Με τον πρώτο γύρο των δημοσκοπήσεων να έχει ολοκληρωθεί, αποτιμώντας και την παρουσία των κομμάτων στη ΔΕΘ, συζητάμε με τον Πέτρο Ιωαννίδη, πολιτικό αναλυτή της moveon research, για την προεκλογική ατζέντα, τις συνέπειες μιας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, όπως και τα «καμπανάκια» που χτυπούν για τους πολιτικούς παίκτες.
Πώς διαμορφώνεται η προεκλογική ατζέντα; Υπάρχουν επίδικα;
Πρώτα από όλα να πούμε ότι είναι νωρίς για να μιλάμε για προεκλογική ατζέντα. Έχω την αίσθηση ότι οι «παίκτες» ακόμα στήνονται, προσπαθούν δηλαδή να διασφαλίσουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για τους ίδιους ενόψει των επικείμενων εκλογών. Η ΝΔ κάνει λόγο για σταθερότητα και το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛΑΣ για πολιτική αλλαγή. Δεν φτάνουν όμως από μόνα τους ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είναι κρίσιμο να διασαφηνίσουν όλοι τι σημαίνει σταθερότητα και τι πολιτική αλλαγή για τους πολίτες. Και κυρίως να τους πείσουν ότι μπορούν να κάνουν πράξη τα όσα θα πουν.
Θα έχουμε, ήδη ξεκίνησε από τη ΔΕΘ, μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Τι επιπτώσεις μπορεί να έχει για τους πολιτικούς παίκτες.
Ξαναλέω είναι νωρίς. Μπορεί το κομματικό σύστημα να κινείται σε προεκλογικούς ρυθμούς, κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει για το εκλογικό σώμα ακόμα. Θα έχουμε όπως όλα δείχνουν και ένα δύσκολο οικονομικά χειμώνα, αλλά και έναν χειμώνα που το διεθνές σκηνικό μυρίζει μπαρούτι. Είναι νωρίς ακόμα για να πούμε πώς ακριβώς θα επηρεάσουν τους πολιτικούς παίκτες οι εξελίξεις. Έχουμε αρκετό δρόμο ως τις εκλογές.
H κυβέρνηση διεκδικεί τρίτη θητεία. Στην καμπάνια της αποφεύγει να το πει ρητά και κάνει λόγο για “νέα εκλογή”. Τι βάρη κουβαλά από τις προηγούμενες δύο θητείες;
Αν κάποιος έλεγε το 2019 στο επιτελείο του κ. Μητσοτάκη ότι 8 χρόνια μετά θα ήταν μπροστά με διψήφια διαφορά, φαντάζομαι ότι θα τον έκανε πολύ χαρούμενο. Αρκεί όμως αυτό; Η κυβέρνηση «κουβαλά» στην πλάτη της δύο θητείες διακυβέρνησης με ό,τι αυτό συνεπάγεται: Αυστηρότερη αξιολόγηση και κούραση των ψηφοφόρων, υποθέσεις που πλήττουν το αφήγημά της ότι αγωνίζεται με κάθε μέσο για το κοινό καλό και αρκετά λάθη κάποιων στελεχών της που την δείχνουν μακριά από τους πολίτες. Η ιστορία δείχνει ότι μόνο το ΠΑΣΟΚ –και αυτό με δύο διαφορετικούς αρχηγούς– κατάφερε να πάρει 3 σερί θητείες. Από την άλλη, το δημοσκοπικό προβάδισμα της ΝΔ, δείχνει ότι έχει πιθανότητες να πετύχει τον στόχο της.
Η ΝΔ δεν φαίνεται να έχει την αυτοδυναμία και επιδιώκει τη στρατηγική της «μίας και μόνο Κυριακής» για να πολώσει. Από την άλλη, η ΕΛΑΣ στοχεύει σε δεύτερη Κυριακή, για να διεκδικήσει την εκλογή. Καλά τα ζυγίζουν;
Επιμένω ότι είναι νωρίς για να ζυγίζεις το οτιδήποτε. Έξι-επτά μήνες είναι μεγάλο χρονικό διάστημα, ειδικά αν λάβουμε υπόψη το σκοτεινό διεθνές περιβάλλον και τις όποιες πιθανές εσωτερικές εξελίξεις.
Ο Αλ. Τσίπρας εμφανίζεται ως διεκδικητής της πρωθυπουργίας, χωρίς να αφήνει περιθώρια συνεργασίας, τουλάχιστον προεκλογικά. Αυτό του δίνει ώθηση ή διαμορφώνει μια εικόνα αλαζονείας;
Αν αναφέρεστε στο «ή εμείς ή κανείς» θα έλεγα ότι δεν ήταν μια πετυχημένη δήλωση, τόσο για το ταίμινγκ που έγινε –πολύ μακριά από τις εκλογές– όσο και για το ότι η διαφορά αυτή τη στιγμή από τη ΝΔ είναι μεγάλη.
Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να πάρει αυτή την πρωτοβουλία και να ορίσει ατζέντα, αλλά και πάλι δεν τραβάει, τουλάχιστον δημοσκοπικά. Υπάρχει και πολύ έντονα η αίσθηση πως το ΠΑΣΟΚ θα αποτελέσει μπαλαντέρ της επόμενης μέρας. Που βρίσκεται και τι πρέπει να κάνει;
Το ΠΑΣΟΚ ανήκει στους κερδισμένους του πρώτου γύρου των δημοσκοπήσεων μετά τη ΔΕΘ. Δεν αρκεί όμως αυτό, έχει δρόμο μπροστά του. Θα πρέπει να αποκτήσει πιο «γοητευτικό» λόγο και να πείσει ότι έχει πρόγραμμα εφαρμόσιμο και ομάδα ικανή να το φέρει εις πέρας. Όσο για το μπαλαντέρ της επόμενης μέρας, κατά τη γνώμη μου θα είναι υπαρξιακό λάθος αν ακολουθήσει μια τέτοια στρατηγική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά, το ΜέΡΑ25 έχουν συρρικνωθεί ή χαθεί στις δημοσκοπήσεις. Υπάρχει χώρος για την Αριστερά στη Βουλή;
Προφανώς και πιέζονται τα παραπάνω κόμματα ειδικά μετά την εμφάνιση Τσίπρα. Η εκτίμησή μου είναι ότι υπάρχει χώρος στη Βουλή για την Αριστερά ειδικά στις πρώτες εκλογές, άλλα όχι χώρος για όλους τους παραπάνω.
Τι απαιτείται για να μπορέσουν τα αριστερά κόμματα να ξεχωρίσουν από την πόλωση του «να πέσει ο Μητσοτάκης»;
Δεν φτάνει το «αντί» αν λάβουμε υπόψη και τον εκλογικό νόμο. Χρειάζονται εναλλακτικές προτάσεις προς όφελος των πολλών μεν, αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστικές οι οποίες θα μπορούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη μερίδας των ψηφοφόρων που ψάχνονται. Η εμπιστοσύνη είναι ο βασικός παράγοντας που θα κρίνει το αποτέλεσμα των επομένων εκλογών συνολικά κατά την γνώμη μου.
Δεύτερη δύναμη δημοσκοπικά είναι η αδιευκρίνιστη ψήφος. Πόσο σαθρό είναι το προεκλογικό τοπίο;
Δε θα έλεγα σαθρό, θα προτιμούσα να το πω ρευστό. Πράγματι σε κάποιες πρόσφατες δημοσκοπήσεις η «αδιευκρίνιστη ψήφος» ήταν δεύτερη δύναμη. Αυτό δείχνει ότι οι ψηφοφόροι όντως δεν έχουν μπει ακόμα σε προεκλογικό mood, ότι δεν υπάρχει κάποιο κόμμα που τους γοητεύει ιδιαίτερα. Σε συνδυασμό με την απίστευτη χαλάρωση των κομματικών ταυτίσεων αυτό μας λέει ότι το «παιχνίδι» θα κριθεί στην τελική ευθεία.
Η Ακροδεξιά στην Ευρώπη διεκδικεί ή σχηματίζει κυβερνήσεις. Και εδώ αθροίζει ένα υψηλό ποσοστό. Τι να περιμένουμε;
Εδώ προς το παρόν μας «σώζει» το ότι οι δυνάμεις της ακροδεξιάς είναι πολυδιασπασμένες και δεν έχουν έναν ηγέτη που θα μπορούσε να μιλήσει πέραν του σκληρού πυρήνα τους. Ας ελπίσουμε να παραμείνει έτσι.
Foto
Hurca! / Pixabay
