Άνοιξη του 2013. Ένας χρόνος μετά το φευγιό του Γιάννη και η εφημερίδα μας, η «Εποχή», τιμά και μνημονεύει τον σύντροφό μας με μια εκδήλωση στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου της Θεσσαλονίκης.
Ήταν εκεί για να μιλήσουν, να θυμηθούν, να συγκινηθούν και να «ζωντανέψουν» τον Γιάννη διαλεχτοί και αγαπημένοι άνθρωποι, ο Πάνος μας, ο Νίκος κι ο Στράτος ο σινεφίλ και ο αξέχαστος Τάσος. Μα ήταν και άνθρωποι άλλοι, που τον γνώρισαν, που τον ήξεραν από τα χρόνια τα παλιά, που είχαν ακούσει γι’ αυτόν.
Η οθόνη του προτζέκτορα ιστορούσε στιγμές από τη ζωή του, τους αγώνες του, τα μονοπάτια που βάδισε και κάθε λίγο και η φωτογραφία του, εκείνη με την υποψία χαμόγελου και την παιχνιδιάρικη πονηριά στα μάτια.
Ξάφνου η οθόνη μαυρίζει και σε λίγα δευτερόλεπτα εμφανίζεται ένας άνθρωπος πάνω σ’ ένα άλογο, που με ελαφρύ καλπασμό πλησιάζει τον φακό της κάμερας.
Συνειρμοί αγαπημένου χάρτινου ήρωα της εφηβείας –και όχι μόνον– υφαίνονται στο μυαλό. Όσο πλησιάζει το άλογο με τον αναβάτη τόσο πιο ξεκάθαρα γίνεται το περίγραμμα μα και η φτιαξιά τους.
Μα αυτός είναι ο Γιάννης μας καβάλα σ΄ έναν ψαρή γερό και πανέμορφο, από εκείνη τη σπάνια φυλή αλόγων της Πίνδου, μόνο που ετούτος είναι ήρεμος και φαίνεται πως γουστάρει τον αναβάτη, λες και αυτός, μ’ έναν μαγικό τρόπο του «μετάγγισε» την πραότητα του.
Αυτός ο «φτωχός» και πάμπλουτος σε ιδέες, αγώνες και ανθρωπιά, αυτός ο «μόνος», αλλά πάντα μέσα και μαζί με τους πολλούς είναι ο Γιάννης Μπανιάς.
Και στον ώμο του κρεμασμένο ένα δισάκι, που είναι μικρό για να χωρέσει το κατακόκκινο «Κ» που κουβαλάει.
Αυτό το «Κ» που το πήρε μαζί με άλλους όταν κατάλαβε και κατάλαβαν πως το όραμα, οι ιδέες, ο αγώνας κινδύνευαν να ξεθωριάσουν και να εκφυλιστούν.
Με αυτό το «Κ» βάδισε, βάδισαν, βαδίσαμε σε ατραπούς, όχι σε λεωφόρους πλατιές, μα κάθε φορά που ζόριζαν οι περπατησιές, που κόβονταν τα γόνατα, που φύτρωναν τα αγριόχορτα της απαισιοδοξίας και βάρυνε τα βήματα η μελαγχολία της ήττας και σκοτείνιαζε η ψυχή από το γκρίζο της ματαιότητας, ο Γιάννης ήταν που έδινε δύναμη, κουράγιο, έμπνευση να προχωρήσουν μπροστά οι άνθρωποι και οι ιδέες, να βγουν στο ξέφωτο της ελπίδας και να ξαναδούν τον ανοικτό ορίζοντα.
Δεν συνέχισαν όλες και όλοι. Κάποιοι και κάποιες πήραν άλλες στράτες, όχι μακριά από τη δική του. Μα πάντα είχαν τον νου και τα μάτια πάνω του, ίσως για να μπορούν να θαρρεύουν.
Αυτός ο Γιάννης, λοιπόν, κρατούσε φυλαγμένα στο δισάκι του κι άλλα πράγματα, ευγένεια, γενναιοδωρία, χιούμορ, κοφτερή διάνοια, λαμπρό κριτήριο πολιτικό –και όχι μόνον–,αφοσίωση και πίστη στον αγώνα για την κοινωνία των ελεύθερων, χειραφετημένων ανθρώπων, για την κοινωνία της ειρήνης και του δίκιου, για τον σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, εκεί που η ευτυχία των ανθρώπων είναι το μόνο μέτρο για να «μετρήσουμε» τη ζωή.
Αυτός ο Γιάννης, λοιπόν, είναι που στο πέρασμα του από αυτή τη ζωή, όλα τα καλούδια που είχε στο δισάκι του τα μοίρασε απλόχερα, αφειδώλευτα, τα έσπειρε σε έδαφος όχι πάντα γόνιμο μα με τη χαρά και την ελπίδα πως και στην πιο στείρα γη υπάρχει ο τρόπος να καρπίσουν.
Γιατί αυτός ο Γιάννης ήταν και είναι ο κομμουνιστής της ανανέωσης που ό,τι πίστευε βαθιά ήθελε να το δει να πραγματώνεται, με εκείνη την αισιοδοξία της πράξης που κάνει τα αδύνατα δυνατά.
Σύντροφε Γιάννη, το ερώτημα εάν έκανες καλά που έφυγες νωρίς δεν το έχουμε απαντήσει ακόμα. Και δεν πρόκειται…
Φωτογραφία: Ζωντανός Αλέξανδρος / Eurokinissi
