Ο Ξενοφών Παπαγεωργίου, μέλος της ΕΠΟΝ, αφηγήθηκε, στα 96 του χρόνια, την ιστορία του στο καφενείο «Συνάντηση», ένα από τα παλιότερα καφενεία στο Βόλο.
Δικαιώθηκε δύο φορές στη ζωή του. Στην απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς και στις 26 Γενάρη, στην εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.
Γεννήθηκε το 1920 στον Πλατύκαμπο Λάρισας. «Ήμουν από πάντα Αριστερός και το χωριό μου έβγαλε 400 αντάρτες. Στην ίδρυση του ΕΑΜ, ο αγώνας της Αντίστασης φούντωσε στο χωριό».
Οργανώθηκε στο Θεσσαλικό Ιερό Λόχο και στη συνέχεια στην ΕΠΟΝ. Δύο του αδέρφια ήταν στον ΕΛΑΣ. Ο μεγαλύτερος, ο καπετάν Λευτεριάς, σκοτώθηκε στον Εμφύλιο. Η ίδρυση της ΕΠΟΝ, 23 Φλεβάρη του 1943, τον βρήκε αιχμάλωτο των Γερμανών.
Στο στρατόπεδο, όντας αιχμάλωτος, συνάντησε εξόριστους, που το καθεστώς Μεταξά αντί να ελευθερώσει για να πολεμήσουν τους Ιταλούς, προτίμησε να τους παραδώσει στα στρατεύματα Κατοχής. Το καλοκαίρι του ’43, 106 κομμουνιστές αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν στο Κούρνοβο, ως αντίποινα για την ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου από τους αντάρτες. Κρατήθηκε αιχμάλωτος εννέα μήνες σε πολύ σκληρές συνθήκες.
Έγινε Πρόεδρος του Συμβουλίου Πλατυκάμπου και μέλος στο Πανθεσσαλικό Συμβούλιο της ΕΠΟΝ, με έδρα την Καστανιά Καρδίτσας, συναντώντας όλη την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Αντίστασης.
Στρατεύτηκε το 1947. Τα αδέρφια και οι φίλοι του ήταν στο Αντάρτικο, ενώ εκείνος δεν μπορούσε να εγκαταλείψει το γηραιό πατέρα και τα μικρότερα αδέρφια του.
Στη Συνθήκη της Βάρκιζας το ένοπλο τμήμα διχάστηκε. Οι μισοί δεν θέλανε να παραδώσουν τα όπλα. «Στη σύναξη της Λαμίας πάρθηκε η απόφαση. Δεν μας άφηναν οι Εγγλέζοι να γίνουμε κυβέρνηση. Άρχισε ο κόσμος να διώκεται και να φυλακίζεται από το Κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς. Ανάγκασαν τον κόσμο να πάρει τα βουνά».
Το ‘47 εργάστηκε στην Υπηρεσία Μηχανικής Καλλιέργειας του Υπουργείου Γεωργίας, ως χειριστής μηχανήματος. Το ‘52 έγινε μόνιμος δημόσιος υπάλληλος. Με νόμο του Μαρκεζίνη καθαιρέθηκε σε έκτακτο προσωπικό.
Μαζί με συναδέλφους του ιδρύσανε το πρώτο σωματείο. Το ‘58 υπογράψανε την πρώτη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Έτσι όλο το έκτακτο προσωπικό έγινε αορίστου χρόνου. Απολύθηκε χωρίς αποζημίωση επί Χούντας, ως μη εθνικόφρων και νομιμόφρων με το Ν. 516/58, έχοντας ήδη δύο παιδιά. Συνταξιοδοτήθηκε το 1980.
Σχετικά με τις διώξεις των Κομμουνιστών επί Χούντας, αναφέρει πως η ραχοκοκκαλιά της Εθνικής Αντίστασης, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ ήταν και αυτοί που την πλήρωσαν.
Δεν φοβήθηκε ποτέ για τον αγώνα ή τη ζωή του και δεν μετανιώνει για τίποτα.
Αυτό που τον κινητοποιούσε, ήταν η αδικία του Κεφαλαίου. «Δεν άντεχα να βλέπω το φτωχό να γίνεται φτωχότερος και τον πλούσιο, πλουσιότερο».
Οργανώθηκε στον ΣΥΝ στην ίδρυσή του και παραμένει ενεργό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.
«Είμαι γερός. Βαστάνε ακόμα τα κότσια μου. Πηγαίνω παντού με τα πόδια. Τα απογεύματα βγαίνω βόλτα με την κυρά-Μαρία. Το μυαλό μου και τα πόδια μου δουλεύουν ακόμα».
Για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, πιστεύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα καταφέρει και θα μείνει στην εξουσία με τη λαϊκή στήριξη.
«Αποτελεί εγγύηση και συνέχιση της ιστορίας της Αριστεράς ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα επικρατήσει η λογική, χωρίς νέο μνημόνιο. Το χρέος που μας επέβαλαν, είναι ανήθικο».
Κλείνοντας, κάλεσε τη νέα γενιά «να μη σκύψει το κεφάλι, να αγωνίζεται, ώστε να δει καλύτερες μέρες».
Ηλέκτρα Προσήλια
