς τους λέει “κλέφτες”. Και αν η Αριστερά θέλει να επικοινωνεί με τον κόσμο, τα συναισθήματα και τα βιώματά του, “κλέφτες” πρέπει να τους ανεβάζει, “κλέφτες” πρέπει να τους κατεβάζει, μέσα και έξω από τη Βουλή. Και αν δεν μπορεί για να μην μπλέξει σε δικαστικές διαμάχες δυσφήμισης και τέτοια, αν δεν μπορεί γιατί δεν της πάει ο λαϊκισμός, μου φαίνεται πως δεν κάνει για τη δουλειά». Και στην συνέχεια, το απόσπασμα Χαρίτση: «Όσο και αν προσπαθεί να πείσει ο κ. Μητσοτάκης ότι “όλοι φταίμε” δεν πείθει κανέναν. Έχουμε να κάνουμε με έναν μηχανισμό διασπάθισης δημόσιου χρήματος, ο οποίος δεν έχει ιστορικό προηγούμενο».
Συνδέω τα παραπάνω με μια κουβέντα που έγινε πρόσφατα με έναν πιτσιρικά, διαβασμένο κι ενημερωμένο, του αντιεξουσιαστικού χώρου: «Κάποτε η Αριστερά αντιπροσώπευε το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας. Όλες οι πρωτοπόρες ιδέες και οι πρωτοβουλίες σύγκρουσης με την εξουσία και το κατεστημένο, είχαν ως αφετηρία και υλοποίηση τους Αριστερούς. Τώρα έχετε γίνει συμβατικοί, φοβικοί, προβλέψιμοι, τυποποιημένοι και υποτονικοί, με άλλα λόγια μαλακοπίτουρες! Και το χειρότερο, το κενό του χαμένου ριζοσπαστισμού της Αριστεράς έρχεται πλέον να το καλύψει η ακροδεξιά. Με τη δική της, βέβαια, απάνθρωπη κοσμοθεωρία που την προβάλλει και την διεκδικεί ριζοσπαστικά, και με συγκρουσιακές διαθέσεις που τείνουν να ικανοποιούν το πληγωμένο θυμικό της κοινωνίας. Γι’ αυτό τα ακροδεξιά κόμματα ανεβαίνουν δημοσκοπικά, φαντάζουν ως το αντίπαλο δέος των κατεστημένων πολιτικών κομμάτων, οι φασίζουσες απόψεις τους για το μεταναστευτικό και για τα ανθρώπινα δικαιώματα τείνουν να γίνουν πλειοψηφικές, απίθανοι και συγχρόνως επικίνδυνοι τύποι που πουλούν μαντζούνια και χειρόγραφα του Ιησού αγγίζουν τα διψήφια ποσοστά και η κατρακύλα συνεχίζεται».
Μάλλον έχει δίκιο ο πιτσιρικάς! Η δική μας, κομ ιλ φο Αριστερά, διστάζει να φωνάξει ακόμα και το ιστορικό σύνθημα «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι», σε μια εποχή μάλιστα που η ασύδοτη υπερδύναμη υποστηρίζει απροκάλυπτα την γενοκτονία των παλαιστινίων και τις φονικές επιθέσεις του Ισραήλ στο Ιράν. Έχει την ίδια συμβατική εικόνα η Αριστερά και σε άλλες χώρες; Ευτυχώς όχι! Πρόσφατο παράδειγμα, η Ιόν Μπελάρα γραμματέας των Podemos στην Ισπανία η οποία, μιλώντας στο κοινοβούλιο για την απαίτηση από το ΝΑΤΟ για το 5% του προϋπολογισμού, δήλωσε ότι το ΝΑΤΟ είναι εγκληματικός, τρομοκρατικός οργανισμός και κατέληξε αφοπλιστικά με το κορυφαίο «fuck Trump-fuck NATO»! Θα μπορούσαν να ειπωθούν αντίστοιχα πράγματα από τον Αλέξη Χαρίτση; Αν κρίνει κανείς από την πρόσφατη συνέντευξή του στην Εποχή, κάτι τέτοιο είναι μάλλον αδύνατο. Στο κλείσιμο, μάλιστα, της συνέντευξης, όταν ρωτήθηκε για τις κινήσεις Τσίπρα, η απάντηση ήταν μνημείο ασάφειας. Ενώ ο κόσμος το έχει τούμπανο με το νέο πλασάρισμα Τσίπρα, μετά τη δημοσίευση από το συγκρότημα Μαρινάκη αποσπασμάτων των πρακτικών της συνάντησης των πολιτικών αρχηγών το 2015 και μετά τις έντονες φήμες για εξαγορά της Εφημερίδας των Συντακτών από τον Μελισσανίδη για την υποστήριξη του κυοφορούμενου κόμματος, ο Αλέξης Χαρίτσης φαίνεται εξαιρετικά αμήχανος, περιμένοντας, μάλλον, την αθρόα προσχώρηση στελεχών και μελών από τη Νέα Αριστερά στο κόμμα Τσίπρα.
ΥΓ. Αυτά που στήνονται στο παρασκήνιο της επανεμφάνισης Τσίπρα ως τον «Μεσσία» που θα νικήσει τον «Μωυσή» μάς ντροπιάζουν συνολικά ως Αριστερά. Η έμμεση πλην καθοριστική εμπλοκή κακόφημων ολιγαρχών στον κυοφορούμενο νέο ισχυρό δικομματισμό και η ξεκάθαρη στάση αναμονής στον προθάλαμο του κόμματος Τσίπρα, που δεν αποκρύπτεται από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, ολοκληρώνει ένα τοπίο ακραίας πολιτικής κατάντιας. Ελπίζω, μια τέτοια στάση να μην βαπτιστεί από τη Νέα Αριστερά ως μια διασταλτική εκδοχή Λαϊκού Μετώπου.
Πάνος Δημητρούδης
