Την περασμένη Τετάρτη έφυγε από τη ζωή ο διανοούμενος και συνεπής αγωνιστής της Αριστεράς, ο σύντροφος Ανέστης Ταρπάγκος. Με έντονη συμμετοχή στο κίνημα από τα χρόνια της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη όπου γεννήθηκε, συνέχισε την ενεργό δράση του και στη Γαλλία, όπου σπούδασε Τοπογράφος-Μηχανικός, στα χρόνια της μεγάλης ανάπτυξης των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων. Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη, έχοντας κατακτήσει ένα υψηλό επίπεδο μαρξιστικής θεωρητικής συγκρότησης, υπήρξε ένας από τους πλέον σημαντικούς μελετητές των ταξικών αγώνων με το βλέμμα του σταθερά στραμμένο προς τον κόσμο της εργασίας. Ταυτόχρονα, ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα προσανατολισμένη στη δημιουργία Σωματείων στις εταιρίες που εργαζόταν, έχοντας υποστεί συχνές διώξεις και απολύσεις από την εργοδοσία, παρά την αναγνώριση του υψηλού επιπέδου των ικανοτήτων του. Εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού και κατόπιν στο ΚΚΕ Εσωτερικού /Ανανεωτική Αριστερά, κατόπιν υπήρξε επί χρόνια στέλεχος του ΝΑΡ και αργότερα του ΣΥΡΙΖΑ. Από το 2015 συμμετείχε στη Λαϊκή Ενότητα.
Όταν είχα πρωτοακούσει τον σύντροφο Ανέστη, σε μια εκδήλωση του ΝΑΡ στο Πολυτεχνείο, μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση η θεωρητική του κατάρτιση και η αγωνιστική του διάθεση. Ο λόγος του ήταν βαθιά μαρξιστικός, οραματικός και ταυτόχρονα γειωμένος στα προβλήματα της εργατικής τάξης. Κατόπιν θυμάμαι την ουσιαστική του συμμετοχή στο Συντονιστικό του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρούσε κάποια χαρακτηριστικά άμεσης δημοκρατίας, τις συγκρούσεις του με τον ηγεμονικό ρόλο του Συνασπισμού και τους φόβους του για την επικράτηση του αρχηγικού μοντέλου. Μια από τις κορυφαίες στιγμές εκείνης της περιόδου ήταν η παρέμβασή του για την στήριξη συντρόφισσας που είχε δεχτεί έντονη επίθεση από μέλη του Συντονιστικού για κάτι που είχε συμβεί στον εργασιακό της χώρο. Και βέβαια, στις συχνές μας συναντήσεις στις διαδηλώσεις αλλά και στα φεστιβάλ κινηματογράφου, μοιραζόμασταν τις ανησυχίες μας για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, την ανυπαρξία εσωκομματικής δημοκρατίας και για το ρόλο που θα έπρεπε να παίζει η «Εποχή» στην οποία έστελνε συχνά τα κείμενά του. Ο σύντροφος Ανέστης αρθρογραφούσε συνεχώς σε αριστερά έντυπα και είχε μια ιδιαίτερη σχέση με την «Εποχή».
Ως αντιπροσωπευτικό δείγμα της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης του Ανέστη, παραθέτω ένα ψήφισμα του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, τον Δεκέμβρη του 2004:
«Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών καταγγέλλει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την απόλυση του εργαζόμενου μηχανικού και αγωνιστή Ανέστη Ταρπάγκου από την εταιρεία «Ξανθάκης ΑΤΕ». Ο Ανέστης Ταρπάγκος (τοπογράφος-μηχανικός) εργαζόταν τα 2,5 τελευταία χρόνια στην εταιρεία «ΞΑΝΘΑΚΗΣ ΑΤΕ», εργοληπτική επιχείρηση, η οποία εκτελεί ως επί το πλείστον έργα του ΟΣΕ. Από την εταιρεία αυτή απολύθηκε εν ψυχρώ, κατά τρόπο παράνομο, αναιτιολόγητο, προσβλητικό και καταχρηστικό, ενώ το έργο που εργάζεται είναι σε εξέλιξη και απαιτούνται τουλάχιστον 4 μήνες έως την ολοκλήρωσή του. Μοναδικός και ουσιαστικός λόγος της απόλυσης αφορά τη δράση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, την οποία και ανέπτυξε ο συνάδελφος. Περιεχόμενο αυτής της συνδικαλιστικής παρέμβασης υπήρξε η εναντίωση στα εφαρμοζόμενα εργοταξιακά ωράρια της εταιρίας που φτάνουν συστηματικά στα 11ωρα – 6μερα – 65ωρα (από ανατολής μέχρι δύσης ηλίου), που συνεχίζουν να υπάρχουν, παρ’ όλη την ανεργία που γιγαντώνεται, η διεκδίκηση δίκαιων αμοιβών των εργαζομένων που να καλύπτουν τις σημερινές ζωτικές ανάγκες, στη θέση των μεροκάματων των 27 ευρώ και της πληρωμής των ατέλειωτων υπερωριών ως «απλής υπερεργασίας» για έλληνες και ξένους εργαζόμενους, η διεκδίκηση πληρωμής της «εκτός έδρας» αμοιβής (για εργαζόμενους που στέλνονται σε εργοτάξια σε απόσταση 170 χιλιομέτρων από την έδρα της εταιρίας και τον τόπο κατοικίας τους!!) Να σημειωθεί ότι το ίδιο πράγμα με διαφορετικές μορφές έχει συμβεί στην τελευταία 5ετία της συνδικαλιστικής παρέμβασης του συναδέλφου, της διεκδίκησης των στοιχειωδών δικαιωμάτων των εργαζόμενων, της υπεράσπισης μιας ανεξάρτητης και αξιοπρεπούς στάσης στην δουλειά. Στην τεχνική εταιρία ΒΙΟΤΕΡ (Βιομηχανικά Τεχνικά Έργα), στην κατασκευή της Εγνατίας Οδού όπου επιχειρήθηκε η συγκρότηση επιχειρησιακού σωματείου, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα την απόλυσή του ίδιου αλλά και αρκετών άλλων εργαζόμενων (κυρίως ρωσοπόντιων). Απόλυση που κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική με σχετικές αποφάσεις του Πρωτοδικείου και του Εφετείου της Θεσσαλονίκης. Επίσης, η απόλυσή του από την εργοληπτική επιχείρηση ΤΕΓΚ κρίθηκε από το Πρωτοδικείο και το Εφετείο της Αθήνας παράνομη και καταχρηστική. Αυτή η κατάσταση σύμφωνα με την οποία όποιος ‘μιλάει’ φεύγει δεν μπορεί να συνεχιστεί και δεν θα συνεχιστεί άλλο. Είναι ζήτημα ύπαρξης για το εργατικό κίνημα (όχι μόνο στην Θεσσαλονίκη) η άμεση ανάκληση της απόλυσης. Απαιτούμε την άμεση ανάκληση της απόλυσης του Ανέστη Ταρπάγκου. Η εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία να σπάσει πάνω στην δική μας εργατική αλληλεγγύη».
Ο δικηγόρος του διαβόλου
