φωτογραφία:ΔΑΝΑΗ ΔΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ / EUROKINISSI
«Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος οδηγείται ξανά στη φυλακή», οι σημερινοί τίτλοι ειδήσεων. Πριν δύο βδομάδες ο τίτλος ήταν «State Department: Η ελληνική κυβέρνηση να πράξει ό,τι είναι δυνατόν για να επιστρέψει ο Γιωτόπουλος στη φυλακή» και «Κ. Μπακογιάννης: Σκεφτόμουν αν εγώ τον πετύχω στον δρόμο, τι θα κάνω;». Και πριν 26 μέρες «Ο αμετανόητος αρχηγός της 17Ν ελεύθερος και με διδακτορικό».
Κατόπιν αναίρεσης του αντιεσαγγελά Σοφοκλή Λογοθέτη, το Ε’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου έκρινε ότι ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, ο οποίος έχει καταδικαστεί σε 17 φορές ισόβια θα πρέπει να επιστρέψει στη φυλακή, μέχρι να συμπληρωθεί το χρονικό όριο που προβλέπει ο νόμος. Πρόκειται για το τροποποιημένο άρθρο 105Β από το 2021, που άλλαζε τα όρια αποφυλάκισης, όπως προβλέπονται στο άρθρο 105Β του Ποινικού Κώδικα. Έτσι, προκειμένου να απολυθούν υπό τον όρο της ανάκλησης θα πρέπει να έχουν εκτίσει τα 4/5 της ποινής τους (ήταν 3/5) και σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης τουλάχιστον 20 έτη (ήταν 18). Εκεί προστέθηκε και μία ακόμα πρόβλεψη ότι στην περίπτωση των «πολυϊσοβιτών» θα πρέπει να έχουν εκτιθεί 25 χρόνια. Το ένα τέταρτο ενός αιώνα. Στην αιτιολογική έκθεση του νόμου πουθενά δεν τεκμηριωνόταν επιστημονικά η ανάγκη αύξησης των ορίων. Μα δεν υπάρχουν άλλωστε τέτοια στοιχεία. Απλά αποτυπωνόταν η απόφαση. Οδηγηθήκαμε έτσι σε μια αναμενόμενα εκρηκτική αύξηση των κρατουμένων, ξεπερνώντας αμέσως σχεδόν το όριο των 12.000 για πρώτη φορά μετά το 2013, και με τον πληθυσμό να αυξάνεται ραγδαία σε μηνιαία βάση, φθάσαμε σήμερα τους 13.598 για 10.700 θέσεις.
Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος αποφυλακίσθηκε υπό όρους έχοντας εκτίσει παρά λίγους μήνες 24 χρόνια και όντας 82 ετών. Η απόφαση αποφυλάκισης συνυπολόγισε την ηλικία του, την κατάσταση της υγείας του, το γεγονός ότι έχει κάνει καλή χρήση αδείας. Αφότου ξεσηκώθηκε θύελλα οι λόγοι αυτοί εξανεμίστηκαν, και έμεινε η ημέρα στο ημερολόγιο. Θα μείνει 25 συναπτά έτη κρατούμενος. Αν αυτό δεν είναι τέλειο παράδειγμα ποινικού λαϊκισμού, τότε ποιο είναι; Σύμφωνα με τον ορισμό του Anthony Bottoms, ο ποινικός λαϊκισμός σχετίζεται με τη διαδικασία πολιτικής εργαλειοποίησης του ποινικού δικαίου με τέτοιον τρόπο που η επικοινωνιακή λειτουργία ενός ποινικού νόμου ξεπερνά την αποτελεσματικότητα και την επιστημονική του ορθότητα. Καύσιμα στο όχημα του ποινικού λαϊκισμού δίνουν αγόγγυστα τα ΜΜΕ, καλλιεργώντας συναισθήματα κοινωνικής ανασφάλειας και ηθικών πανικών. Να ένα τέτοιο παράδειγμα: «Δεν θα είναι ωραίο να συναντήσει τα παιδιά μου στον δρόμο» ένας ακόμα σημερινός τίτλος από δηλώσεις της Ντ. Μπακογιάννη. Και επομένως; Ποια είναι η άποψη; Να πεθάνει έγκλειστος; Και αν δεν, τότε θα αυξηθεί και άλλο το όριο μέχρι να πεθάνει; Να αναμένουμε δηλαδή νέες τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα, κατά το δοκούν; Και αν κάποιος άλλος πολυϊσοβίτης είναι νεότερος και επομένως ζει μετά από 25 χρόνια εγκλεισμού, τότε τι; Κόψε-ράψε τον νόμο πάλι;
Το Δικαστήριο του Στρασβούργου αποφάνθηκε την ίδια χρονιά που άλλαξε ο νόμος, το 2021, ότι είναι απάνθρωπη η πλήρης έκτιση ισοβίων. Εδώ δεν τη θεσμοθετούμε, για να είμαστε σύννομοι, την εφαρμόζουμε μόνο. Τα ισόβια να είναι ισόβια, γιατί έτσι το υπαγορεύουν τα θύματα, που έχουν πολιτική εξουσία.
