Φωτο: Μιχάλης Παπανικολάου / Eurokinissi
Το νομοσχέδιο Πλεύρη –εμπνεύσεως Βορίδη– ψηφίστηκε τελικά την εβδομάδα που μας πέρασε. Απομένει να αναλογιστεί κανείς ποιον και τι θα ωφελήσει η ακραία ποινικοποίηση της μετανάστευσης, η αλόγιστη αύξηση της διάρκειας της κράτησης προς τον σκοπό της απέλασης, όσο και το κλείσιμο κάθε δυνατότητας νομιμοποίησης, ακόμη και όσων βρίσκονται στη χώρα για πολλά χρόνια.
Αναρωτιέται κανείς αν τον μήνα Μάρτιο του 2025 που υπουργοποιήθηκε ο γνωστών ακραίων απόψεων Βορίδης, πιθανότατα από πολιτική καραμπόλα, ενόψει και του επερχόμενου σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση είχε πλήρη συναίσθηση αυτής της ακραία αντιμεταναστευτικής στροφής.
Οι γιγάντιες διαδηλώσεις για τα Τέμπη πιθανόν ήθελαν αλλαγή ατζέντας συζήτησης, οπότε και βρέθηκε ο κατάλληλος εξωτερικός εχθρός –οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. Έτσι οδηγηθήκαμε στην ακραία στροφή, η οποία επιβεβαιώθηκε και από την υπουργοποίηση Πλεύρη, μετά την αποπομπή Βορίδη. Η κυβέρνηση ήθελε αποδιοπομπαίο τράγο και τον βρήκε.
Η λέξη «λάθρο» ακούστηκε εκατοντάδες φορές στη συζήτηση στη Βουλή, ενώ στα μίντια κυριάρχησε το μότο «φυλακή ή επιστροφή». Απομένει να δούμε ποιοι θα μαζέψουν τις ελιές τον χειμώνα και ποιων τα παιδιά θα γεμίσουν τα σχολεία που συνεχώς κλείνουν, ιδίως στην ταλαίπωρη ελληνική επαρχία. Βλέπετε οι νέοι άνθρωποι συνεχίζουν να μεταναστεύουν από τη χώρα, όπως και οι ίδιοι οι μετανάστες.
Ο νέος νόμος επαναφέρει και μάλιστα σε πιο ακραία μορφή το δόγμα της κράτησης (διοικητικής και ποινικής) ως βασανιστήριο, που κυριάρχησε τα χρόνια του μνημονίου. Ποιος δεν θυμάται τις επιχειρήσεις Ξένιος Δίας τον Αύγουστο του 2012 και την αόριστη κράτηση που επιβλήθηκε το 2014 με μια γνωμοδότηση –συνταγματική εκτροπή– του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
Η εποχή αυτή όμως έχει παρέλθει. Όσο και αν ο μπαμπούλας της προσφυγικής κρίσης του 2015 – 2016 επαναφέρεται συνεχώς, η κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας δεν βελτιώθηκε από την ποινικοποίηση και την αυστηροποίηση, αλλά από τη χορήγηση επιδομάτων (που θέλει να κόψει ο νυν υπουργός), από τη δημιουργία του υπουργείου Μετανάστευσης που διαμορφώθηκε σχεδόν από το μηδέν μέσα σε αυτή την προσφυγική κρίση, και από τη δημιουργία δομών, θεσμών και φορέων που τουλάχιστον εν μέρει διασώζουν από το περιθώριο ευάλωτους ανθρώπους, όλων των χρωμάτων και καταγωγών. Οι όροι αυτοί έθεσαν, ελπίζουμε οριστικά, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τις ακραίες ρατσιστικές φωνές, όπως της Χρυσής Αυγής που έχει βρει τη θέση που της αξίζει. Έτσι, είναι τουλάχιστον κρίμα να ακούμε εκ νέου ρατσιστικές κραυγές, μέσα στο κοινοβούλιο μάλιστα της πατρίδας μας.
Ήδη οι ακραίες αυτές κραυγές το μόνο που οδήγησαν είναι στην πρόσφατη αύξηση των περιστατικών ρατσιστικής βίας, όπως του Φαριάντ Αλί που εξαναγκαζόταν να δουλεύει ως σκλάβος σε καράβι στον λακωνικό κόλπο, του μετανάστη στον Ασπρόπυργο που απειλήθηκε από μπράβο του αφεντικού του, όταν ζήτησε τα δεδουλευμένα του, ή του κακόμοιρου αφρικανού, που το ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης δεν του έβγαζε εισιτήριο παρά μόνο για βραδινό δρομολόγιο.
Το επόμενο στάδιο, αν συνεχίσει αυτή η πολιτική, είναι να ξαναδούμε φαινόμενα Μανωλάδας και γκέτο στο κέντρο της Αθήνας, καθώς μια ακραία τιμωρητική πολιτική θα ωθήσει απλά στο περιθώριο τους μετανάστες που θα απειλούνται με μακρόχρονες κρατήσεις, για κάτι που, όπως ειπώθηκε και από τον γγ του ΚΚΕ στη Βουλή, κανένας δεν θεωρεί έγκλημα σημαντικής ηθικής ή κοινωνικής απαξίας.
Την άφρονα αυτή πολιτική επισήμανε και ο προηγούμενος υπουργός Καιρίδης στη Βουλή. Η αντίθεση μάλιστα του ιδίου, μαζί με τις πιέσεις όλων των φορέων και οργανώσεων που αντιτάχθηκαν σθεναρά στο νομοσχέδιο, οδήγησαν τον υπουργό σε μια μικρή υποχώρηση της τελευταίας στιγμής με την εισαγωγή μεταβατικής διάταξης για την εξέταση των εκκρεμών αιτήσεων για εξαιρετικούς λόγους, σύμφωνα με τις προϊσχύουσες διατάξεις (ήτοι δηλαδή με την προϋπόθεση της 7ετούς προηγούμενης παραμονής στη χώρα που καταργήθηκε για τις νέες αιτήσεις) όσο και ιδίως με την πρόβλεψη για αναστολή απελάσεων έως τις 31 Μαρτίου 2026, σε όσους είχαν τουλάχιστον από το 2014 άδεια διαμονής στη χώρα και την έχασαν για διάφορους λόγους, αναγκαζόμενος ο νυν υπουργός να υποσχεθεί μάλιστα διάταξη σε επόμενο νομοσχέδιο επαναφοράς στην νομιμότητα.
Απομένει να δούμε, αν τα δικαστήρια, και ιδίως αν ο απλός κόσμος, αντιταχθεί σε μια πολιτική που όχι μόνο είναι αντίθετη στη διεθνή και συνταγματική έννομη τάξη, αλλά και αναντίστοιχη των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας μας.
