Η φωτογραφία δρόμου αποτελεί για μένα έναν τρόπο να ανακαλύπτω ξανά τον κόσμο, μια άσκηση παρατήρησης και ουσιαστικής παρουσίας. Στην προσωπική μου δουλειά επιδιώκω την αφαίρεση κάθε περιττού οπτικού στοιχείου και την ένταξη της ανθρώπινης φιγούρας σε ανοιχτούς, απροσδιόριστους χώρους, όπου το φως και η σκιά λειτουργούν ως βασικά δομικά υλικά της σύνθεσης. Αντιλαμβάνομαι τον χώρο ως σκηνικό και τους περαστικούς ως προσωρινούς πρωταγωνιστές μιας στιγμιαίας παράστασης. Χωρίς να παρεμβαίνω, προσπαθώ να διαμορφώσω τη δική μου εκδοχή της πραγματικότητας, ισορροπώντας ανάμεσα στο τυχαίο και το σκηνοθετημένο, στο φως και το σκοτάδι.
Αντιμετωπίζω τη φωτογραφία δρόμου σαν ένα παιχνίδι με κανόνες, όρια και ρίσκο. Η περιπλάνηση στον αστικό χώρο γίνεται μια διαδικασία αναζήτησης εικόνων που με μεταφέρουν σε έναν μεταβατικό, σχεδόν φαντασιακό κόσμο. Εκεί, η ένταση της στιγμής και η αβεβαιότητα του αποτελέσματος μετασχηματίζονται σε δημιουργική ευφορία. Το παιχνίδι αυτό λειτουργεί ταυτόχρονα ως άσκηση συγκέντρωσης και απελευθέρωσης: με βοηθά να αποβάλλω την ένταση της καθημερινότητας και να βυθιστώ στη σιωπηλή παρατήρηση. Μέσα σε αυτό το πεδίο ανακαλύπτω μια αίσθηση ηρεμίας, έναν ρυθμό που ανήκει αποκλειστικά στη φωτογραφική πράξη.
Η φωτογραφία δρόμου υπήρξε επίσης για μένα μια μορφή προσωπικής εξόδου προς τον κόσμο. Ξεκίνησα να φωτογραφίζω από απόσταση, με δισταγμό· σταδιακά πλησίασα τους ανθρώπους, προσπαθώντας να ενταχθώ στη ροή της καθημερινότητάς τους χωρίς να τη διαταράξω. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ανακάλυψα έναν νέο τρόπο επικοινωνίας: η κάμερα έγινε το μέσο για να κοιτάζω, να μιλώ, να συμμετέχω. Ακόμη και ο τραυλισμός μου λειτούργησε διαφορετικά, η φωτογραφία μου έδωσε θάρρος, με βοήθησε να συνδεθώ με τους ανθρώπους και να σταθώ πιο άνετα μέσα στην πόλη.
Με συγκινεί η δύναμη της φωτογραφίας να «σταματά» τον χρόνο, να απομονώνει ένα τυχαίο συμβάν και να του χαρίζει διάρκεια. Με τον καιρό έμαθα να «διαβάζω» τις διαθέσεις των περαστικών, να αναγνωρίζω τα μικρά σημάδια που προδίδουν αν είναι ανοιχτοί ή επιφυλακτικοί: τη στάση του σώματος, την κίνηση, το βλέμμα. Προσπαθώ πάντα να είμαι διακριτικός, παρών αλλά αόρατος. Και όταν συναντώ ένα βλέμμα κατανόησης, εκείνη η σιωπηλή ανταλλαγή είναι αρκετή. Κάποιες φορές, η ίδια η στιγμή έχει μεγαλύτερη σημασία από την εικόνα που προκύπτει.
Μέσα από τη φωτογραφία δρόμου βλέπω τον κόσμο κάθε μέρα σαν να τον αντικρίζω για πρώτη φορά με περιέργεια και ευγνωμοσύνη.
ΥΓ: Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Αναστασία Μαρκίδου.
Ο Νικόλας Κοκοβλής γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης τον Ιανουάριο του 1993 και ζει στην Αθήνα από το 2011. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Από το 2018 ασχολείται επαγγελματικά με τη φωτογραφία, ενώ συνεργάζεται ως φωτορεπόρτερ με εφημερίδες και διεθνή πρακτορεία. Τα τελευταία δέκα χρόνια περιπλανιέται στους δρόμους της πόλης, αναζητώντας τις μικρές, σχεδόν αθέατες στιγμές της καθημερινότητας. Το 2020 κυκλοφόρησε το πρώτο του φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο City Moments, μια προσωπική ματιά σε όψεις της αστικής καθημερινότητας μέσα από την τέχνη της Φωτογραφίας δρόμου. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και στα Χανιά και έχει διακριθεί σε φωτογραφικούς διαγωνισμούς. Το πάθος του είναι η περιπλάνηση μέσα στην πόλη και να φωτογραφίζει. Μόλις κυκλφοόρησε το δεύτερο φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο Ο δρόμος των άλλων. Παραγγελίες στο nkokovlis.wordpress.com και στο nikolas.kokovlis@gmail.com.
