Φωτογραφία: Κώστας Τζούμας / Eurokinissi
Σε πρόσφατη συνέντευξή της η υπουργός Παιδείας Ζαχαράκη επανέλαβε τους προκατόχους της (Κεραμέως, Πιερρακάκης): «Η αξιολόγηση δεν είναι τιμωρητική, αλλά σκοπεύει στη βελτίωση της ποιότητας στην εκπαίδευση». Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική και αποσιωπάται συστηματικά από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ.
Η πρόσφατη επίθεση των ΜΑΤ με χημικά έξω από τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης Α’ Αθηνών ενάντια σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, που διαμαρτύρονταν για τις συγχωνεύσεις τμημάτων και για τα εκατοντάδες κενά στα σχολεία (πάνω από 10.000 πανελλαδικά) αποτελεί την κορυφή της κυβερνητικής επίθεσης με ωμή καταστολή, απόπειρα απαγόρευσης κάθε διαμαρτυρίας, επίδειξη του δόγματος «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».
Το τελευταίο διάστημα: Πάνω από 2.000 εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε διαδικασία πειθαρχικών διώξεων, επειδή συμμετέχουν στην απεργία–αποχή που έχουν κηρύξει οι Ομοσπονδίες τους, ενάντια στην αντιεκπαιδευτική αξιολόγηση.
Δεκάδες ατομικές πειθαρχικές διώξεις έχουν ενεργοποιηθεί κατά εκπαιδευτικών. Συγκεκριμένα ενάντια:
- στην Ελευθερία Παλαιστίδου για εκπαιδευτική δράση με ζωγραφιές παιδιών που αποτύπωναν το αίτημα για ειρήνη και ελευθερία στην Παλαιστίνη
- στην Έφη Λάζου για τη θεατρική παράσταση «Η Άννα Φρανκ συνομιλεί με τα παιδιά της Παλαιστίνης»
- στη Σοφία Καψαλάκη που μίλησε δημόσια για την απουσία σχολικού νοσηλευτή
- στην Ευαγγελία Τριανταφύλλου με αφορμή αίτημα δημιουργίας επιπλέον τμήματος νηπιαγωγείου
- στη Σοφία Στεφανίδου, και σε μέλη ΔΣ της Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, με αφορμή τη μη διεξαγωγή των εξετάσεων ελληνικής PISA σε σχολεία της περιοχής τους
- στον Κώστα Τουλγαρίδη για «παραβίαση της αρχής της εχεμύθειας» και «ανάρμοστη συμπεριφορά και ασέβεια στην ιεραρχία», επειδή παραστάθηκε στη ΔΙΠΕ Αν. Αττικής με αλληλέγγυους/ες συναδέλφους
- στη Λυδία Κάσση, για εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο σχολείο για την Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στη βία κατά των γυναικών
- σε μέλη του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Κέρκυρας για συκοφαντική δυσφήμιση, επειδή κατήγγειλαν καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων
- στη Χρύσα Χοτζόγλου (η πρώτη αργία εκπαιδευτικού για συνδικαλιστικούς λόγους μετά από δεκαετίες), για «λόγους δημοσίου συμφέροντος»…
Επίσης, έχουν καθαιρεθεί πάνω από 30 διευθυντές/τριες και προϊστάμενες δημοτικών και νηπιαγωγείων, λόγω της συμμετοχής τους στην νόμιμη απεργία – αποχή που έχει κηρύξει η Διδασκαλική Ομοσπονδία και έχουνπροχωρήσει σε πάνω από 15 δικαστικές προσφυγές για να καταστήσουν παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών και της ΑΔΕΔΥ.
Με τον νέο νόμο (5225/2025) για το πειθαρχικό «δίκαιο» στον δημόσιο τομέα, θεωρείται παράπτωμα η μη συμμετοχή στην αξιολόγηση, το οποίο επιφέρει ποινή έως και την οριστική παύση. Με τον ν. 5224/2025 για το πειθαρχικό «δίκαιο» στα ΑΕΙ, θεωρείται παράπτωμα η συνδικαλιστική και πολιτιστική δράση των φοιτητών χωρίς πρυτανική έγκριση και στοχοποιούνται όσα μέλη ΔΕΠ δεν καταγγείλουν φοιτητές/τριές τους για δράσεις που «δεν συνάδουν με τους σκοπούς του ιδρύματος».
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προχωράει με το μέτρο του ν+2 σε διαγραφές δεκάδων χιλιάδων φοιτητών από τα ΑΕΙ, σπρώχνοντας τους στα ιδιωτικά κολλέγια, χορηγώντας τους βεβαιώσεις πιστωτικών μονάδων, καταστρατηγώντας τις μορφωτικές ανάγκες και τα δικαιώματα τους.
Οι τελευταίες κινήσεις του υπουργείου με τα Ωνάσεια Σχολεία και το «διεθνές απολυτήριο», καθώς και η εξαγορά ιδιωτικών σχολείων/σχολών από διεθνή funds αποδεικνύουν ότι η επίθεση είναι στρατηγική, με την αξιολόγηση να αποτελεί κινητήριο άξονα της αποδόμησης του ενιαίου δημόσιου δωρεάν σχολείου και αιχμή του δόρατος των αναδιαρθρώσεων ενάντια στη ζωντανή εκπαίδευση, ώστε:
- Να μετατραπεί η εκπαίδευση σε πεδίο παραγωγής κέρδους για τα επιχειρηματικά συμφέροντα, είτε μέσω της άμεσης ιδιωτικοποίησης είτε μέσω της εμπορευματοποίησης ολοένα και περισσότερο εκπαιδευτικών λειτουργιών.
- Να ανακατανεμηθεί όλο το μαθητικό/φοιτητικό δυναμικό με στυγνό εργαλειακό τρόπο, ώστε να εξυπηρετούνται συγκεκριμένα πεδία των οικονομικών επιλογών των κρατούντων και των δεσμεύσεών τους στις παγκόσμιες κυρίαρχες ελίτ – τα παιδιά μας γίνονται βορά στα σαγόνια του κέρδους, της ανεργίας, της εργασιακής εκμετάλλευσης, της μετανάστευσης.
- Να ηττηθεί η θεμελιώδης αντίληψη ότι η παιδεία αποτελεί κοινωνική ανάγκη και δωρεάν δικαίωμα για όλους/ες, με συλλογικότητα, δημοκρατία και ισότητα, παιδαγωγική ελευθερία και να αντικατασταθεί με τις αξίες του ατομικού ανταγωνισμού, της ιεραρχίας, του ελέγχου.
Οι παραπάνω στρατηγικές επιδιώξεις υλοποιούνται με σειρά εργαλείων: υποχρηματοδότηση και απορρύθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αξιολόγηση μαθητών, εκπαιδευτικών, σχολείων. Μετατροπή των διευθυντών σε managers που αποφασίζουν μόνοι τους, καταργώντας τους Συλλόγους Διδασκόντων. Εφαρμογή της πολιτικής των κουπονιών (vouchers). Πολυτυπία σχολείων και παράλληλα δίκτυα καθορισμού του μέλλοντος των παιδιών. Ανακαθορισμός των προγραμμάτων σπουδών και των αναλυτικών προγραμμάτων, ώστε να παράγουν ιδεολογία και χρηματικό κέρδος. Ανελέητη επίθεση στα σωματεία και τα εργασιακά δικαιωμάτα. Στέρηση κάθε δημόσιου χώρου για συλλογικές αποφάσεις και δράσεις.
Αυτή η σκληρή αναμέτρηση μπορεί να κερδηθεί μόνο αν μετατραπεί σε κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα που δεν θα αφορά αποκλειστικά τους εκπαιδευτικούς, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Με τη συγκρότηση τοπικών και ευρύτερων μορφών επικοινωνίας και δράσης όλης της εκπαιδευτικής κοινότητας, με την οργάνωση κοινών αγώνων, με τη συγκρότηση αγωνιστικών πλειοψηφιών στα σωματεία και τις ομοσπονδίες, με τη διαμόρφωση μετωπικών γραμμών αντίστασης και με την υλοποίηση αντίπαλων παρεμβάσεων που θα ξαναφέρνουν την κοινωνική και κριτική παιδαγωγική στο προσκήνιο.
