φωτογραφία: (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ / EUROKINISSI)
Σε λίγες ημέρες λήγει το 24μηνο του προγράμματος της ΔΥΠΑ για τους πρώην εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ που είναι κάτω των 55 ετών. Και το ερώτημα που βασανίζει εκατοντάδες οικογένειες είναι ένα: και τώρα τι;
Είμαστε άνθρωποι που δουλέψαμε μια ζωή. Δεν ζητήσαμε ποτέ προνόμια. Δουλέψαμε σκληρά, κάτω από δύσκολες και πολλές φορές επικίνδυνες συνθήκες. Κρατήσαμε όρθια μια από τις σημαντικότερες βιομηχανίες της χώρας. Και όμως, βρεθήκαμε ξαφνικά χωρίς δουλειά, χωρίς προοπτική και με μοναδική συντροφιά την αγωνία για το αύριο.
Όλοι θυμόμαστε τι ακολούθησε μετά το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ. Μήνες ανεργίας, ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Στη συνέχεια ενταχθήκαμε στα προγράμματα της ΔΥΠΑ, στους δήμους, στα δασαρχεία, στα κέντρα υγείας και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Περίπου 430 συνάδελφοι καταφέραμε να παραμείνουμε στον τόπο μας, να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε, να κρατήσουμε ζωντανές τις οικογένειές μας και τις τοπικές κοινωνίες.
Η νομοθεσία προέβλεπε ότι όσοι ήταν άνω των 55 ετών θα εργάζονταν μέχρι τη συνταξιοδότησή τους. Για όσους ήταν κάτω των 55, προβλέφθηκαν μόνο δύο χρόνια. Δώδεκα μήνες και άλλοι δώδεκα. Σαν να μπορεί η ζωή να μπει σε ημερομηνία λήξης.
Σήμερα αυτά τα δύο χρόνια τελειώνουν. Και μαζί τους επιστρέφει ο ίδιος εφιάλτης.
Ακούγονται φήμες για νέα διετή παράταση. Αν ισχύουν, ασφαλώς θα ανακουφίσουν πολλούς. Αλλά μέχρι πότε οι απολυμένοι της ΛΑΡΚΟ θα ζουν με παρατάσεις; Μέχρι πότε θα περιμένουν κάθε φορά μια νέα υπουργική απόφαση για να μάθουν αν θα μπορούν να πληρώσουν το ρεύμα, το στεγαστικό δάνειο, τις σπουδές των παιδιών τους ή ακόμα και το φαγητό της οικογένειάς τους;
Δεν ζητάμε χάρη. Ζητάμε δικαιοσύνη.
Αν η Πολιτεία αναγνώρισε ότι οι εργαζόμενοι άνω των 55 ετών έπρεπε να προστατευθούν μέχρι να συνταξιοδοτηθούν, γιατί δεν ισχύει το ίδιο και για όλους τους υπόλοιπους; Γιατί να υπάρχουν εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων; Γιατί κάποιοι να ζουν με την αγωνία κάθε δύο χρόνια;
Η λύση υπάρχει και είναι απλή. Να ενταχθούν όλοι οι πρώην εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ στο πρόγραμμα απασχόλησης μέχρι τη συνταξιοδότησή τους. Να τελειώσει επιτέλους αυτή η απάνθρωπη ομηρία. Να σταματήσουμε να ζούμε με βαλίτσες στο χέρι, να μην αναγκαστεί κανείς να εγκαταλείψει τον τόπο του για να βρει ένα μεροκάματο εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν οικογένειες. Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στην αγωνία των γονιών τους. Υπάρχουν χωριά και πόλεις που ερήμωσαν επειδή η ΛΑΡΚΟ σταμάτησε να αποτελεί πηγή ζωής.
Τα σωματεία μας ζητούν το αυτονόητο: να διασφαλιστεί η εργασία όλων των απολυμένων μέσω των προγραμμάτων της ΔΥΠΑ μέχρι να υπάρξει οριστική λύση, καθώς και να διατηρηθεί η προοπτική επαναλειτουργίας της ΛΑΡΚΟ. Είναι ένα αίτημα δίκαιο, κοινωνικά αναγκαίο και ανθρώπινο.
Ως Νέα Αριστερά στεκόμαστε στο πλευρό των πρώην εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ. Θεωρούμε ότι η εργασία αποτελεί δικαίωμα και όχι αντικείμενο προσωρινών παρατάσεων. Ζητούμε από την κυβέρνηση να εγκαταλείψει τη λογική των αποσπασματικών λύσεων και να δώσει ένα οριστικό τέλος στην ανασφάλεια εκατοντάδων οικογενειών.
Η Πολιτεία οφείλει να ακούσει. Όχι από οίκτο. Από υποχρέωση.
Γιατί εμείς δεν ζητήσαμε ποτέ ελεημοσύνη. Ζητάμε μόνο το δικαίωμα να εργαζόμαστε και να ζούμε με αξιοπρέπεια στον τόπο μας.
Ο αγώνας συνεχίζεται. Και δεν θα σταματήσει μέχρι να δοθεί μια οριστική, δίκαιη και ανθρώπινη λύση για όλους τους εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ.
