Ο αιφνίδιος θάνατος του Μανώλη Παπαδάκη σκόρπισε βαθιά θλίψη στην εκπαιδευτική κοινότητα των Χανίων και σε όλους όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Για τους μαθητές του ήταν ο καθηγητής που άκουγε, καταλάβαινε και στεκόταν δίπλα τους. Για τους συναδέλφους του ήταν ένας συνεργάτης με ήθος, ευθύνη και αίσθηση του συλλογικού. Για τους φίλους του ήταν ένας άνθρωπος σταθερός, ειλικρινής και βαθιά αξιόπιστος.
Ο Μανώλης δεν ανήκε στους ανθρώπους που επιδίωκαν την προβολή. Προτιμούσε να εργάζεται αθόρυβα, με συνέπεια και αποτελεσματικότητα. Η φυσική του ευγένεια, η πραότητα του χαρακτήρα του και η αίσθηση καθήκοντος που τον διέκρινε δημιουργούσαν γύρω του ένα κλίμα εμπιστοσύνης. Αυτή η εμπιστοσύνη δεν ήταν αποτέλεσμα της θέσης που κατείχε, αλλά της στάσης ζωής που είχε επιλέξει.
Υπηρέτησε τη δημόσια εκπαίδευση με αφοσίωση, πιστεύοντας ότι το σχολείο δεν είναι ένας απλός διοικητικός μηχανισμός, αλλά ένας ζωντανός χώρος παιδείας, δημοκρατίας και κοινωνικής ευθύνης. Αντιμετώπιζε κάθε μαθητή ως ξεχωριστή προσωπικότητα και κάθε συνάδελφο ως συνοδοιπόρο. Η διοικητική του πορεία υπήρξε συνέχεια αυτής της αντίληψης: άσκηση ευθύνης χωρίς αυταρχισμό, συνεργασία χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες, αποφασιστικότητα χωρίς έπαρση.
Η σχέση του με την Εποχή υπήρξε διαχρονική και ουσιαστική. Ήταν ένας από εκείνους τους ανθρώπους που πίστευαν ότι μια εφημερίδα δεν είναι μόνο φορέας ενημέρωσης, αλλά χώρος ιδεών, δημόσιου διαλόγου και δημοκρατικής εγρήγορσης. Στήριξε την Εποχή όλα αυτά τα χρόνια όχι από συνήθεια ή κομματική ταύτιση, αλλά επειδή αναγνώριζε την ανάγκη να υπάρχουν μέσα ενημέρωσης που υπερασπίζονται την κριτική σκέψη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τον πολιτισμό του διαλόγου.
Σε μια περίοδο όπου η δημόσια ζωή συχνά κυριαρχείται από τον θόρυβο, τις εύκολες βεβαιότητες και την προσωπική προβολή, ο Μανώλης υπενθύμιζε, με τον τρόπο που ζούσε, ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι: η διακριτικότητα, η συλλογικότητα, η αξιοπρέπεια, η συνέπεια. Δεν χρειάστηκε ποτέ να διακηρύξει τις αξίες του. Τις έκανε πράξη, καθημερινά.
Ο χαμός του αφήνει ένα μεγάλο κενό. Όχι μόνο γιατί υπήρξε ένας άξιος εκπαιδευτικός και διευθυντής σχολείου, αλλά γιατί ήταν ένας άνθρωπος που ενσάρκωνε την καλύτερη εκδοχή του δημόσιου λειτουργού: εκείνου που θεωρεί την προσφορά αυτονόητη, που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους με σεβασμό και που πιστεύει ότι η παιδεία αποτελεί θεμέλιο μιας πιο δίκαιης κοινωνίας.
Ο Μανώλης Παπαδάκης θα λείψει από τα σχολεία των Χανίων, από τους μαθητές και τους συναδέλφους του, από τους φίλους του, αλλά και από όλους όσοι γνώριζαν ότι μπορούσαν να στηριχθούν στη σοβαρότητα, την εντιμότητα και την ανθρωπιά του.
Ορισμένοι άνθρωποι αφήνουν το αποτύπωμά τους όχι επειδή βρέθηκαν στο προσκήνιο, αλλά επειδή στάθηκαν διακριτικά δίπλα στους άλλους. Ο Μανώλης ήταν ένας από αυτούς.
Και γι’ αυτό η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή.
