Βασίλης Κουτσιαρής «Όσα δεν είπα στον Μπεν», εικονογράφηση: Αχιλλέας Ραζής, Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική, 2024
Μέσα στο δάσος το πυκνό ζει το μικρό σκιουράκι με τη φουντωτή ουρά. Ή μάλλον δύο σκιουράκια με φουντωτές ουρές. Που το δεύτερο είναι κόκκινο και το λένε Μπεν. Το μικρούλι σκιουράκι, όχι ο Μπεν, το άλλο, έχει ένα σωρό φίλους από τα πέρατα της γης. Είναι περήφανο και μιλά για αυτούς και σε μας και στο Μπεν. Για «τον Αμίρ, τον σκίουρο Μαλαμπάρ που ζει στη μακρινή Ινδία» και έχει πολλά παιδιά. Για τον Αμί τον Αντρέι, τον ιπτάμενο σκίουρο που ζει στη Σιβηρία και ξέρει ένα σωρό ξεκαρδιστικά ανέκδοτα. Τον Τζακ, τη μαρμότα που ζει στις ΗΠΑ, ετοιμάζεται για τη μέρα της μαρμότας, τη διάσημη γιορτή στη χώρα του και δεν έχει καθόλου χρόνο, οπότε έκλεισε το τηλέφωνο στα γρήγορα πριν το μικρό μας σκιουράκι του πει τον πόνο του. Το ίδιο έκαναν και όλοι οι άλλοι καλύτεροι φίλοι του. Αυτό όμως δεν το είπε στον Μπεν. Ούτε τον αφόρητο πόνο που ένιωθε στο πόδι του. Ούτε τη θλίψη του που όλοι, μα όλοι καταλάβαμε και ο Μπεν μαζί.
Ο συγγραφέας Βασίλης Κουτσιαρής πολυγραφότατος, πολυβραβευμένος, δάσκαλος σε δημόσιο σχολείο, φαίνεται να ξέρει να διαβάζει βαθιά μέσα στις καρδιές των μικρών πλασμάτων. Και στα συναισθήματά τους επίσης. Ακόμη και την πιο μύχια ντροπή και απογοήτευση που την αποκαλύπτει τρυφερά κι αγαπησιάρικα. Ακόμη και τον πόνο που από την προδοσία προκύπτει, λυτρωτικά τον αναδύει, χωρίς μελοδραματισμούς. Με λογοτεχνικό λόγο, γειωμένο στην πραγματικότητα και λιτό, μετρημένο σαν μια χούφτα καρύδια κι ένα σακουλάκι με παυσίπονη αλοιφή. Ένα δωράκι σε όλα εκείνα τα φιλαράκια που όλοι μας έχουμε. Αυτά που είναι πάντα δίπλα μας, που τά ’χουμε δεδομένα τόσο, που γίνονται αόρατα. Μα, αν το καλοσκεφτούμε, είναι κοντά μας κάθε φορά που τα χρειαζόμαστε. Να, σαν τον Μπεν.
Στην αέρινη εικονογράφηση που αναδεικνύει την καταπράσινη φτέρη, τον κάτασπρο επίδεσμο στο πονεμένο ποδαράκι και σ’ όλο το φάσμα του πορτοκαλί, τις φουντωτές ουρίτσες, ο Αχιλλέας Ραζής.
