Φωτο: Νάσος Σιμόπουλος / Eurokinissi
Κάθε Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη ζούμε σκηνές άπειρου κάλους. Με αφορμή τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) επιχειρείται μια κακόγουστη πασαρέλα οικονομικών και πολιτικών παραγόντων, πολιτικών κομμάτων και συνδικαλιστικών οργανώσεων, με βασικό στόχο τη συγκομιδή κάποιων επικοινωνιακών πόντων στην αρένα της κοινωνίας του θεάματος. Κανείς, βέβαια, δεν προσμετρά την μέγιστη κοινωνική και πολιτική ήττα που έχει υποστεί το ετήσιο ραντεβού της ΔΕΘ λόγω της μονιμοποίησης πλέον των χωριστών συγκεντρώσεων και πορειών, οι οποίες φροντίζουν ούτε να συναντώνται μήπως και διασαλευτεί η περιχαράκωση και η υγειονομική ζώνη που έχει επιβληθεί άνωθεν. Φέτος, μάλιστα, είχαμε ρεκόρ πέντε διακριτών συγκεντρώσεων σε αποστάσεις λίγων οικοδομικών τετραγώνων, μιας και προστέθηκε η συγκέντρωση για τα Τέμπη στο πλαίσιο του πανελλαδικού καλέσματος, η μόνη ίσως συγκέντρωση που άξιζε κανείς να πάει!
Με αφορμή, λοιπόν, το ανέβασμα στη Θεσσαλονίκη λόγω της ΔΕΘ, είχαμε επισκέψεις στα σχολεία μελών του ΔΣ της ΟΛΜΕ. Όσοι περίμεναν ένα αντιπροσωπευτικό κλιμάκιο συνδικαλιστών από όλες τις παρατάξεις, ώστε να δίνεται ένα ενιαίο στίγμα λειτουργίας και δράσης μιας μεγάλης ομοσπονδίας εργαζομένων, διαψεύστηκαν οικτρά. Η ΟΛΜΕ έχει καταντήσει πλέον μια ανυπόληπτη, γραφειοκρατική και συναινετική στην κυβέρνηση ομοσπονδία, κάποιες παρατάξεις διατηρούν ανίερες συμμαχίες για την διατήρηση της αναπαραγωγής τους και έχουν απαξιωθεί συνδικαλιστικά ενώ κάποιες άλλες, που υποτίθεται βρίσκονται στη σωστή, αγωνιστική πλευρά δεν μιλιούνται μεταξύ τους. Οι δεξιοί και οι πασόκοι συνδικαλιστές ήρθαν για να πιάσουν στασίδι για να χειροκροτήσουν τους αρχηγούς των κομμάτων τους και να επιβεβαιώσουν την καριερίστικη και γραφειοκρατική τους στάση η οποία συναινεί με τα τέρατα που συμβαίνουν στην εφαρμογή της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Οι συνδικαλιστές παρατάξεων που πρόσκεινται στο ΚΚΕ και στον ΣΥΡΙΖΑ με τη Νέα Αριστερά επέλεξαν σόλο εμφανίσεις μήπως και μαζέψουν καμία παραπάνω ψήφο ενώ οι συνδικαλιστές της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς έκαναν μια εσωστρεφή σύσκεψη για να μαζέψουν τον κόσμο τους και να επανεπιβεβαιώσουν την ανεδαφική, επαναστατική τους πρωτοπορία.
Έχω εικόνα από δύο επισκέψεις μελών του ΔΣ της ΟΛΜΕ σε σχολεία, του Δημήτρη Αχτύπη από την ΑΣΕ που πρόσκειται στο ΚΚΕ και του Νεκτάριου Κορδή από τις ΣΥΝΕΚ που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά. Ο Δημήτρης Αχτύπης, το πρώτο που έκανε ήταν να καλέσει τους συνάδελφους που μαζεύτηκαν να τον ακούσουν στην συγκέντρωση του ΚΚΕ για την ΔΕΘ. Όταν τού επισημάνθηκε ότι εκπροσωπεί ένα σωματείο κι όχι το κόμμα του, τα μάζεψε αλλά γρήγορα επανήλθε στην κομματική γραμμή. Περισσότερος χρόνος για τα γενικότερα πολιτικά και λιγότερος για τα φλέγοντα ζητήματα που αφορούν τον εκπαιδευτικό κόσμο, στα οποία μάλιστα οι απαντήσεις ήταν γενικόλογες χωρίς καμιά διάθεση δέσμευσης για προσπάθειες ώστε η ΟΛΜΕ να καταλήξει σε αγωνιστικές αποφάσεις. Στην ερώτηση για το πώς θα αντιμετωπίσουμε το νέο δρακόντειο πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων, η απάντηση ήταν ότι αυτό θα αρχίσει να εφαρμόζεται το 2026 και όταν ζητήθηκε η συμβολή της παράταξής του ώστε η ΟΛΜΕ να στείλει στα σχολεία συγκεκριμένα βήματα στήριξης των εκπαιδευτικών που συμμετέχουν στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, πέταξε την μπάλα στην εξέδρα με γενικόλογες αναφορές στην αδυναμία των νομικών συμβουλών και παραινέσεις για συμμετοχή στα σωματεία. Στην προτροπή «βρείτε τα με την παράταξη των Παρεμβάσεων» ώστε να ισχυροποιηθεί ένα μπλοκ αριστερών δυνάμεων που είναι σε αγωνιστική κατεύθυνση, η απάντηση ήταν μνημείο φτηνού συνδικαλισμού: «ας τα βρουν πρώτα αυτοί μεταξύ τους». Κλασική περίπτωση συνδικαλισμού κατευθυνόμενου από το κόμμα που βασική του επιδίωξη είναι το όφελος του κόμματος και όχι η ενωτική ενδυνάμωση και η αποτελεσματικότητα των σωματείων.
Δυστυχώς και στις λεγόμενες αριστερές παρατάξεις οι συνδικαλιστές καριέρας περισσεύουν. Έχουν ξεχάσει άραγε τις χιλιοειπωμένες και σπανίως εφαρμοσμένες, με εξαίρεση την παράταξη των Παρεμβάσεων, θέσεις της Αριστεράς για εναλλαγή; Ήμουν νιος και γέρασα και ο Νεκτάριος Κορδής παραμένει ακόμα στο ΔΣ της ΟΛΜΕ. Είναι δύσκολο πλέον να διαχειριστεί την κρίση μιας, πάλαι ποτέ ισχυρής, αριστερής παράταξης που βολοδέρνει εδώ και χρόνια συμπράττοντας σε πλειοψηφία με τους δεξιούς και τους πασόκους στην ΟΛΜΕ. Τι να απαντήσει σε ερωτήσεις για την απεργία-αποχή από την αξιολόγηση όταν μεγαλοσυνδικαλιστές της παράταξής του, ως διευθυντές σχολείων, υλοποιούν απαρέγκλιτα τον τραγέλαφο της αξιολόγησης; Πώς να αντιπαρατεθεί στην αξιολόγηση ως εργαλείο ασφυκτικού ελέγχου και πειθάρχησης των εκπαιδευτικών, όταν ομνύει στην αξιολόγηση του νόμου Γαβρόγλου πάνω στην οποία πάτησε η κυβέρνηση για να εφαρμόσει το τωρινό έκτρωμα;
Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα στο «μεγάλο ραντεβού» του εργατικού κινήματος στην ΔΕΘ. Συνδικαλιστικά ανέξοδη πασαρέλα καρεκλοκένταυρων συνδικαλιστών, όπως της κατάπτυστης πλέον ΓΣΕΕ, με καλοπληρωμένη φιλοξενία σε πολυτελή ξενοδοχεία της πόλης. Πολιτικά εξευτελιστική παρουσία κομματικών στελεχών σε ρόλους άκριτου χειροκροτητή ή πολυφωτογραφημένου σελέμπριτι. Άντε και του χρόνου!
Πάνος Δημητρούδης
