Ο Γ. Μαρίνος ως Κομπέρ στη «Λούλου» του Φρανκ Βέντεκιντ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη, Ανοιχτό Θέατρο, 1998-1999.
Στο κατώφλι της σιωπής, ο Γιώργος Μαρίνος δεν αποχωρεί απλώς… ολοκληρώνει την πιο γενναία του παράσταση, εκείνη που δίδαξε πως η σκηνή δεν είναι χώρος επίδειξης, αλλά πεδίο υπαρξιακής γυμνότητας. Ήταν ένας “homo universalis” της ελληνικής ψυχαγωγίας που κατάφερε το ακατόρθωτο: να παντρέψει τη λάμψη του Vegas με τη δωρική ειλικρίνεια του Μάνου Χατζιδάκι.
Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε στην «Οδό Ονείρων» και ως επαγγελματίας ηθοποιός στην «Πάπισσα Ιωάννα» του Γεράσιμου Σταύρου στους ρόλους του Θαυματοποιού και του Αχιλλέα. Ακολούθησαν συνεργασίες με τους θιάσους της Αλέκας Κατσέλη, της Έλλης Λαμπέτη, του Δημήτρη Χορν, της Ρένας Βλαχοπούλου, της Άννας Συνοδινού, της Άλκηστης Γάσπαρη (Μόρτιμερ στο «Αρσενικό και παλιά δαντέλα») κ.ά. Ιδιαιτέρως σημαντική η συνεργασία του με τον σπουδαίο σκηνοθέτη Γιώργο Μιχαηλίδη στη «Λούλου» και στη «Δεσποινίδα Μαργαρίτα». Ο Μαρίνος υποδύθηκε τον ρόλο ως ένα «ανδρόγυνο» σύμβολο εξουσίας, εστιάζοντας στον αυταρχισμό και την ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα. Η ερμηνεία του θεωρήθηκε μία από τις πιο τολμηρές και σημαντικές στιγμές της θεατρικής του καριέρας
Ο Μαρίνος δεν «τραγουδούσε» απλώς. Μετουσίωνε τη μελωδία σε ψυχογράφημα. Στη θρυλική «Μέδουσα», δημιούργησε ένα ολόκληρο σύμπαν όπου η ειρωνεία συναντούσε την τρυφερότητα. Εκεί, ανάμεσα σε φτερά και πούλιες, ο Γιώργος παρέμενε ένας μοναχικός σχοινοβάτης. Η πολυσχιδής φύση του ήταν η δική του απάντηση στον συντηρητισμό μιας εποχής που τρόμαζε μπροστά στην ελευθερία.
Δεν υπήρξε ποτέ απλός «διασκεδαστής». Ήταν πνευματικός προβοκάτορας που χρησιμοποιούσε το χιούμορ ως νυστέρι. Ο Μαρίνος λειτούργησε ως queer performer, χρησιμοποιώντας την αισθητική του camp όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως εργαλείο αποδόμησης των έμφυλων στερεοτύπων.
Η κίνησή του, γεωμετρία της κομψότητας, και η φωνή του, ένα όργανο που ήξερε να ψιθυρίζει τις πιο βαθιές μας ματαιώσεις, τον κατέστησαν μοναδικό. Σήμερα, που το φως της σκηνής χαμηλώνει, δεν μένει η ανάμνηση κάποιου showman, αλλά το αποτύπωμα ενός ανθρώπου που τόλμησε να είναι ο εαυτός του πριν αυτό γίνει μόδα.
Η παρουσία του ήταν μια διαρκής επανάσταση απέναντι στο τετριμμένο. Μέσα από την υποκριτική του δεινότητα και τον σπινθηροβόλο του λόγο, ο Γιώργος Μαρίνος λειτούργησε ως καθρέφτης μιας κοινωνίας που πάσχιζε να ισορροπήσει ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Με την ευρυμάθεια και την αισθητική του καλλιέργεια, μετέτρεψε το ελαφρύ τραγούδι σε υψηλή τέχνη και το σόου σε κατάθεση ψυχής.
Αντίο, Γιώργο. Η «Μέδουσα» πια ανήκει στην αιωνιότητα, και εμείς μένουμε να αναζητούμε το χαμένο σου βλέμμα στις γρίλιες της ιστορίας.
